ஞாயிறு, 10 ஜூலை, 2022

கொல்லிமலை சாமி - இமையம்


           “நீங்க பேசிக்கிட்டிருங்க கோயிலுக்குப் போயிட்டு வந்திடுறன்” என்று சொல்லிவிட்டு பழனிவேல் எட்டு கை அம்மன் கோவிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார். எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த சாமியாரைப் பார்த்தேன். ஐம்பது வயதுக்குள்தான் இருக்கும். மொட்டை போட்டு பத்திருபது நாட்கள் இருக்கலாம்.  நல்ல நிறமாக இருந்தாள். முகமும் மார்பகங்களும் செழுமையாகவே இருந்தது.  கழுத்தில் நான்கு உருத்திராட்ச மாலைகளைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். திருநீரைக் குழைத்து நெற்றியில் பட்டையாகப் பூசியிருந்தாள்.  மஞ்சள் நிறத்தில் புடவையும் ஜாக்கெட்டும் அணிந்து, ஆலமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஆல மரத்தை ஒட்டி ஒரு சாமி படமும், திருநீர் தட்டும் இருந்தன. மொட்டை போடாமல், தோடு, மூக்குத்தி, வளையல், செயின், விலையுயர்ந்த புடவை ஜாக்கெட்டு என போட்டுக்கொண்டிருந்தால் சினிமா நடிகை மாதிரி இருப்பாள் என்று தோன்றியது. வந்த விஷயத்தை மறந்துவிட்டு என்னுடைய மனம் சாமியாரின் முகத்தையும், மார்பகங்களையும் பார்ப்பதில்தான் குறியாக இருந்தது.        

“சாமி எங்கிருந்து வருது?”

“நாமக்கல்.”

            “சாமிக்குச் சொந்த ஊரா?”

            “இல்ல. பெரம்பலூர் பக்கம் அன்னமங்களம்.”

            “அன்னமங்களமேவா?”

“ஆமாம்.”

            “சாமிக்கு அன்னமங்களத்தில் வீடு எங்க?”

ஜோசியக்காரர்கள் ஜோசியம் பார்க்க வருகிறவர்களிடமே விஷயத்தைக் கேட்டு தெரிந்துகொண்டு, ஜோசியம் சொல்வதுபோல, இவளும் செய்வாளோ என்று எண்ணிக்கொண்டு, “நடுத்தெருல” என்று நான் சொல்லி வாயை மூடுவதற்குள்ளாக, “பிள்ளையார் கோவில் பக்கமா?” என்று அவள் கேட்டது, எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. “அன்னமங்களம் ஒங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டேன்.  நான் கேட்டதற்குப் பதில் சொல்லாமல் என்னையே சாமியார் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது எனக்குக் கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது.  சங்கரின் பேச்சையும், பழனிவேலுவின் பேச்சையும் கேட்டு, ஒரு பெண் சாமியார் முன் இப்படி உட்கார்ந்திருப்பது எனக்கு ஒருமாதிரியாக இருந்தது. ‘இங்கிலீஷ் மருந்தால் முடியாதது, ஒரு சாமியாரால் எப்படி முடியும்?  சாமியார்களையும் தேடிக்கொண்டு அலைய வேண்டியிருக்கிறதே’ என்று என்னையே நொந்துகொண்டேன்.

            “ரைஸ்மில் வச்சியிருந்த தங்கவேல் ஒடயாரத் தெரியுமா?”

            எங்களுடைய ஊரான அன்னமங்களம் பெரிய ஊரல்ல.  ஆனால், எங்களுடைய ஊரைப் பத்திருபது கிராமங்களுக்குத் தெரியும்.   அதற்குக் காரணம் தங்கவேல் உடையார் என்பவர் எங்களுடைய ஊரில் ரைஸ்மில் கட்டியதுதான்.  நெல், வரகு, மிளகாய்த் தூள் என அரைப்பதற்கு,  வேர்க்கடலை உடைப்பதற்கு என்று பல ஊர்க்காரர்களும் எங்களுடைய ஊருக்குத்தான் வர வேண்டும்.  பெரம்பலூருக்கு அடுத்ததாக எங்களுடைய ஊரில்தான் ரைஸ்மில் இருந்தது. எங்களுடைய ஊர் பெரம்பலூர், துறையூர் போகும் வழியில் இருக்கிறது.  வழியில் இருந்தாலும் மெயின் ரோட்டிலிருந்து ஒரு மைல் தூரம் உள்ளே வர வேண்டும்.  தங்கவேல் உடையார் கட்டிய ரைஸ்மில் எங்கள் ஊருக்கு வரும் வழியில் மெயின் ரோட்டிலேயே இருந்தது. ‘அவரத் தெரியுமா?’ என்று கேட்டேன்.  ‘ரைஸ்மில் இன்னும் இருக்கா?’ என்று கேட்டாள். இப்போது ரைஸ்மில் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை.  கடைசியாக எப்போது பார்த்தேன் என்பதும் நினைவுக்கு வரவில்லை. கடைசியாகச் சொந்தக்காரர் திருமணத்துக்குப்  போயிருந்தேன்.  அதுவும் ஒரு வருசத்துக்கு மேல் இருக்கும். அப்போது போனபோதுகூட ரைஸ்மில்லைப் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை.

            பெரம்பலூர், துறையூர் என்று எங்கு பஸ் ஏறினாலும் எங்களுடைய ஊர்க்காரர்கள் ‘அன்னமங்களம்’ என்று டிக்கெட் கேட்க மாட்டார்கள். ‘அன்னமங்களம் ரைஸ்மில்’ என்று சொல்லிதான் டிக்கெட் கேட்பார்கள்.   இப்போது ரைஸ்மில் இருக்கிறதா இல்லையா, நான்கு-வழிச் சாலை போடும்போது இடித்துவிட்டார்களா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.   அதனால் சாமியாரின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் இருந்தேன்.

            “அருணாச்சல ஒடயார் வீடு தெரியுமா சாமி?”

“நீங்க அன்னமங்களத்துக்குப் பக்கமா?”

“ஈசனுக்கும், காத்துக்கும், தண்ணிக்கும் நெருப்புக்கும் ஏது சாமி ஊரு?” என்று கேட்டுவிட்டு சிரித்தாள்.  அவள் சிரித்த விதம் சாமியார் சிரித்ததுபோல் இல்லாமல் ஒரு கல்யாணப் பெண் சிரித்ததுபோல் இருந்தது.

            அருணாச்சல உடையார் வீடு எங்களுடைய வீட்டிலிருந்து ஆறாவது வீடுதான்.  எப்போது என்னைப் பார்த்தாலும் “என்னாங்க மாப்ள?” என்றுதான் கேட்பார்.  ‘மரியாதையான ஆள்’ என்று ஊருக்குள் அவருக்குப் பெயர் இருந்தது.  வடக்குப் பார்த்த வீடு, வீட்டுக்குப் பின்னால் பெரிய எலுமிச்சை மரமும்,   அதற்குப் பக்கத்திலேயே இரண்டு தென்னை மரங்களும் இருக்கும்.   அருணாச்சலம் லேசாகத் தாங்கிதாங்கிதான்  நடப்பார்.
அதனால் அவரை நொண்டிக்கால் உடையார் என்றுதான் ஊருக்குள் சொல்வார்கள்.  தங்கவேல் உடையார், ரைஸ்மில், அருணாச்சல உடையார் பற்றி எல்லாம் கேட்டதால் சாமியார் எங்களுடைய ஊருக்குப் பக்கத்து ஊர்க்காரியாக இருக்கலாம் என்று சந்தேகம் உண்டானது.  “அவர எப்பிடித் தெரியும்?”

            “ஒலகத்தில ஈசனுக்குத் தெரியாம எதுவும் இருக்குமா?”

 “நீ அருணாச்சல ஒடயாரோட ரெண்டாவது மக ஜோதிதான?” என்று கேட்டேன்.  அதற்கு அவள் பதில் சொல்லாமல் சிரிக்க மட்டுமே செய்தாள்.  அவள் சிரித்த விதம் என்னைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது.  இவள் அருணாச்சல உடையாரின் மகள் ஜோதி இல்லையா?

            நான் ஆறாவது படிக்கும்போது என்னுடைய அப்பா இறந்துவிட்டதால் என்னை அழைத்துக்கொண்டு அம்மா தன்னுடைய பிறந்த வீட்டுக்கே  வந்துவிட்டாள். நல்லது கெட்டதுக்கு மட்டும்தான் அம்மா அன்னமங்களத்துக்குப் போவாள்.  தேவைப்பட்டால் என்னையும் அழைத்துக்கொண்டு போவாள்.  நான் ஊரைவிட்டு வந்த பிறகு படித்து, வேலைக்குச் சென்று, கல்யாணம் கட்டிக்கொண்ட பிறகு எப்போதாவதுதான் அன்னமங்களத்துக்குப் போவேன்.  அருணாச்சல உடையார், தங்கவேல் உடையார், ரைஸ்மில் பற்றியெல்லாம் எனக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாது. 

ஒரு சாடையில் அவளைப் பார்ப்பதற்கு ஜோதி போல் தோன்றியது. அவள் எப்படி இந்த ஊரில், இந்தக் கோலத்தில் என்ற சந்தேகமும் இருந்தது.

            “நீ ஜோதிதான?” மீண்டும் கேட்டேன்.  அவள் சாமியார் என்பது எனக்கு மறந்துபோய் ஒருமையில் கேட்டது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

            “ஈசனுக்குப் பேரும் ஜோதிதான்.  ஜோதிக்கும் பேரு ஈசன்தான்” என்று சொல்லிச் சிரித்தாள். அவளைப் பார்க்கபார்க்க எனக்கு அவள் ஜோதிதான் என்ற எண்ணம் உறுதிப்பட்டது.  என்னுடைய நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துவது மாதிரி சாமி “முத்துசாமி உடையார் மகன் சிவக்குமார்தான?” என்று கேட்டாள்.

            “நீ ஜோதினு உண்மையச் சொல்லிடு.”

            “செண்பகவள்ளி எப்படி இருக்காங்க?”

 ‘என்னுடைய அம்மாவை இவளுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ என்று நினைத்தேன்.

“நீ யாருனு எனக்குத் தெரிஞ்சிடிச்சி.  அருணாச்சல ஒடயாரு மாமா மக ஜோதிதான்.  நீ, ஒங்கக்கா, நான் எல்லாரும் ஒங்க வீட்டுக்குப் பின்னால் இருந்த எலுமிச்சங்காயப் பறிச்சித் தின்னது, வௌயாடினது எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கா?” என்று கேட்டேன்.

            “அது ஒரு ஞாபகம் சாமி.  அத வச்சிக்கிட்டு என்னாச் செய்ய முடியும்?”

            “என்னெ சாமி சாமினுல்லாம் சொல்லாத.  நீ ஜோதிதானு சொல்லு அது போதும்” மிகவும் வேண்டப்பட்ட ஆளிடம் பேசுவது மாதிரி பேசினேன்.  அவள் எந்த விதமான மாற்றத்தையும் முகத்தில் காட்டாமல், “அப்படித்தான் இருக்கட்டுமே சாமி” என்று சொன்னாள்.  “என்னா இந்தக் கோலத்தில?” என்று கேட்டதற்கு அவள் வானத்தைப் பார்த்து கும்பிட்டுவிட்டு “ஈசன் கொடுத்தது” என்று சொன்னாள்.

            “என்னெ ஞாபகம் இருக்கா?”

            “சாமிக்கு எல்லாத்திலயும் சந்தேகம் இருக்கும்போல” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள்.

            “ஊருக்குப் போனியா? ஊர் நிலவரம் எதாவது தெரியுமா?” என்று நான் கேட்டேன். அவள் பதில் சொல்லவில்லை.  ஊரைப் பற்றி, ஊர்ச் சனங்களைப் பற்றி கேட்கவில்லை.  என்னைப் பற்றிக்கூட அவள் கேட்காதது ஆச்சரியமாக இருந்தது.  திரும்பவும் இவள் ஜோதி இல்லையோ என்ற சந்தேகம் வந்தது.  என்னுடைய சந்தேகத்தைப் போக்கும் விதமாக, “எந்த ஊர்ல வேல? கல்யாணமாயிடிச்சா? எத்தன குழந்தைங்க?” என்று கேட்டாள். 

“நீ ஜோதிதான?” என்று நான் கேட்டதற்கு அவள் கொஞ்சம் எகத்தாளமாக, “சூரியனோட பேரும் ஜோதிதானே? என்று திருப்பி என்னிடம் கேட்டாள்.  

            ”புத்திசாலி மாதிரி பேசுற.  நீ தனம் அத்தயோட மவதான்னு எனக்கு எப்பவோ தெரிஞ்சிடிச்சி.”

            “தனத்தயெல்லாம் ஞாபகம் இருக்கா?”

            எங்கம்மாவும் தனம் அத்தையும் ஒரே ஊரில் பிறந்தவர்கள். பெரம்பலூர், துறையூர் என்று போனால் ஒன்றாகத்தான் போவார்கள்.  கடன் கொடுப்பது வாங்குவதெல்லாம் இருவருக்குள்ளும்தான் நடக்கும்.  குளிக்கப் போனாலும், தோட்டத்துக்குப் போனாலும் ஜோடியாகத்தான் போவார்கள். ஜோடியாகத்தான் வருவார்கள். எங்கம்மாவும் சரி, தனம் அத்தையும் சரி ‘ஜோதியத்தான் இவனுக்குக் கட்டிவைக்கணும்’ என்று அடிக்கடி பேசிக்கொள்வார்கள்.

            “உயிரோட இருக்காங்களா?”

            “செத்து மூணு வருசமாயிடிச்சி”

            “கல்யாணம் எப்ப ஆச்சி?”

            “பதினோரு வருசமாயிடிச்சி.  எட்டு வயசில ஒண்ணு, பத்து வயசில ஒண்ணுனு ரெண்டு பொம்பள பசங்க இருக்கு.

            “ஊருக்குப் போக்குவரத்து உண்டா?”

            “விசேசம்ன்னா போவன், வருவன்.”

            “கல்யாணம் பண்ணினது என்னா ஊரு?”

            “ஒங்க பெரியப்பா மக சுமதிதான்.”

            சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள். அவளுடைய முகத் தோற்றம் லேசாக மாறியதுபோல் தெரிந்தது. பெருமூச்சு விட்டாள். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். பிறகு,  “சாமி இங்க வந்தது என்ன?” என்று கேட்டாள். இப்போது அவளுடைய குரலில் சலிப்பு தெரிந்தது.

            “எங்கூட சங்கருன்னு ஒருத்தர் வேல பாக்குறாரு.  அவருக்கு இன்னிக்குக் கல்யாணம்.  அதுக்காக வந்தன்.  அருவி இருக்கு, கோவில் இருக்கு பாத்திட்டு போவலாமினு கூப்புட்டாங்க. அதப் பாக்கலாமின்னுதான் வந்தன்” என்று பொய் சொல்லியதோடு பொய்யாகச் சிரிக்கவும் செய்தேன்.  ஜோதி என்று தெரிந்த பிறகு எதற்காக வந்தேன் என்ற உண்மையைச் சொல்ல மனமில்லை.

            கல்யாணப் பத்திரிகையைக் கொடுக்கும்போதே, “எங்க ஊர்ல கொல்லிமல சாமினு ஒரு அம்மா இருக்காங்க.  அவங்ககிட்ட திருநீர் வாங்கிப் பூசினா நல்லது நடக்கும் சார், ஒங்க மேடத்தோட நெலம எனக்குத் தெரியும், வேலக்கி வந்து அஞ்சி வருசமாப்  பொண்ணு தேடிக்கிட்டிருந்தன்.  ஒண்ணும் அமயல.  அவங்ககிட்ட திருநீர் வாங்கிப் பூசின இரண்டாவது மாசமே பொண்ணு அமஞ்சது.  எங்க ஊருக்கு வர்றதே வர்றிங்க.  அவங்களையும் பாத்திடுங்க சார்” என்று சொன்னார்.  என்னிடம் சொன்னதோடு இல்லாமல் பழனிவேலிடமும் சங்கர் விஷயத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார். பழனிவேல் சொன்னால் நான் கேட்பேன் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.  காலையில் கல்யாணம் முடிந்ததுமே, “வாங்க, சங்கர் சொன்ன அம்மாவப் பாத்திடலாம்.  இதுக்காக நம்ப வரல.  இந்த ஊருக்கு வந்திட்டம். பாத்திட்டுப் போயிடலாமே.  பக்கத்திலியே எட்டு கை அம்மன்னு ஒரு கோயில் இருக்காம்.  அதயும் பாத்திடலாம்” என்று சொன்னதோடு நிற்காமல் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்துக்கொண்டு வந்தது பழனிவேல்தான்.

            “எங்க தங்கி இருக்க?”

            “இந்த மலமேலதான்.” கண்முன் தெரிந்த மலை குன்றுகளைக் காட்டினாள்.  

            “இந்த ஊர்ல எப்பிடி?”

            “காத்து எங்க இருக்கின்னும் தெரியாது.  எங்க போவுதின்னும் தெரியாது” என்று ஜோதி சொல்லி முடிப்பதற்குள், “புரியுற மாதிரி பேசு” என்று சென்னேன்.  பெண் சாமியார், அருள்வாக்கு சொல்கிறவள் என்று சுற்று வட்டாரத்தில் பெயர்பெற்றவள் என்பதெல்லாம் எனக்கு மறந்துபோய்விட்டது. 

            “எதுக்கு மொட்ட போட்டிருக்கிற? எதுக்குச் சாமியாரா ஆன?”

            “எனக்கு நானே தொண இல்லனு போறதுதான் சாமியாரு.  மனசில இருட்டு இல்லன்னா எல்லாம் சாமியாருதான்.  அதிர்ஷடம் இருந்தாதான் சாமியாராக ஆக முடியும்” என்று ஜோதி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்
போது கருத்த மேகத் திரள் எங்களைக் கடந்துபோனது.  அப்போது உடலிலும், மனதிலும் நல்ல குளிர்ச்சி ஏற்பட்டது. 

“எத்தன முற இந்த மாதிரி மேகம் வரும்?” என்று கேட்டேன்.

            “நூறு, ஆயிரம் முற வரும்..  மழக்காலத்தில சூரியனப் பாக்கவே முடியாது.”

            “குளிராக இருக்கே.  மழக்காலத்தில அதிகமா இருக்குமா?”

            “ஈசனுக்கு வெயிலு, மழ, காத்து, குளிரு எதுவுமில்ல.”

            “சாமியப் பாத்திருக்கியா?”

            “ம்.”

            “எங்க?”

            “இங்க” என்று நெஞ்சில் கையை வைத்துக் காட்டினாள்.  அவள் நெஞ்சில் கையை வைத்து காட்டிய விதம் மனதை என்னவோ செய்வதுபோல் இருந்தது.  மனக் கஷ்டத்தில் இருக்கிறாளோ என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.  

            “எப்பிடிச் சாப்புடுற?”

“கோயிலுக்கு வரவங்க தர்றதுதான்.  யார்கிட்டயும் நானாப் போயி கைய நீட்ட மாட்டன்.”

            “நம்ப நாட்டுல சாமியாருங்க எல்லாம் எப்படி இருக்காங்கினு தெரியுமா?” என்று நான் கேட்டு முடிப்பதற்குள் வாய்விட்டு சிரித்த ஜோதி, “பாதி சாமியாருங்க சினிமா நடிகருங்க மாதிரிதான் இருக்காங்க.  பள்ளிக்கூடம், காலேஜ் எல்லாம் நடத்துறாங்க.  ஊருக்கு ஊரு ஆசிரமம் வச்சியிருக்காங்க.  கல்யாண மாப்ள ஊர்வலம் போற மாதிரி காரிலியே சுத்துறாங்க” என்று சொன்னாள்.

            “நீ எப்பிடி இருக்க?”

            “காத்து மாதிரி, ஈசன் மாதிரி.”

            “கோவிலுக்குக் கூட்டம் அதிகமா வருமா?”

            “திருவிழான்னா கூட்டம் அதிகமா இருக்கும்.”

            “மத்த சமயத்தில?”

            “அவ்வளவா இருக்காது.”

            “ஏன்?”

            “சாமி முக்கியமில்ல. சனங்களுக்குத் திருவிழாதான் முக்கியம். சாமிய வச்சி கோவிலுக்கு வருமானமில்ல. திருவிழாவ வச்சிதான் வருமானம்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள்.

            “வரவங்க ஒங்கிட்ட என்னாக் கேட்பாங்க?” என்று நான் கேட்டதற்கு ஜோதி உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை.  என்னைப் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பதுபோல எட்டு கை அம்மன் கோவிலுக்குக் கிழக்கில் இருந்த மலையைப் பார்த்தப்படியே, “மனக் கஷ்டத்தச் சொல்லுவாங்க” என்று சொன்னாள்.

            “வர எல்லாருமா?” சின்னப் பையன் மாதிரி நான் கேட்டேன்

             ‘ஆமாம்’ என்பது போல் தலையை ஆட்டிய ஜோதி தன்மையான குரலில், ஒனக்கு மட்டும் சொல்றன் என்ற முகபாவனையுடன், “நோவு தொந்தரவு, கல்யாணமாகல, புள்ள பொறக்கல, புள்ள படிக்கல, புருசன் அடிச்சிப்புட்டான், மாமியா வாழ விடல, புருசன் குடிகாரன், காடு வௌயல, பணம் காசில்லங்குற கேசுங்க எல்லாம் கம்மிதான். எம் புருசன் எங்கிட்ட பேச மாட்டன்ங்கிறான், எங்கிட்ட புழங்கி ஏழெட்டு மாசமாச்சி, அவன எங்கிட்ட பேச வையிங்கம்மா. வேலக்கிப் போன எடத்தில ஒருத்தன்கிட்ட பழகிட்டன்,  நாலு மாசம் நல்லாத்தான் இருந்தான்.  இப்ப எங்கிட்ட வர மாட்டன்ங்கிறான்,  பேச மாட்டன்ங்கிறான், அவன் பொண்டாட்டிதான் எதிரியா இருக்கா, மூணு புள்ளய வுட்டுட்டு நான், அவன்கூடப் போறதுக்குத் தயாராத்தான் இருக்கன், எப்பிடியாச்சும் அவன் மனச மாத்தி எங்கூட சேத்து வையிங்க சாமி, அவன மறக்க முடியல. அம்பது வயசு கிழவிகூட வந்து எம் புருசன் ஒருத்திய வச்சிக்கிட்டு சுத்துறான், அவன் கை கால மொடக்குங்கம்மா, கட்டிக்கிறன்னு சொல்லி மூணு தடவ கர்ப்பத்தக் கலக்கச் சொன்னான்.  இப்ப கட்டிக்க மாட்டங்கிறான், ரெண்டு புள்ளயோட என்னெ வுட்டுட்டு, மவளக் கட்டிக் கொடுத்து பேரப்புள்ள எடுத்தவகூட எம் புருசன் சுத்திக்கிட்டுக் கெடக்குறான். அவன வழிக்குக் கொண்டாரவைங்க அம்மா, எம்மாம் காணிக்க வேணும்னாலும் தர்றன்னு சொல்றவங்கதான் அதிகம்.  நான் அவன்கிட்ட போனது ஊருக்குத் தெரிஞ்சிப்போச்சி, புருசனுக்குத் தெரிஞ்சிப்போச்சி, புருசனுக்கு மருந்து வச்சிட்டா, சீட்டுக் கட்டிப்புட்டா, இந்தப் பிரச்சனதான். சாமியார மாமாவேல பாக்கவைக்கத்தான் சனங்க வருது.  மத்தவங்களச் சாவடிக்கத்தான் வேண்டுதல் பண்றாங்க. எதுவும் வேண்டாமினுதான் இந்தக் கோலம் பூண்டன்.  இதுலயும் சிக்கலாயிருந்தா என்னாப் பண்ணுறது?”

            நான் பேசாமல் இருந்தேன்.  ஜோதி தானாகவே, “ஆணும் பொண்ணும் சேந்திருந்தா உத்தமம்.  சேராமா இருந்தா அதவிடப் பெரிய உத்தமம் எதுவுமில்ல” என்று சொன்னாள்.  ஜோதி நிறைய பேசக்கூடிய ஆள் என்பது தெரிந்தது. பேசுவதில் அவளுக்குக் கூச்சமோ, தயக்கமோ இருந்த மாதிரி தெரியவில்லை.  எனக்குத்தான் கொஞ்சம் கூச்சமும் தயக்கமும் இருந்தன.  அதுகூட எங்களுடைய ஊர்க்காரி என்று தெரியும்வரைதான்.  இப்போது நான் ஜோதியிடம் இயல்பாகத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.  “வர சனங்களுக்கு என்னதான் சொல்லுவ?”

            “வர ஒவ்வொருத்தரும் ஒரு கதயச் சொல்லுவாங்க.  ஒவ்வொரு கதயும் ஒவ்வொரு அதிசயமா இருக்கும்.  ஒலகத்தில இப்படியெல்லாம் நடக்குமானு நமக்கே ஆச்சரியமா இருக்கும்.  பயமா இருக்கும்.  தெனம் பத்திருபது பேராவது வருவாங்க.  வெள்ளிக்கிழமயில முப்பது, நாப்பது பேரு வருவாங்க.  பொதுவா வரவங்க தங்களோட கஷ்டத்த மட்டும்தான் சொல்லுவாங்க.  சிரிப்ப, சந்தோஷத்தச் சொல்ல மாட்டாங்க. பொதுவாச் சனங்க பூட்டாத பூட்டுக்குச் சாவி தேடுற வேலயயும், கட்டாத வீட்டுக்குக் கதவு செய்யற வேலயயும்தான் செஞ்சிக்கிட்டிருக்காங்க. மத்தவங்க கஷ்டத்தக் கேக்குறவன்தான கடவுள், சாமி, ஈசன்.  எல்லாருக்கும் தன் கதய, கஷ்டத்தச் சொல்றதுக்கு ஒரு எடம் வேணும்.  யார் வந்து என்ன கத சொன்னாலும் கேட்டுக்குவன். போகயில ‘பாலுக்குள்ளார தயிர் இருக்கிற மாதிரி இந்தத் திருநீர்ல ஈசன் இருக்கான்.  எல்லாத்தயும் அவன் பாத்துக்குவான்’னு சொல்லி வாயிலயும், தலயிலயும், திருநீரப் போட்டுவிடுவன்.  அதான் நான் செய்யுறது.  ‘சாமி ஒங்களால எனக்கு அது நடந்துச்சி, இது நடந்துச்சி’னு சொல்லி ‘எங்க வீட்டுக்கு வாங்க’ன்னு கூப்புடுவாங்க.  ஆம்பள சாமியாரயே சிக்கல்ல மாட்டிவிடுறவங்க,  பொம்பள சாமியச் சும்மா விடுவாங்களா?  நான் எங்கியும் போறதில்ல.  இந்த ஊர்ல பெரியண்ணன் சாமி கோவில், அர்ப்பஸ்வரர் கோவில், இந்த எட்டு கை அம்மன் கோவில் வாசல் அவ்வளவுதான்.  வேறெங்கயும் போவ மாட்டன்.  ஆம்பளைக்குப் பொம்பள அமயறது, பொம்பளைக்கு ஆம்பள அமயறது, புள்ளைங்க அமயறது, ஒடம்பு, மனசு, சொந்தம், சொத்துப்பத்து அமயறதெல்லாம் ஈசனோட அருள் இருந்தாத்தான் முடியும்.  பிச்ச வாங்க ஆளில்லாட்டி பிச்ச போடுறவனுக்குப் பெரும எங்கிருந்து வரும் சாமி?  பிச்ச போடுறதுக்கும் ஒரு கொடுப்பன வேணும்.  ஈசனோட அருள் வேணும்” என்று சொல்லிவிட்டு இரண்டு கைகளையும் குவித்து வானத்தைப் பார்த்துக் கும்பிட்டாள்.

            “பொம்பளைங்க இருக்குற எடமெல்லாம் ஆம்பளங்க படுக்கிற எடம்தான?  துணியத் துவைக்கிறனு அடிச்சிக்கிட்டேயிருந்தா கிழிஞ்சிதான போவும்? அலுத்துப்போச்சி.  மனசச் சாவடிச்சிக் கல்லாக்கிட்டன்.  அது உசுரோட இருந்தாதான அலயும்? அலுத்துப்போச்சி.  எதுவும் வேணாமின்னுதான் இந்த வேசம் பூண்டன்.  ‘ஆளப் பாத்தா சாமியார் மாதிரி தெரியல.  ஆளு சூப்பரா இருக்கா, இடுப்பு வர முடி தொங்குது, சினிமா நடிக மாதிரி இருக்கா’ன்னு பலரும் சொன்னதாலதான் மொட்ட போட ஆரம்பிச்சன்.  எங்கியோ பொறந்து எங்கியோ வளந்து வடநாடு தென்னாடுனு சுத்துனன்.  காசியில இருந்தன், இமய மலயில, ரிஸிகேசியில இருந்தன், பனிக்கட்டியிலேயே கெடந்தன், அப்பயும் உசுரு அடங்கல.  திருவண்ணாமலையில இருந்தன், கடசியா இந்த ஊருக்கு வந்தன்.  எல்லா ஈசனோட உத்தரவு.  என்னிஷ்டமின்னு எதுவுமில்ல.  நல்லது நம்பளத் தேடி வராது.  நாம்பதான் அதத் தேடிப் போவணும்.  கெட்டது தானா வரும். அதத் தேடி நாம்ப போவ வேண்டியதில்ல” என்று சொல்லிவிட்டு இரண்டு கைகளையும் குவித்துக் கும்பிட்டாள்.

            சின்ன வயதில் பார்த்தபோது வாயே திறக்காத பெண்ணாக இருந்தாள்.  இப்போது வாயைத் திறந்தால்  குழாயில் தண்ணீர் கொட்டுவது மாதிரிதான் பேச்சு வந்துகொண்டேயிருக்கிறது.  ஊர்க்காரன், தெரிந்தவன், சாதிக்காரன், சொந்தக்காரன் என்ற விதத்தில் பேசுகிறாளா?  எல்லாரிடமும் இப்படித்தான் பேசுவாளா? என்று நினைத்தேன்.

“எப்பவும் இங்கதான் இருப்பியா?” என்று கேட்டதற்கு, கொஞ்சம் கேலியான குரலில், “காத்து ஒரு எடத்தில இருக்குமா சாமி?” என்று கேட்டாள்.  மழை பொழிவதற்கு முன் வீசுகிற குளிர்ந்த காற்று மாதிரி வீசியது.  மழை வரப்போகிறதோ என்று வானத்தைப் பார்த்தேன்.  வானம் மேகங்களால் நிறைந்திருந்தது.

            “இங்க எப்பவும் இப்பிடிதான் இருக்குமா?”

            “எப்ப மழ வரும், எப்ப வெயில் அடிக்கும், மேகம் எப்ப நம்பள மறைக்கும் எதுவும் தெரியாது.  ஈசன் செயல் மாதிரி எல்லா நடக்கும். ஆனா, எதுவும் நமக்குத் தெரியாது.  பகலவிட ராத்திரியில ஜிலுஜிலுப்பு அதிகமா இருக்கும்.  அதுக்காகத்தான் சனங்க மலைக்கே வந்து குமியுது.”

            “நான் ஒன்னெ ஜோதினு சொல்லட்டுமா?” என்று நான் கேட்டதற்கு உடனடியாக எதுவும் பேசவில்லை.  என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். 

“மனுசங்களா வச்சிக்கிறதுதான பேரு? ஈசன்னா, ஜோதி, ஜோதின்னா ஈசன். நெருப்பு” என்று ஜோதி சொல்லி முடிப்பதற்குள், “மத்தவங்ககிட்ட பேசுற மாதிரி எங்கிட்டயும் பேசணுமா?  பத்து வயசில ஒன்னெப் பத்தியும், என்னெப் பத்தியும் ஒங்கம்மாவும் எங்கம்மாவும் என்னாப் பேசிக்கிட்டாங்கன்னு ஒனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?” என்று நான் கேட்டதும் ஜோதியினுடைய கண்கள் கலங்கிவிட்டன.  அவளுடைய கண்கள் கலங்கியதைப் பார்த்ததும் எனக்குச் சங்கடமாகிவிட்டது.  நானும் ஜோதியும் அவளுடைய அக்காவும் விளையாடியதெல்லாம் எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

மாமா வீட்டுக்கு  வந்த பிறகு அன்னமங்களத்திலுள்ள ஆட்களையெல்லாம் எப்படி மறந்தேன் என்பது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. “ஒனக்கு என்னாச்சி? எதுக்கு இந்த வேசம்? ஒன்னெ இப்பிடிப் பாக்குறதுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு.  சின்ன வயசில நீ எப்பிடி இருந்த?  ஒன்னெ ஏன் பாத்தம்னு இருக்கு?  ரொம்ப மனக் கஷ்டமா இருக்கு?” என்று நான் சொன்னதற்கு ஜோதி எதுவும் பேசவில்லை.  கழுத்தில் கிடந்த உருத்திராட்ச மாலைகளைத் தடவிக்கொண்டிருந்தாள். 

            “நான் எதச் சொல்றது சாமி?” என்று கேட்டுவிட்டு, பேசாமல் இருந்தாள் ஜோதி.

 

•••

 

            ‘தங்கவேல் ஒடயார் மகன் தங்கதுரய ஒங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கும். விடிஞ்சதிலிருந்து தூங்குறவர, நான் எங்க போறன், எங்க வர்றன்னு பாக்குறதுதான் அவருக்கு வேல.  எம் பின்னால வராதீங்க, ஊர்ல பேரு கெட்டுப்போவும்’ன்னு சொன்னன்.  அவரு கேக்கல.  அவரு ஒத்தப் புள்ள.  ரைஸ்மில், இருபது காணி நிலம், மெத்த வீடு, டிராக்டர்னு இருக்கிற குடும்பம்.  சின்ன வயசில எங்கப்பா எறந்திட்டாரு.  இருந்த நாலு காணியில ரெண்டு காணிய வித்துதான் எங்கக்கா கல்யாணத்த எங்கம்மா முடிச்சிது.  ஒங்க வசதிக்கு நான் எடுபட மாட்டன்னு சொன்னன். அவங்க வீட்டுலயும், அவகிட்ட செவப்புத் தோலு மட்டும்தான் இருக்கு.  ஆளுதான் எடுப்பு, மத்தது ஒண்ணுமில்ல.  வீடும் கூர வீடுதான்னு சொன்னாங்க. ‘கட்டுனா இந்தப் புள்ளயத்தான் கட்டுவன்’னு சொன்னாரு.  இவன் படிஞ்சி வர மாட்டானு அவங்க வீட்டுல நம்ப ஊர் பூமால ஒடயாரு மவ லட்சுமிய நிச்சயம் செஞ்சாங்க. பூமால ஒடயாரும் சவுண்டான ஆளுதான?  நாள் குறிச்சாச்சி.  கூரப் பொடவ எடுத்தாச்சி.  ஐயருக்குச் சொல்லியாச்சி.  கல்யாணத்துக்கு மூணு நாள் இருக்கயில குளிக்கபோன என்னெ மறிச்சிக்கிட்டு, ‘வா ஓடிப்போவலாம்.  நீ எங்கூட வல்லன்னா செத்திடுவன்’னு சொன்னாரு.  ‘பைத்தியமா?  ஊர்ல கெட்ட பேர உண்டாக்கப் பாக்குறீங்களா?’ன்னு கேட்டன்.  ‘நான் உசுரோட இருக்கணுமா வாண்டாமா?’ன்னு கேட்டாரு.  நான் அதுக்கு ‘ஒங்க பணக்கார வௌயாட்டுக்கு நான் வல்ல, என்னெ வுட்டுடுங்க சாமி’ன்னு கால்ல விழுந்து கும்புட்டன்.  ‘நீ எங்கூட வல்லன்னா, சாயங்காலம் எம் பொணத்ததான் பாப்ப’ன்னு சொல்லிட்டு விர்னு போயிட்டாரு.  குளிக்கப் போனவ குளிக்காமியே திரும்பி வந்தன்.  செத்திட்டா என்னா செய்யுறது? நம்பளால ஒரு உசுரு போயிடுமோனு எறக்கப்பட்டன்.  அவ்வளவுதான் நான் செஞ்சது.  அன்னிக்கிச் சாயங்காலம் விஷப் பாட்டிலோட வந்து வாசல்ல நின்னாரு.  ஐயோ பாவம்னு நெனைச்சி ‘சரி’ன்னன்.  நிச்சயமான பின்னால தாலி கட்டுற முத ராத்திரி பொம்பள பிள்ளங்கதான் ஓடிப்போவும்.  கலியாணம் கட்ட மூணு நாள் இருக்கயில தங்கதுர செய்யுறது அதிசயமாக இருந்துச்சி.  கோழி கூவுற நேரத்துக்கு வந்து கதவத் தட்டுனாரு.  நான் வாசலுக்குச் சாணி தெளிக்கிற மாதிரி வெளிய வந்தவ, ‘ஊர் அசிங்கமாயிடும்.  அவப்பேராயிடும். நீங்க சாக வேணாம்.  நான் வேணுமின்னா செத்துப்போறன்’னு அப்பயும் சொன்னன்.  ‘ஒரே ஊரு, ஒரே சாதி, எதுக்குப் பயப்படுற?’ன்னு கேட்டாரு.  ‘நிச்சயமாயிடிச்சில்ல?’ன்னு சொன்னதுக்கு, ‘அது எங்கப்பா சொத்து சேக்கிறதுக்குச் செஞ்ச ஏற்பாடு.  நீ வல்லன்னா நான் சத்தியமாச் செத்திடுவன்’னு தலயில அடிச்சி சத்தியம் செஞ்சாரு.  ஐயோ பாவம் நம்பலால ஒரு உசுருப் போயிட்டா என்னா செய்யுறதினு எறக்கப்பட்டன்.  அதான் நான் செஞ்ச தப்பு.

            கட்டுன துணியோடதான் போனன்.  அவருகூட நம்ப ஊரு பசங்க ஆறு பேரு வந்தாங்க.  பெரம்பலூர்ல இருக்கிற விநாயகர் கோயில்ல வச்சி மாலய மாத்துனாரு.  தாலியக் கட்டுனாரு. வா சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்குப் போயி ரெண்டு நாள் இருந்திட்டு வரலாமின்னு கூப்புட்டாரு.  கூட வந்திருந்த பசங்களும் தங்கதுர சொல்ற மாதிரி செய்னு சொன்னாங்க.  எல்லாரும் நம்ப சாதி பசங்கதான். ஊருக்குப் போயிடலாம்.  தெரியாத ஊர்ல தெரியாதவங்க வீட்டுல என்னால இருக்க முடியாது’ன்னு சொன்னன்.  ‘ஒடனே போனா வீட்டுல சண்ட வரும்.  ரெண்டு நாள் கழிச்சிப் போனா சிக்கல் வராது’ன்னு சொன்னாரு.  என் புத்தி அப்ப அவரு சொன்னதக் கேக்கல.  அவரு சொன்ன மாதிரி ஆலம்பாடிக்குப் போயிருந்தா கத வேற மாதிரி ஆயிருக்கலாம்.  ஊருக்குத்தான் போவணுமின்னு அடம்புடிச்சன், அழுதன்.

            ‘பாப்பா சொல்றதும் சரிதான்.  வா ஊருக்குப் போயிடலாம்’ன்னு கூட வந்த பசங்களும் சொல்லவே, ‘ஏறு சைக்கிள்ள’ன்னு சொன்னாரு.  நான் சைக்கிள்ள ஏறிக்கிட்டன். ‘நீங்க முன்னால போங்க.  நாங்க பின்னால வரோம்’ன்னு கூடவந்த பசங்க சொன்னாங்க.  பெரம்பலூர்லயிருந்து முக்காவாசி தூரம் வந்திட்டம்.   இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான் ஊருக்குப் போறதுக்கு.  எங்களுக்குப் பின்னால ‘டமால்’னு ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சி.  என்னானு திரும்பிப் பாக்குறதுக்குள்ளார டயர் வெடிச்ச லாரி வந்து எங்க மேலே மோதிடிச்சி.  அப்பறம் என்னா நடந்துச்சின்னே தெரியல.  எங்ககூட வந்த பசங்கதான் என்னெத் தூக்குனாங்க.  அப்பறம் தங்கதுரயப் போயி தூக்குனாங்க.  உசுரு அடங்கிப்போயிருந்துச்சி.  எங்கள அப்பிடியே போட்டுட்டு எங்ககூட வந்த பசங்க ஊருக்குள்ளாரத் தல காட்டக் கூடாதுனு ஓடிப் போயிட்டாங்க, ஊருக்குப் பக்கம்தான, சேதி தெரிஞ்சி ஊரே வந்துடுச்சி.

             ‘எம் புள்ளய மயக்கி இழுத்துக்கிட்டுப் போயி இப்பிடிப் பொணமாக்கிக் கொண்டாந்திட்டியே’ன்னு சொல்லி தங்கதுரயோட அப்பாவும் அம்மாவும் என்னெ அடிச்சாங்க.  எட்டிஎட்டி ஒதச்சாங்க.  ‘பாவம் விடுங்க’ன்னு ஊர்ல ஒரு ஆள்கூடச் சொல்லல.  நான் ஒரு தப்பும் செய்யல.  செத்திடுவாருனு பயந்தன்.   அதான் நான் செஞ்ச தப்புனு சொல்ல நெனைச்சன். ஆனா சொல்லல.

            பொணத்தத் தூக்கிட்டுப் போனாங்க. எனக்கு ஒடம்பெல்லாம் காயம். என் காயத்த ஊரு பாக்கல. காலனி சனங்கதான் என்னெ ஊருக்குத் தூக்கிட்டுப் போனாங்க.         

பூமால ஒடயார் வீட்டுச் சனங்க வந்து, ‘நிச்சயமான பொண்ணோட கல்யாணம் நின்னுபோனா ராசி இல்லாதவ, கிரகக் கோளாறு புடிச்சவ, கெட்ட ராசிக்காரி, இவளோட கிரகம்தான் அவனச் சாவடிச்சிடிச்சின்னு சொல்லி, இனி ஒருத்தரும் வந்து பொண்ணு கேக்க மாட்டாங்களே.  எம் பொண்ணு வாழ்க்கய வீணாக்குன நீயெல்லாம் உசுரோட இருக்கணுமா?’ன்னு கேட்டு அசிங்கஅசிங்கமாத் திட்டுனாங்க.  நம்பச் சாதிக்காரங்களுக்கு அவ்வளவு கெட்ட வாத்த தெரியும்னு எனக்கு அன்னிக்கிதான் தெரிஞ்சிது.

            நான் ஒரு தப்பும் செய்யல.  நம்மலால ஒரு உசுரு போயிடுமோனு எரக்கப்பட்டன்.  அதான் நான் செஞ்ச தப்புனு சொல்ல நெனச்சன்.  ஆனா சொல்லல.

            ‘ஊரே கூடிக்கிட்டு எதுக்கு எம் பொண்ண அடிக்கிறீங்க.  திட்டுறீங்க.  மூஞ்சியில காறித்துப்பி செத்துபோன்னு சொல்றீங்க?’னு எங்கம்மா கேக்கல.  வீட்ட விட்டு வெளியயும் வரல.  யாரோ எட்டி ஒதச்சதில மயக்கமாகி கெடந்தப்ப, ‘பூமால ஒடயாரு மவ தூக்குமாட்டி செத்திட்டாளாம்’ன்னு கத்திக்கிட்டே சனங்க ஓடுற சத்தம் கேட்டு கண்ண முழிச்சிப் பாத்தன்.  கிழக்குத் தெரு பக்கமாகச் சனங்க ஓடுறது தெரிஞ்சிது. தங்கதுர செத்திட்டா என்னாப் பண்றதுனுதான் நெனச்சனே தவிர, பூமால ஒடயாரு மவ லட்சுமியப் பத்தி யோசிக்கல.  எனக்கு ஒரே தாகமா இருந்துச்சி.  கை காலத் தூக்க முடியல.  ஒடம்பெல்லாம் ஒரே காயம்.  தங்கதுரயோட வீட்டுப் பக்கம் பாத்தன்.  ஒரே கூட்டமா இருந்துச்சி. எழுந்திரிச்சி பொணத்தப் பாக்கப் போனன். ‘கொன்னுப்புட்டு வந்து பொணத்தப் பாக்க வரியா?’னு கேட்டு, தங்கதுரயோட அப்பா, அம்மா, சொந்தக்காரங்க எல்லோரும் என்ன அடிச்சாங்க. ‘போயி சாவுடி’ன்னு சொல்லி மூஞ்சியிலே குத்துனாங்க.  மயிரப் புடிச்சி இழுத்து, தெருவுல தள்ளிவிட்டாங்க.  யார் அடிச்சாங்க, யார் திட்டுனாங்க, யாரு மயிரப் புடிச்சிக்கிட்டு கன்னத்தில அறைஞ்சாங்க, மூஞ்சியில யாரு காறித்துப்புனாங்கனு எதுவும் தெரியாது.  என்னெ அடிச்சதால, ஒதச்சதால நான் அழுவல, ஒரு பாவமும் செய்யாத லட்சுமி செத்துப்போயிட்டாளேனு அழுதன்.  அவ பொணத்தயாச்சும் பாக்கலாமினு போனன்.  விடல.  திரும்பி வந்து தங்கதுர வீட்டுக்கு முன்னால ஒக்காந்திருந்தன்.  எங்க வீட்டுக்கு எதிர் வீடுதான?

            ‘பூமால ஒடயார் மவ லட்சுமி தூக்குமாட்டி செத்திட்டா’னு தெரிஞ்ச பின்னலதான் எங்கம்மா வீட்டவிட்டு வெளியே வந்துச்சி.  ‘ஒரே நாளுல ஊர்ல ரெண்டு சாவுக்குக் காரணமாயிட்டியே. உசுர உண்டாக்குறவதாண்டி பொம்பள’ன்னு கேட்டு எங்கம்மா என்னெ அடிச்சிது. அப்பறம் தம் முகத்திலியே அடிச்சிக்கிச்சி.

நான் ஒரு தப்பும் செய்யல.  நம்பலால ஒரு உசுரு போயிடுமோனு எறக்கப்பட்டன்.  அதான் நான் செஞ்ச தப்புனு சொல்ல நெனச்சன், ஆனா சொல்லல.

            ‘ரெண்டு உசுரக் கொன்னவ உசுரோட இருக்கணுமா? போயி செத்துத் தொலை அதான் ஒனக்கும் நல்லது,  எனக்கும் நல்லது. இனிமே நான் ஒன்னெ பாத்தா பொணமாத்தான் பாக்கணும்.  நீ என்னெ பாத்தாலும் பொணமாத்தான் பாக்கணும்’னு சொல்லிட்டுப் போச்சி.  அது போயி எம்மாம் நேரமாச்சின்னு தெரியல.  ஓடயில அரளி விதய அரைச்சித் தின்னுட்டு செத்திடுச்சின்னு யாரோ சொன்னது காதில விழுந்துச்சி.  ஓடக்கிச் சனங்க ஓடுனாங்க.  என்னால ஓட முடியல.  நடக்க முடியல.  எந்திரிச்சி ஒக்காரக்கூட முடியல.  லாரியில அடிப்பட்ட தவள மாதிரி கெடந்தன்.  எங்கம்மா பொணத்தத் தூக்கிட்டு வந்தாங்க.  பொணத்தப் பாக்கப்போனன்.  எங்கக்கா வீட்டுக்காரர், ‘ஒரே நாளில் மூணு பேரக் கொன்னவ நீ, பொணத்தப் பாக்க வரியா?’னு கேட்டு மாட்ட அடிக்கிற மாதிரி சாட்டயால என்னெ அடிச்சாரு.  யாரும் வந்து தடுக்கல. ‘பொணத்தப் பாக்க விடு’ன்னு சொல்லல.  சாட்ட அடியால மயங்கி வாசல்ல கெடந்தன்.  மூணு வீட்டு சாவுக்கும் வந்திருந்த வெளியூர் சனமெல்லாம் என்னியதான் பாத்தாங்க.  உள்ளூர் சனங்களும் வெளியூர் சனங்களும் மூணு பேர ஒரே நாளில் கொன்னவளச் சும்மா விடக் கூடாது.  மொட்ட அடிச்சி, கரும்புள்ளி, செம்புள்ளி குத்தி கழுத மேலே ஊர்வலம் விடணும்னு பேசிக்கிட்டாங்க.  ஒலகத்திலேயே அதுதான் நல்ல வாத்த மாதிரி. நல்ல விசயம் மாதிரி.

            மொத பொணமா தங்கதுர பொணம்தான் சுடுகாட்டுக்குப் போச்சி.  போனன். பொணத்தப் பாக்க வுடல.  ரெண்டாவது பொணமா லட்சுமியோட பொணம் சுடுகாட்டுக்குப் போச்சி.  போனன்.  பொணத்தப் பாக்க விடல.  கடசியா எங்கம்மா பொணம் போச்சி.  பாக்கப் போனன்.  பொணத்தப் பாக்க விடல.  எங்கம்மா பொணத்துக்கு ஒரு குடம் தண்ணிகூட ஊத்தல.  பொணத்தோட தலயில எண்ணெ வைக்கல, வாக்கரிசி போடல.

            நல்லா இருட்டிப்போச்சி.  ஊர்ல யாரும் எங்கிட்ட ஒரு வாத்த பேசல.  ‘தெருவுல எதுக்குக் கெடக்கிற வீட்டுக்குப் போ’ன்னு சொல்லல.  பொணத்தத்தான் பாக்க முடியல.  பொணக்குழியையாவது பாக்கலாம். அங்கியே ஏதாச்சும் ஒரு மரத்தில தொங்கிச் செத்திடலாம்னு போனன்.  மூணு பொணக்குழி மேட்டுக்கும் போனன்.  மூணு எடத்திலயும் நான் ஒரு தப்பும் செய்யல.  நம்பலால ஒரு உசுரு போயிடுமேனு எரக்கப்பட்டன்.  அதான் நான் செஞ்ச தப்புனு சொன்னன்.  ஒவ்வொரு பொணக்குழி மேட்டுலயும் மண்ணெடுத்து நெத்தியில பூசுனன்.  மூணு பொணக்குழி மேட்டுலயும் ஒவ்வொரு புடி மண்ணள்ளி மடியில கட்டிக்கிட்டன்.  தங்கதுர பொணக்குழி மேட்டுல தாலியக் கழட்டிப் போட்டன். அது ஒரு நாள்கூட எங் கழுத்தில கெடக்கல. அம்மாம் அதிர்ஷ்டக்காரி நான். காலயில கட்டுன தாலிய அன்னிய சாயங்காலமே அறுத்திட்டன். எங்கியாவது ஒரு மரத்தில தொங்கிச் செத்திடலாம்னு மரம் எங்க இருக்கினு பாத்தன்.  இருட்டுல தெரியல.  மரத்தத் தேடிக்கிட்டு இருட்டுல நடக்க ஆரம்பிச்சன். 

கால்போன போக்குதான். மனம்போன போக்குதான். இருபத்தி அஞ்சி வருசம் ஓடிப்போச்சி.  இந்த மலைக்கு வந்து அஞ்சி வருசமாயிடிச்சி.  எதுக்கு வந்தன், எதுக்காக இந்தக் கோவில் வாசல்ல குந்தியிருக்கன் எதுவும் தெரியாது.  என்னெத் தேடவும் ஆளில்ல.  நானும் யாரயும் தேடுறதில்ல.  எனக்காகக் கவலப்பட யாருமில்ல.
 நானும் யாருக்காகவும் கவலப்படுறதில்ல.  என்னெ ஊர்ல எல்லாரும் மறந்துபோயிருப்பாங்க.  அப்படியே இருக்கட்டும். எங் கதெ ஒங்களுக்குத் தெரியாது.  தெரியாத கதெயச் சொல்லி எதுக்குத் தெரிய வைக்கணும்? என்னெப் பத்தி சொல்ல என்ன இருக்கு சாமி?  செத்துப்போன பொணத்துக்குக் கத இருக்கா சாமி?’

 

•••

 

 

ஜோதி கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.  என்ன தோன்றியதோ எழுந்து சென்று எட்டு கை அம்மன் கோவிலின் வாசலின் முன் விழுந்து கும்பிட்டாள்.  அப்போது கிழக்கிலிருந்து வந்த மேகம் ஜோதியையும், எட்டு கை அம்மன் சாமி கோவிலையும் முழுமையாக மறைத்துவிட்டது.

            சிறிது நேரம் கழித்துதான் வந்தாள்.  அவளுடைய முகம் பார்ப்பதற்கு அழுதுவிட்டு வந்ததுபோல் இருந்தது.  தட்டிலிருந்த திருநீரைக் கொஞ்சம் அள்ளிப் பூசிக்கொண்டாள்.  எட்டு கை அம்மன் கோவிலிலிருந்து இரண்டு பெண்கள் வந்து ஜோதியைக் கும்பிட்டனர்.   இரண்டு பெண்களையும் பார்த்தேன்.  தாயும் மகளுமாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது.  “சாமிய அனுப்பிட்டு கூப்புடுறன்.  ஒக்காருங்க சாமி” என்று ஜோதி சொன்னதும் அவர்கள் எனக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்துகொண்டனர்.

“ஒனக்கு என்னாச்சி? திடீர்னு கண்ண மூடிக்கிட்டு ஒக்காந்திருந்த, கண்ணுல தண்ணியா வந்துகிட்டு இருந்துச்சி.  இப்ப ஒம் முகத்தப் பாக்கவே நல்லா இல்ல” என்று சொன்னேன்.

“ஈசன்கிட்ட பேசிக்கிட்டிருந்தன்.”

             “சாமி வந்ததச் சொல்லவே இல்ல” என்று சொன்னாள்.

            முன்பு ஜோதி கண்களை மூடிக்கொண்டதுபோல நானும் மூடிக்கொண்டேன்.  உண்மையைப் பேசுவதா வேண்டாமா என்ற குழப்பத்தில் எனக்கு நானே பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

 

•••

 

 ‘ஆறு வருசத்துக்கு முன்னாடி ஒரு ராத்திரி நல்லா தூங்கிக்கிட்டிருந்தன்.  திடீர்னு என்னெ எழுப்பி ‘யாரோ நம்ப வீட்டுக் கதவுகிட்ட நின்னு எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்க’ன்னு சொன்னா.  திருடனா இருக்கலாமினு பதறிப்போய் கதவத் தொறந்து பாத்தா யாருமில்ல.  வீட்டச் சுத்திப் பாத்தன்.  ஆளில்ல. தெருமுனைவர போய்ப் பாத்தன்.  யாருமில்ல. எதிர் வீட்டுல, பக்கத்து வீட்டுல எழுப்பிச் சொன்னன்.  தெருவே தேடிச்சி.  யாரும் கெடைக்கல.  யாருமில்லியேனு சொன்னா சுமதி நம்பல.  அன்னிக்கி ராத்திரி தெருவே முழிச்சிக்கிட்டிருந்துச்சி.  மறுநாள் ராத்திரியும் ‘நம்ப வீட்டுக் கதவுகிட்ட யாரோ நின்னுகிட்டு எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்க’ன்னு சொன்னா.  போய்ப் பாத்தன்.  யாருமில்ல.  யாருமில்லன்னு சொன்னத அவ நம்பல.  சொன்னதயே சொல்லிக்கிட்டிருந்தா.  ‘நீயே வந்து பாரு’ன்னு சொன்னாலும் பாக்கிறதில்ல.  ராத்திரி முழுக்க அவளும் முழிச்சிக்கிட்டிருந்தா.  நானும் முழிச்சிக்கிட்டிருந்தன்.

            “ஒரு நாளாச்சி, ரெண்டு நாளாச்சி, ஒரு வாரமாச்சி, ரெண்டு வாரமாச்சி, அப்பறம் மாசம், வருசம்னு ஆயி, இப்ப ஆறு வருசமும் ஓடிப்போச்சி.  ராத்திரியில மட்டும் சொல்லிக்கிட்டிருந்தவ, அப்பறம் பகல்லயும் சொல்ல ஆரம்பிச்சா.  ஒரு நிமிசம் வாய் ஓயாது.  ஆரம்பத்தில கதவுகிட்ட நின்னு யாரோ எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்கன்னு சொன்னவ, அப்பறம் ஜன்னல்கிட்ட நின்னுக்கிட்டு யாரோ எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்கன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சா.

            “ஆரம்பத்தில ராத்திரியில மட்டும் வீட்டப் பூட்டிக்கிட்டிருப்பா.  நாளாகநாளாகப் பகல்லயும் கதவு, ஜன்னல் எல்லாத்தயும் பூட்டிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா.  வீட்ட விட்டு வெளியே வரதே இல்ல.  நான் ஆபிஸ் போயிட்டு வந்து கதவத் தட்டுனா லேசில தொறக்க மாட்டா.   ‘நான்தான் நான்தான்’னு நூறு தடவ சொன்ன பிறகுதான் தொறப்பா.  புள்ளைங்க ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டு வந்தாலும் லேசில கதவத் தொறக்க மாட்டா, அவ வீட்டவிட்டு வெளியே வராத மாதிரியே வீட்டுக்குள்ளார யாரையும் சேக்கவும் மாட்டா, மீறி யாராவது வந்தா ‘ஔவு பாக்க வந்தீங்களா?’ன்னு கேட்டு சண்டைக்குப் போவா. எதிர் வீட்டு, பக்கத்து வீட்டு சனங்கதான்னில்ல சொந்தக்காரங்க வந்தாலும் அதே கேள்வியத்தான் கேப்பா.  அவளோட அப்பா, அம்மா வந்தாலும் அதே மாதிரிதான் கேட்டு சண்டக்கிப் போவா.

            முன்னெல்லாம் அர மணி நேரத்துக்கு, ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒரு முறதான் கதவுகிட்ட நின்னுகிட்டு  ‘யாரோ எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்க’ன்னு சொல்லுவா. அப்பறம் ராத்திரி பகல்ன்னு  வாய் ஓயாம சொன்னதயே சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டா. டாக்டர்கிட்ட அழச்சிக்கிட்டுப் போனன். லேசுல வர மாட்டா.  அடிச்சி, பொணமாப் புரட்டிதான் இழுத்துக்கிட்டுப் போவணும்.  ஒவ்வொரு முற டாக்டர்கிட்ட அழச்சிக்கிட்டுப் போவும்போதும் ‘நான் பைத்தியமா, நான் பைத்தியமா’ன்னு கேட்டு சாவடிப்பா. சேலத்தில வச்சி ரெண்டு மாசம் பாத்தன். கோயம்புத்தூர்ல வச்சியிருந்தன்.  சென்னையிலயும் நாலு மாசம் வச்சியிருந்தன்.

            ‘மாத்தரயச் சரியாப் போட வையிங்க. நல்லா தூங்க வையிங்க.  நாளான சரியாயிடும்’னுதான் எல்லா டாக்டரும் சொன்னாங்க. ஆனா சரியாகல.  டாக்டருங்க அவள வீட்டுக்கு அனுப்புனதுக்குக் காரணம் என்னான்னா, யாரோ கதவுகிட்ட நின்னு எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்க, ஜன்னல்கிட்ட நின்னு எட்டிஎட்டிப் பாக்குறாங்கன்னு சொல்றத தவிர கதவ, ஜன்னலைப் பூட்டிக்கிட்டு இருக்கிறதத்தவிர வேற தொந்தரவு இருக்காது.  சமையல் பண்றது, துணி துவைக்கிறது, வீட்டக் கூட்டுறதுன்னு எல்லா வேலைகளையும் சரியாச் செஞ்சிடுவா. மாத்தரயத்தான் கட்டாயப்படுத்திப் போட வைக்கணும்.  ஒவ்வொரு முற மாத்தரயப் போட சொல்லும்போதும், ‘நான் பைத்தியமா?’ன்னு கேப்பா.  ஆரம்பத்தில நீ பைத்தியம் இல்லனு சொன்னன்.  அப்பறம் ‘மாத்தரயப் போடுறியா ஒத வாங்குறியா’னு கேட்டன்.  இப்ப மாத்தரயக் கொடுக்கிற ஒவ்வொரு முறயும் கன்னத்தில அறைய வேண்டியிருக்கு.  என்னெவிடப் பசங்கதான் பாவம்.  அரண்டுமிரண்டு போறாங்க.  சில நாளில வேலயில்லன்னா வீட்டக் கூட்டிக்கிட்டே இருப்பா.  நூறு முற, இர நூறு முற கணக்கே இருக்காது. சில நாளில ஒரு மணி நேரம் ரெண்டு மணி நேரம் குளிச்சிக்கிட்டே இருப்பா. கன்னத்தில ஒரு அடி போட்டா ஒரு மணி நேரத்துக்கு எதுவும் செய்ய மாட்டா.

            ஒனக்குத் தெரியும். எங்க குடும்ப நெலம. மத்தவங்க, பொறாம படுற மாதிரி, எரிச்சல் படுற மாதிரியா எங்க குடும்பம் இருந்துச்சி?  இந்த வேல ஒண்ணுதான்.  நம்ப ஊர்ல மொதமொதல்லா பேங்க் வேலக்கிப் போனது நான்தான்.  அதுமட்டும்தான்.  தெரிஞ்சவங்க, சொந்தக்காரங்க, வேண்டியவங்க, யாரோ மருந்து வச்சிட்டாங்க. யாரோ சீட்டுக்கட்டிப்புட்டாங்கன்னு சொன்னதால ஜோசியம் பாக்குறவன், தாயத்துக் கட்டுறவன், மந்திரிக்கிறவன், தகடு எழுதுறவன், தர்காவுல ஓதுறவன்னு அலஞ்சன். இதுக்கே காலேஜில படிக்கிறப்ப சாமி இல்ல, பேய் இல்ல, ஜோசியமெல்லாம் பொய்ன்னு சொல்லிக்கிட்டுத் திரிஞ்ச ஆள்தான். எப்படியாவது நல்லாயிடாதான்னு அலஞ்சன். எதுவும் நடக்கல, எதிலயும் பலனில்ல.  நல்லாப் படுத்துத் தூங்குனவளுக்கு நடுராத்திரியில என்னா ஆயிருக்கும்? அதுதான் எனக்கு ஆறு வருசமாத் தெரியல.

            நான் ஊர்லியே இருந்திருந்தா எங்கம்மா ஒன்னத்தான் எனக்குக் கட்டிவச்சியிருக்கும்.  எங்கம்மா எதுக்காக எங்க மாமா ஊருக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப்போச்சின்னு தெரியல. உண்மையச் சொன்னா கட்டுனா இவளத்தான் கட்டுவன்னு சொல்லி சுமதியக் கட்டிக்கிட்டன். ஆனா, இப்ப ஆறு வருசமா நான் தூங்கல.  புள்ளைங்களும் தூங்கல.  அவளும் தூங்கல. பல நேரங்கல்ல அவ செத்திட்டா தேவலாமின்னு இருக்கு. இழுத்துக்கிட்டுப் போயி கண்காணாத எடத்தில விட்டுவிட்டு வந்திடலாமான்னுகூடத் தோணுது.  பைத்தியம் முத்திப் போயி தானாவே வீட்டவிட்டு போயிட்டாக்கூடப் போதும்னு இருக்கு. கொல்லிமல சாமினு ஒரு அம்மா இருக்கு.  அவங்ககிட்ட திருநீர் வாங்கிப் பூசினா நல்லாயிடும்னு சொன்னாங்க.  அதனாலதான் வந்தன்.’

 

•••

 

எனக்கு அழுகை வர ஆரம்பித்ததும் கண்களைத் திறந்து பார்த்தேன்.  ஜோதி அதிசயமான பொருளைப் பார்ப்பதுபோல என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

            “சாமிக்கு என்னாச்சி?” என்று கேட்டாள்.  பிறகு தானாகவே “கோவில்ல இருக்கிறவங்களாலயும் மனசில உள்ளதப் பேச முடியாது.  கோவிலுக்கு வர்ற வங்களாலயும் மனசில உள்ளதப் பேச முடியாது” என்று சொன்னாள்.  அவள் சொன்னது எனக்காகச் சொன்ன மாதிரியே இருந்தாலும் நான் வாயைத் திறக்கவில்லை. நடுத்தர வயதுள்ள ஓர் ஆணும் ஒரு பெண்ணும் வந்து ஜோதியைப் பணிவாகக் கும்பிட்டுவிட்டு “அம்மாகிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்” என்று ஒரே குரலாக இரண்டு பேரும் சொன்னார்கள்.

            “சாமிய அனுப்பிடுறன்” என்று ஜோதி சொன்னாள்.  எனக்கு மேற்கு பக்கமாக அந்தாளும், அந்தப் பெண்ணும் உட்கார்ந்துகொண்டனர். அடுத்து ஆறு பெண்கள் வந்தனர். கூட்டம் சேரத் தொடங்கியது.

            “அவசரமில்லன்னா இருங்க.  இருக்கிற சாமிகள அனுப்பிடுறன்” என்று ஜோதி தணிந்த குரலில் சொன்னாள். 

“கோவிலுக்குப் போன சார் வந்திடுவாரு.”

“அப்படின்னா கிளம்புங்க.”

“எதாவது  ஊர்ல சொல்லணுமா?”

“காத்தப் பத்தி சொல்றதுக்கு என்னா இருக்கு சாமி?” என்று கேட்கும்போது ஜோதியின் கண்கள் கலங்கியதைப் பார்த்தேன்.

            “கிளம்புறன்.”

             “திருநீர் போட்டுவிடவா?” என்று கேட்டுவிட்டு, திருநீர் தட்டிலிருந்து துளி எடுத்து என் தலையில் போட்டுவிட்டாள். “ஆ காட்டுங்க” என்று சொன்னாள். அவள் சொன்னபடியே செய்தேன். திருநீரை எடுத்து என் வாயில் போட்டாள். ‘எனக்கே திருநீர் போடுறியா?’ என்று கேட்கத் தோன்றியது. கேட்கவில்லை. புது காதலியுடன் சேர்ந்து சிரிப்பதுபோல சிரித்தேன். சின்ன வயதில் அவளுடைய ஜடையைப் பிடித்து இழுத்து, தலையில் கொட்டியதுபோல கொட்ட வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டாயிற்று. 

            “சாமிக்குப் பழசெல்லாம் ஞாபகம் வந்திடுச்சிபோல” என்று சொன்னாள்.  அப்போது பழனிவேல் எட்டு கை அம்மன் கோயிலிலிருந்து வெளியே வந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்ததும், “நான் வரட்டுமா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே சட்டைப் பையிலிருந்து ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டை எடுத்து திருநீர் தட்டில் வைப்பதற்கு முயன்றபோது, “காணிக்க கேக்குறவன் ஈசனா?” என்று கேட்டாள்.

            “இருக்கட்டும்” என்று சொல்லி நான் முடிப்பதற்குள், “என்ன இருக்கட்டும்?  சின்ன வயசில அங்கத் தட்டுனம், இங்கத் தட்டுனம், சடயப் புடிச்சி இழுத்தம், தலியில கொட்டுனம்.  இப்ப அப்படிச் செய்யலாமானு ஆச வச்ச ஆளு காசுக் கொடுக்கலாமா?” என்று ஜோதி சொன்னது எனக்கு ஆச்சரியமாகிவிட்டது.

            கொஞ்சம் கூடுதலாகத் திருநீரையும் சாமி படத்தில் செருகிவைத்திருந்த பூவையும் எடுத்து ஒரு காகிதத்தில் வைத்து மடித்து, “சுமதி தலயில, வாயில, புள்ளைங்க தலயில, வாயில போட்டுவிடுங்க.  பூவ ஈசானி மூலையில போட்டுடுங்க. இடிபோல வந்த துன்பம் பனிபோல மறஞ்சிடும்” என்று சொல்லிக் காகிதப் பொட்டலத்தை என்னிடம் நீட்டினாள். “வாங்குவதா, வேண்டாமா?” குழப்பமாகிவிட்டது.  நான் தயங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ஜோதி “புடிங்க மாமா” என்று சொல்லி என்னுடைய கையில் பொட்டலத்தைத் திணித்துவிட்டாள்.  ஒருகணம் நான் திக்குமுக்காடிப் போனேன்.

“நீ ஒன்னெப் பத்தி எந்த உண்மயயும் சொல்லல” என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள் முகத்திலடிப்பதுபோல “நீங்களும்தான்” என்று சொன்னாள்.

பழனிவேல் எனக்கு அருகில் வந்து நின்றார்.

“வர்றன்” என்று சொல்லிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்ததும் “கோவிலுக்குப் போய் சாமியப் பாக்க வாண்டாமா?” என்று பழனிவேல் கேட்டார். “தேவ இல்ல” என்று சொல்லிவிட்டு, திரும்பி ஜோதி இருந்த இடத்தைப் பார்த்தேன். அவளையும் அவளுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஆட்களையும் மேகம் மறைத்துக்கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.  ஒருகணம்தான். எங்களையும் மேகம் மறைத்துவிட்டது.

 நீலம் மாத இதழ் ஜூலை 2022

 

புதன், 4 மே, 2022

துன்பியலும் அபத்தமும் கலந்த கலவை - அ. ராமசாமி

 

இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன் நாவல் குறித்து அ. ராமசாமி

துன்பியல் முடிவுகளைச் சந்திக்கும் பாத்திர உருவாக்கம் எப்போதும் இலக்கியத்தின் சக்தி வாய்ந்த வெளிப்பாடாக இருந்து வருகிறது. துன்பியல் முடிவைத் தவிர்க்கும் வாய்ப்புகளைக் காட்டத் தவறியதற்காக அந்தப் பாத்திரத்தைத் சுற்றி வாழ்ந்த மனிதர்கள் மீது நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் குற்றச்சாட்டுகளை வைப்பதின் வழியாகவே திறன்வாய்ந்த எழுத்தின் – எழுத்தாளரின்- தனித்துவம் உருவாகிறது. ஒரு பாத்திரம் தானே தெரிவுசெய்த வாழ்க்கைமுறையின் காரணமாக ஆகப்பெரும் துன்பியல் முடிவைச் சந்திக்க நேர்ந்தது என்பதைத் தனது பனுவலில் முன்வைக்கும் எழுத்தாளர்கூட, தன்னையும் உள்ளடக்கிய சமூகத்தைக் குற்றவுணர்வுக்குள் நிறுத்தி விவாதிக்கும் சாத்தியங்களைத் தவறவிடுவதில்லை. உலக இலக்கியத்தில் கொண்டாடப்படும் இலக்கியப்பனுவல்களைக் கவனித்தால் இந்தக்கூற்றின் உண்மை புரியவரலாம்.


தானே தெரிவுசெய்த வாழ்க்கைமுறையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் குறைவாக எழுதியவர் இமையம். மரபான இந்திய சமூகம் வழங்கிய வாழ்க்கையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தனது புனைகதைகளில் உருவாக்கிக் காட்டுவதைத் தனது இலக்கியப் பார்வையாக – எழுத்தின் அடையாளமாக நிறுவிக் கொண்டவர். அந்த இலக்கியப்பார்வையைத் தனது நாவல்களிலும் சிறுகதைகளிலும் தொடர்ச்சியாக வெளிப்படுத்தி வரும் அவர், தெரிவுசெய்து முன்வைக்க வேண்டிய பாத்திரங்கள், அவை உலவும் வெளி, கால அளவு என்பதில் காட்டும் கச்சிதத்தன்மை ஆகியனவற்றால் சிறந்த இலக்கியப் பனுவல்களைத் தருபவராக அறியப்படுகிறார். பேசப்படுகிறார்.

புதிய நகர்வு.                


இமையத்தின் முதல் நாவலான கோவேறு கழுதைகள் தொடங்கி ஆறுமுகம், செடல், எங்கதெ, செல்லாத பணம் என ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவிதமாகத் தனித்தன்மையோடு வெளிப்பட்ட நாவல்கள். ஒவ்வொன்றையும் தனித்தன்மை கொண்ட நாவல்களாக ஆக்கியதில் முதன்மையான இடம் வகிப்பது அவரது புனைவாக்கத்திறன். குறிப்பாக அவரது பாத்திரத் தெரிவுகளையும் பாத்திரமாக்கலையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். அத்தோடு பேச்சுமொழியின் ஒலிப்புத் தன்மையைக் கவனமாக எழுத்தில் கொண்டுவரும் நீண்ட உரையாடல்கள் வழியாகக் கதை நிகழ்வுகளை முன்வைப்பது அவரது எழுத்தின் அடுத்த சிறப்பு. அதன் வழியாகத் தனது புனைவுலகத்திற்கு நம்பகத் தன்மையை உண்டாக்கும் இமையம், பெரும்பாலும் கதைசொல்லியைப் படர்க்கை இடத்தில் நிறுத்தி அடையாளமற்ற ஆளாகவே இதுவரை கையாண்டு வந்துள்ளார். 

நாவல்கள், குறுநாவல்கள், சிறுகதைகள் எனத் தானெழுதிய புனைவுகளில் படர்க்கைக் கூற்றுக் கதைசொல்லல் முறையையே பின்பற்றி வந்த இமையம். ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ என்ற புதிய நாவலில் (2022, ஜனவரி,க்ரியா) அதிலிருந்து விலகியிருக்கிறார். எழுத நினைத்த உரிப்பொருளின் (Content) தேவைக்காகவே இந்த விலகல் நிகழ்ந்திருக்கிறது. உரிப்பொருளே வடிவத்தைத் தீர்மானிக்கிறது என்பது இலக்கியத்திறனாய்வில் முக்கியமான கருத்து.

ஆழ்மன நினைவோட்ட விவரிப்புப் போல ஆரம்பிக்கும் முதல் அத்தியாயத்திலிருந்து தொடங்கும் துயரத்தின் அலைவுகளும் அச்சத்தின் பரவலும் இணைந்து, இந்த நாவலைப் படர்க்கைக் கூற்றுக் கதைசொல்லலைப் பின்பற்றாமல், தன்மைக் கூற்றுக் கதைசொல்லலுக்கு நகர்த்தியுள்ளது. இந்த நகர்வு,‘மரபான இந்திய சமூகம் உருவாக்கும் நெருக்கடிகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை–ஒதுக்கப்படுகிறவர்களை எழுதும் எழுத்தாளர் இமையம்’ என்ற அடையாளத்தையும் மாற்றியிருக்கிறது. அதற்குப் பதிலாக நிகழ்கால வாழ்க்கையில் பெரும் தாக்கம் செலுத்தும் அமைப்பொன்றின் அபத்தமான நிகழ்வுகளுக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கை அழிப்பை விவாதிக்கும் எழுத்தாளராக மாறியிருக்கிறார். அதற்காக நிகழ்காலத்தின் ஆகப்பெரும் சேவையாகவும் வணிகமாகவும் விளங்கும் மருத்துவ உலகத்தைப் பின்னணியாக்கிய எழுத்தாக ‘நான் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறேன்’ நாவலை தந்துள்ளார். அந்நாவலை வாசிப்பவர்கள், பல்நோக்கு வசதிகள் கொண்ட – கார்ப்பரேட்- மருத்துவ அமைப்புக்குள் இருக்கும் குரூரமான உண்மைகளையும் கைவிட முடியாத அபத்தங்களையும் வாசித்துக் கடக்க முடியாமல் திணறித்தான் ஆகவேண்டும்.


நாவலின் கட்டமைப்பு விவரணத் தொகுப்பும்

பள்ளிக்கல்வியில் மேல்நிலை வகுப்புக்குள் நுழையும் நிலையில் இருக்கும் பதினைந்து வயதைத் தாண்டிய தமிழரசன் தன் கதையைச் சொல்வதே நாவலின் பரப்பு. நீண்டு விரியும் கதையைச் சொல்கிறான் என்பதுகூடச் சரியானதில்லை. தமிழரசன் சொல்வது கதையல்ல; நிகழ்வுகள். சாதாரணக் காய்ச்சல் போலத் தமிழரசனின் உடலில் வெளிப்பட்ட நோயின் தீவிரம் சிறுநீரகப்பாதிப்பாக மாறியதின் தொடர்ச்சியால் நடந்த நிகழ்வுகளே நாவலாக – மூன்று பாகங்கள் கொண்ட நாவலாக – இமையத்தால் எழுதப் பெற்றுள்ளது.

குறிப்பான காலம், வெளி, பாத்திரங்கள் என எதையும் அடையாளம் காட்டாமல் அச்சத்தில் இருக்கும் மனித மனத்தின் ஆழ்மன நினைவோட்டத்தை எழுதிக் காட்டித் தொடங்குகிறது நாவல்.

நான் நின்றுகொண்டிருந்த இடம் காடு மாதிரி தெரிந்த து மரம், செடி, கொடி என்று எதுவும் கண்ணில் படவில்லை. வெறும் கட்டாந்தரையாக இருந்தது கண்பார்வை எட்டும் தூரம்வரை ஆள்நடமாட்டம் இல்லை. நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றேன். எந்த இடம் என்பதை என்னால் அடையாளம் காணமுடிய வில்லை.

என்பது தொடக்கச் சித்திரிப்பு. இச்சித்திரிப்பு கனவு நிலையை விவரிக்கும் சித்திரிப்புக் காட்சி என்பதை விளக்கிக் காட்டிவிட்டு தன் நினைவுகளைச் சொல்லப்போகும் பாத்திரம் கனவு நிலையிலிருந்து நனவு நிலைக்கு வருவதாகச் சொல்லி முதல் பாகத்தின் முதல் இயலைத் தொடங்குகிறார் இமையம்:

என் ஓட்டத்தின் முடிவில் ஊர் வரவில்லை. கடல் மாதிரி பெரிய நீர்ப்பரப்புதான் வந்தது. கண்ணுக்கு எட்டும் தூரம் வரை நீர்ப்பரப்பு. ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு நீர்ப்பரப்பையும் என்னை நோக்கி ஓடிவரும் பாம்புக்கூட்டத்தையும் மாறிமாறிப் பார்த்தேன். ஒரு சில நொடிகளிலேயே மொத்தப்பாம்புக்கூட்டமும் என்னை வட்டமிட்டது. ஆயிரக்கணக்கான பாம்புகள் என்னைக் கொத்துவதற்காக ஒரே நேரத்தில் தலையைத் தூக்கியதும் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு ‘ஐயோ, அம்மா’ என்று கத்தினேன்.

இக்கனவு நிலையில் வரும் நீர்ப்பரப்பும், பாம்புக்கூட்டமும் தமிழரசனின் உடலுக்குள் உருவாகப்போகும் சிறுநீரகச் சிக்கலையும் மருத்துவ உலகத்தின் இறுக்கமான வலைப் பின்னலையும் முன்னுணர்த்தும் குறியீட்டுக் காட்சிகளாக வந்து விலகிவிடுகின்றன. முதல் இயலைத் தொடர்ந்து 23 இயல்களாக விரியும் நிகழ்வுகள் முதல் பாகத்தில் எழுதப்பெற்றுள்ளன. ஊரிலிருந்து கிளம்பி சென்னைக்கு வந்து, காய்ச்சல் அல்ல; சிறுநீரகங்கள் இரண்டும் செயலிழந்துவிட்டன என்பது உறுதியான பின் தொடரும் நீண்ட 28 நாட்கள் எழுதப்பெற்றுள்ளன. சோதனைகள், மருந்து மாத்திரைகள், ஐ.சி.யூ. வார்டில் மருத்துவக் கண்காணிப்புகள், ஐ.ஜே.வி. லைன் வழியாக டயாலிசிஸ் என்னும் ரத்தச்சுத்திகரிப்பு என நீண்ட 28 நாட்கள் எழுதப்பெற்றுள்ளன. இவ்விருபத்தெட்டு நாட்களோடு மருத்துவ மனை இருப்பு முடிவடையவில்லை என்ற குறிப்பையும் முதல் பாகத்தின் கடைசிப் பத்தி தருகிறது:

திலகவதிக்குப் போன் போட்டு, “ரிசல்ட்டு நல்லா வந்திடிச்சி. ஒரு வீடு பாருங்க. கொஞ்சம் உதவி செய்யுங்கம்மா” என்று சொல்லிக் கெஞ்சினார். மெடிக்கல் சிவாவுக்கு போன் போட்டு கிராஸ் மேட்சிங் ரிசல்ட்பற்றி சொன்னார். அப்பா என்ன பேசுகிறார், யாரிடம் பேசுகிறார் என்பதைக் கவனிக்காமல் இருபத்தெட்டு நாள் கழித்து, வீட்டுக்குப் போகிறேன் என்ற சந்தோஷத்தில் காரில் ஏறிய கொஞ்ச நேரத்திலேயே நான் தூங்கி விட்டேன்.

இப்படி முடியும் அந்தப் பகுதியிலேயே திரும்பவும் அதே மருத்துவமனைக்கு வரப் போகிறார்கள். சிறுநீரக மாற்று என்னும் ட்ரான்ஸ்பிளாண்ட் செய்து கொள்ளப் போகிறார்கள் என்கிற குறிப்பும் இருக்கிறது.

****

நாவலின் இரண்டாம் பாகம் முழுவதும் (16 இயல்கள்) ட்ரான்ஸ்பிளாண்ட் செய்வதற்கான நடவடிக்கைகளின் விரிவு. அப்பாகம் இப்படி ஆரம்பிக்கிறது;

“வீடு பிடிச்சிருக்கா?” என்று லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே கிருஷ்ணன் கேட்டார்.

எனத் தொடங்கும் இரண்டாவது பாகத்தை, மருத்துவ மனையின் நடைமுறைகள் மீது விமரிசன வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சும் பகுதியாக அமைத்துள்ளார். தனி வீடுபிடித்துத் தங்கி, தமிழரசனின் தாய் வள்ளியம்மையின் சிறுநீரகத்தையே மாற்றுச் சிறுநீரகமாகப் பொருத்தலாம் என்ற முடிவோடு திரும்பக் கொண்டுவரப்படும் தமிழரசனின் உடலுக்குள் அதைப் பொருத்துவதற்கு மருத்துவர்கள் பின்பற்றும் மருத்துவ நடைமுறைகள், மருத்துவமனை நிர்வாகமும் பின்பற்றும் நிர்வாக நடைமுறைகள், அரசு விதிகளின் குறுக்கீடுகள் என ஒவ்வொன்றையும் விரிவாக எழுதுகிறார். அந்தப் பாகம் முடியும்போதும் தமிழரசனின் துயரம் தீர்ந்தபாடில்லை என்பதைக் குறிப்பால் உணர்த்தி முடிக்கும் அந்த முடிவுப்பத்தியை இமையம் எழுதி முடிக்கும் விதம் இப்படி இருக்கிறது:

……….. அந்தப் பெண் ஸ்டெச்சரைத் தள்ள ஆரம்பித்தார். ஸ்டெச்சரின் சக்கரங்கள் உருளும் சத்தம் கேட்க ஆரம்பித்த து. ஸ்டெச்சர் தரையில் போய்க்கொண்டிருப்பது தண்ணீருக்குள் போய்க்கொண்டிருப்பதுபோல இருந்தது. கண்களைத் திறந்து பார்த்தேன். ஒரே வெளிச்சமாக இருந்தது. கண்களை மூடிக்கொண்டேன். இருட்டாக இருந்தது.

வெளிச்சத்தைத் தொடர்ந்து, இருட்டு கவிவதற்குக் காரணம், அவனது உடல் தாயின் சிறுநீரகத்தை முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான்.

நம்பிக்கை இழப்பின் உச்சத்தவிப்புடன் தொடங்கும் மூன்றாம் பாகம் (8 இயல்கள்) முதல் பாகத்தின் ஆரம்ப வரிகளைப்போலக் கனவுநிலை விவரிப்பாகவே தொடங்குகிறது:

ஏரியோ, குளமோ, கடலோ தெரியவில்லை. பெரிய நீர்ப்பரப்பின் மீது நான் நிமிர்ந்த வாட்டத்தில் படுத்துக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. நீர்ப்பரப்பில் அலைகள் ஏதுமில்லை. தொட்டிக்குள் ஊற்றிவைத்த தண்ணீர்போன்று சலனமற்றிருந்தது. படுத்திருந்த நிலையிலேயே இரண்டு பக்கமும் திரும்பிப் பார்த்தேன். ஆட்கள் யாருமே இல்லை. பேச்சுக் குரல் இல்லை. காற்றடிக்கிற சத்தம்கூடக் கேட்கவில்லை. நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பது தெரியவில்லை.

கனவுநிலைப் பிதற்றலின் பின்னணியில் இருப்பது தொடரும் மருத்துவமனை சூழலில் இருக்கவேண்டியதின் மீது உண்டாகும் எரிச்சல். மருத்துவமனையின் அலைக்கழிப்புகள், மருத்துவ விளக்கங்கள், நம்பிக்கையூட்டல்கள், சோதனைகள் என்பதைத் தாங்கிக் கொள்ளமுடியாமல் தனது இருப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கிக் கொள்ளும் தமிழரசனின் பின்வரும் கூற்றோடு நாவல் முடிகிறது:

சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பது கொதிக்கிற அண்டா தண்ணீருக்குள் உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பதுபோல் இருந்தது. உடம்பு சூடாகி வாய் உலர்ந்தது. தொண்டைக்குழி வறண்டு போயிருந்தது. பயாப்சியின் முடிவு நன்றாக வருமா? நான் ஊருக்குப் போவேனா? பள்ளிக்கூட த்துக்குப் போவேனா? தெரியவில்லை. பயாப்சியின் முடிவு மோசமாக வந்தால் நான்வீட்டுக்குப் போகமுடியாததோடு, மருத்துவ மனையை விட்டும் போக முடியாது. மருத்துவமனைக்குள் இருப்பது பைத்தியக்கார விடுதியில் இருப்பதை போன்றதுதான் என்று நினைத்ததுமே எனக்கு அழுகை வந்தது. அழுகையை அடக்குவதற்குப் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்படியும் அழுகையை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கால்களின் நடுக்கத்தை, கைகளின் நடுக்கத்தைப் போர்வை மூடியிருந்த தால் அழுகையை மறைக்க முடிந்தது. போர்வையால் முகத்தையும் மூடியிருந்ததால் அழுகையை மறைத்திருப்பேன். அழுகையை மறைப்பதற்காகக் கண்களை மூடிக் கொண்டேன். உடனே என்னைச் சுற்றி இருட்டாகிவிட்டது போலிருந்தது. முதன் முதலாக என்மீதே எனக்கு வருத்தமும் கோபமும் அருவருப்பும் உண்டானது. “சீ” என்று சொன்னேன்.

நான் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த சக்கர நாற்காலியின் சக்கரங்கள் உருள்கிற சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் இப்போதைக்கு ஓயாது போலிருக்கிறது.


*********


தன்னிலையும் இருப்பும்

தனிமனிதர்களின் தன்னிலை உருவாக்கத்தோடு உருவாகும் அறிவுத்தோற்றத்தின் விளைவாக, ஒவ்வொரு மனிதர்களும் இந்த உலகத்திற்கு எப்படி வந்தோம்? என்ற கேள்வியைக் கேட்டுகொள்வதுண்டு. அறிவியல் தரும் விடையோடு, சமய நம்பிக்கை தரும் விடைகளையும் இணைத்துக் கடந்துவிடுவதுமுண்டு. வந்ததைப் பற்றிய கேள்விக்கான விடைகளைப்போல இருப்புக்கான கேள்விகளையும் மனிதர்கள் கேட்டுக் கடக்கவே செய்கிறார்கள். அப்படிக் கடக்கும் நிலையிலும் இந்த உலகம் வாழ்வதற்கானது என்ற நம்பிக்கை தூக்கலாக வெளிப்படுவதுண்டு. அதன் தொடர்ச்சியாக, இந்த உலகத்தைவிட்டு எப்போது போவோம்; எப்படிப் போவோம்? என்று கேட்டு விடைதேடும் வேலையைச் சாதாரண மனிதர்கள் செய்வதில்லை. ஆனால் எல்லா மனிதர்களும் அந்த இறுதி நாளை – உலகத்தைவிட்டுப் போகும் நாளைத் தள்ளிப் போட முடியும் என்று நம்புகிறார்கள் என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. அந்த நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடுகளாகச் சமய நடவடிக்கைகளும் இருக்கின்றன. அதைவிடக் கூடுதலாக மருத்துவ அறிவு தரும் நம்பிக்கைகளும் இருக்கின்றன.

15 வயதுச் சிறுவனாக வளர்ந்தது வரை தமிழரசன் இந்த உலகத்தின் அனைத்து உருவாக்கங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் தனக்கானதாக ஆக்கி வாழ வந்ததாகவே நினைத்திருப்பான்; நம்பியிருப்பான். ஆனால் சிறுநீரகச் செயலிழப்பு என்னும் நோய்க்குப் பின் அவனது எதிர்காலம் சார்ந்த நம்பிக்கை தொலைந்தது மட்டுமல்லாமல், நிகழ்காலத்தின் இருப்பே வெறுப்பானதாக மாறுவிடுகிறது. அந்த நிலையில் அவனது இருப்பு கேலிக்குரிய ஒன்றாக அவனுக்கே தோன்றுவதை யார் தடுக்க முடியும்?. அப்படி தோன்றியபின் உருவான சொற்களின் கூட்டம் தான் ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ என்ற தலைப்புக்குப் பின்னிருந்து வந்து விழும் நம்பிக்கையற்ற நம்பிக்கைக் குரல்.


*********


இமையத்தின் புனைகதைத்திறன்

ஒரு புனைகதையை வாசிக்கும்போது வாசிப்பவரின் தன்னுணர்வைத் தாண்டி உருவாகி வினையாற்றக்கூடிய கூறுகள் இரண்டு. கதைசொல்லியாக இருக்கும் பாத்திரத்தின் இடம் முதல் கூறு; சொல்பவர் வழியாக வெளிப்படும் காலம் இரண்டாவது கூறு. வாசிக்கப்படும் புனைவு கடந்த காலத்தின் நிகழ்வுகளால் பின்னப்பட்ட புனைவாக இருக்கும் நிலையில், எழுதிய எழுத்தாளரின் அனுபவம் சார்ந்த புனைவாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்ற முடிவோடு வாசிக்க முடியும். எல்லாப்பாத்திரங்களுக்குள்ளும் எழுதுபவரே பாத்திரமாக இருக்கிறார் என்ற புரிதலோடு கூடிய வாசிப்பு அது. அதற்குப் பதிலாக முழுவதும் நிகழ்காலத்து நிகழ்வுகளால் பின்னப்படும் நிலையில் எழுதியவரின் நேரடி அனுபவங்களின் பங்கு பற்றிய கேள்வி வாசிப்பவரின் மனதிற்குள் எழுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. விரியும் நிகழ்வுகளில் எழுத்தாளரின் இடம் சொல்லியின் இடமாக இல்லாமல் நேரடிப்பங்கேற்புகொண்ட பாத்திரத்தின் இடமாக மாறும்போது படர்க்கைக் கதைசொல்லல் முறை தவிர்க்கப்பட்டு தன்மை அல்லது முன்னிலை கதைசொல்லல் முறை சொல்முறையாக மாறிவிடுகிறது. இந்நாவலில் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் வழியாகச் சொல்லப்படும் நிகழ்வுகள் எழுத்தாளர் இமையத்தின் பங்கேற்ற அனுபவம் என்பதைவிடப் பக்கத்திலிருந்து பார்த்துச் சேகரித்த ஆவணங்களின் தொகுதியாக விரிந்துள்ளது எனலாம். தமிழரசனின் தந்தை அருணாசலத்திற்குள் புகுந்து இமையம் பேசுவதாக அவரையும் அவரது எழுத்துகளையும் அறிந்தவர்கள் நினைத்துக்கொள்ள அதிக வாய்ப்புண்டு.


நடப்பியலின் இருநிலைகள்

இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன் நாவலை வாசிக்கும்போது நடப்பியல் எழுத்தின் இரண்டு வகைமைகளின் வெளிப்பாடுகள் உள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டத் தோன்றுகிறது. நோயை எதிர்கொண்ட உடலின் இருப்பையும், நோயைக் குணப்படுத்த மருத்துவர்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளையும் சொல்லும் தமிழரசன், தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒவ்வொன்றையும் நுட்பமாக கவனிக்கிறான்; விவரிக்கிறான். அந்தக் கவனிப்பும் விவரிப்பும் ஒரு ஆவணப்படக் காமிராவின் பதிவுகளைப்போல ஒவ்வொரு நகர்வையும், ஒவ்வொரு பொருட்களின் இருப்பையும், இயக்கத்தையும், இயக்கும் மனிதர்களின் மனவோட்டங்களையும் தகவல்களாகவும் காட்சிகளாகவும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளாகவும் தருவதாக இருக்கின்றன. அவனது கவனமும் விவரிப்பும் மருத்துவமனை என்னும் வெளிக்குள் இயங்கும் மருத்துவப் பணியாளர்களின் செயல்பாடுகளையும் ஈடுபாட்டையும் மட்டும் பேசுவதாக இருக்கிறது என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. அவனது உறவினர்களின் இருப்பையும் அதே கவனத்துடன் முன்வைத்துள்ளது. தன்னுடன் இருப்பவராகவும், தனது சிறுநீரகங்களில் ஒன்றைத் தனக்குத் தருவதின் மூலம் தனது வாழ்நாளை நீட்டிக்க விரும்பும் அம்மா வள்ளியம்மையின் மனவோட்டங்களில் எந்தவிதத் தயக்கமும் வெளிப்பட்டதில்லை என்பதைச் சொல்வதோடு, அப்பா அருணாசலம் மருத்துவச் செலவுக்காகப் பணம் திரட்டுவதற்குப் படும்பாடுகளை அவரது தொலைபேசி உரையாடல்களைக் கவனித்துச் சொல்வதின் வழியாகவும் முன்வைக்கிறான். அரிசி&மாவு அரைக்கும் மில்லின் உரிமையாளரான அப்பாவின் படிப்புக்காலத் தொடர்புகள் வழியாக் கிடைக்கும் உதவிகளைப் பேசும்போது இந்த உலகம் நல்லவர்களாலும் நிரம்பியிருப்பதைக் காட்டுகிறான். அப்பாவின் ஆசிரியரான திலகவதியின் உதவி, அவரது தொடர்பால் அறிமுகமாகும் தாமரைச்செல்வியின் உதவி, சென்னையில் வாடகை வீட்டிற்கு ஏற்பாடு செய்யும் கிருஷ்ணனின் பங்களிப்பு என ஒவ்வொன்றையும் – ஒவ்வொருவரையும் – கவனித்துச் சொல்லும் விதம் நுட்பமான அவதானிப்புகள். இதில் வெளிப்படும் மொழிநடையும் அடுக்குகளும் ஆவண நடப்பியலாக அமைந்துள்ளது.

மையப்பாத்திரத்தின் சொல்முறைமைக்குள் ஆவண நடப்பியல் (Documentary Realism) வெளிப்படுகிறது என்றால், அவனது அப்பாவின் பேச்சுகளிலும், உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளிலும், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கு எழும் சந்தேகங்களிலும், அதன் தொடர்ச்சியான வினாக்களிலும் வெளிப்படுவது விமரிசன நடப்பியல் (Critical Realism)தன்மை. மருத்துவமனை ஊழியர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் – அடிமட்ட ஊழியரான தாதியிடம் தொடங்கி, நர்சு, கம்பவுண்டர், பணம் வசூலிக்கும் கணக்காளர், பயிற்சி மருத்துவர், துறைத்தலைவர், மருத்துவ இயக்ககத்தின் விசாரணைக்குழு உறுப்பினர்கள் என ஒவ்வொருவரின் செயல்பாடுகளையும் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அந்த ஆர்வம் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வமாக மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் செயல்பாட்டில் இருக்கும் மனித உறவுகளுக்கப்பாலான இயந்திரத்தன்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் விமரிசனப்பாங்கையும் கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக ஆலோசனை வழங்கும் அதிகாரி அகிலாவோடு அவர் நடத்தும் உரையாடல்களில் தனது அறியாமையையும், காலந்தாழ்ச்சி உண்டாவதால் அடையும் எரிச்சல்களையும் முன்வைத்துக் கேள்விகளால் மொத்த அமைப்பையும் விமரிசனத்திற்குட்படுத்துகிறார். அவரது பொறுமையான பதில்களுக்குப் பின் தெளிவு கிடைக்கும்போது நடைமுறைகள் ஏன் இப்படிச் சிக்கலாக இருக்கின்றன என்ற தவிப்பையும் ஆற்றாமையையும் காட்டுகிறார். அவரது விமரிசனம், ஆகப்பெரும் மருத்துவ அமைப்பு மீது சாதாரண மனிதர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கும் விமரிசனம். .


*******

இமையத்தின் ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ என்ற நாவலை வாசித்து முடித்தவுடன், இந்நாவல் எழுதப்பெற்ற நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என்ற கேள்வியை ஒருவர் எழுப்பலாம். அந்தக் கேள்விக்கு ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட விடையை நாவல் முன்வைக்கிறது. தமிழரசனின் துயரம் சுமக்கும் வாழ்க்கையையும், நாவலின் முடிவில் அவன் வெளிப்படுத்தும் நம்பிக்கையிழப்புச் சொற்களையும் முன்வைத்து, மனிதர்களின் இருப்புக்குப் பின்னால் இருக்கும் அபத்தத்தைக் காட்டுவதற்காக எழுதப்பெற்ற நாவல் என ஒரு விடையை உருவாக்கிக் கொண்டு ஒருவர் விலகலாம். அந்த விடையே பொதுவான வாசகர்கள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் விடை. அதைத் தாண்டிய இன்னொரு நோக்கம் இந்நாவலை எழுதியதின் பின்னால் இருக்கிறது. பொறுப்புமிக்க எழுத்தாளர் ஒருவர் தனது காலத்தின் மீது கவியும் – மனிதர்களின் வாழ்க்கை மீது செலுத்தும் அழுத்தத்தை விசாரிக்கும் விசாரணை அது. மரபான சமூக நடைமுறைகளின் பின்னணியில் சமய நம்பிக்கைகள் உருவாக்கும் அழுத்தம் போலவே, நவீன வாழ்க்கையில் அறிவியல் நடைமுறைகளும் கண்டுபிடிப்புகளும் உருவாக்கும் அழுத்தங்களும் விசாரிக்கப்படவேண்டும் என்பதின் வெளிப்பாடே அந்த நோக்கம். மரபான அமைப்புகளை விசாரணை செய்து, நவீனத்துவத்தைப் பரிந்துரை செய்ததைத் தாண்டிய நோக்கம் கொண்டது இது. நவீனத்துவ அறிவான மருத்துவத்தின் மீதும் விசாரணையைக் கோரும் பின் நவீனத்துவ நிலை இது.

நவீன அறிவியலின் ஆதாரத்தில் இயங்கும் பெரும் மருத்துவமனைகள் – கார்ப்பரேட் / பல்நோக்கு மருத்துவ மையங்கள், அறிவியல் தரவேண்டிய உறுதியான முடிவுகளை முன்வைக்கத் தயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன; தொடர்ச்சியாக நிச்சயமற்ற தன்மையைத் தருவதையே தொடர் வினைகளாகக் கொண்டிருக்கின்றன என்ற கடும் விமரிசனத்தை நாவல் வழி உருவாக்கியுள்ளார். சேவையாகவும் வணிகமாகவும் இயங்கும் அப்பெரும் அமைப்புக்குள் புலப்படாத விதிகள் செயல்படுகின்றன; அவையே மனிதர்களைத் தொடர்ச்சியான வேதனைச் சுழலில் இயங்கும்படி நிர்ப்பந்திக்கின்றன என்பதைத் காட்சிப்படுத்தும் மொழியின் மூலம் வாசிக்கத் தருகின்றார். ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நகர்வையும் சித்திரிப்பவராக மட்டுமல்லாமல், அந்நிகழ்வில் பங்கேற்கும் பாத்திரங்கள் வழி தொடர்ச்சியாக வினாக்களை எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறார். மருத்துவ மனைக்குள் இருக்கும் பிரமாண்டமான வெளி, கருவிகள், பணியாளர்களான மருத்துவர்கள், தாதியர்கள், ஆலோசகர்கள், செயலர்கள் ஆகியோரின் இயக்கம், சுத்தம் பேணுதல் ஆகியவற்றை இயக்கும் நிர்வாக அமைப்பு பணப் பரிவர்த்தனைக்குக் கையாளும் உத்திகள் என ஒவ்வொன்றும் புதிர்களாகவும் ஆச்சரியமூட்டுவனவாகவும் இருப்பதை நுட்பமாக விவரிக்கிறார். அவ்விவரிப்புகளின் வழியாகவே அங்கு நிலவும் பொருளாதார ரீதியான வேறுபாடுகளையும், உள்ளே நுழைந்தவர்கள் அந்தச் சுழலில் சிக்கி வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பரிதவிப்புகளையும் கவனப்படுத்தியிருக்கிறார். இதுவரையிலான தனது எழுத்துப்பரப்பில் அதிகமும் கிராமப்புற வெளிகளையும் மனிதர்களையும் எழுதிக்காட்டிய இமையம், இந்நாவலில் தேர்வுசெய்த பொருண்மையால் புதிய பரப்பை விசாரணைக்குள்ளாக்கித் தனது புனைவுத்திறனைக் கூட்டியிருக்கிறார். *********************


முதல் நாவலிலிருந்து ஒவ்வொரு நாவலிலும் சிறுகதைத் தொகுதியிலும் தொடர்ச்சியாக வித்தியாசங்களையும் படைப்பு நுட்பங்களையும் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்துள்ள இமையம், கடந்த ஆண்டு தனது ‘செல்லாத பணம்’ நாவலுக்காக இந்திய அரசு, இலக்கியத்திற்காக வழங்கும் சாகித்திய அகாதெமி விருதைப் பெற்றவர். கிராமப்புற மனிதர்களை எழுதும் போக்கிலிருந்து நகரும் திசையை அந்த நாவலே கொண்டிருந்தது. அந்த நாவலின் கதைக்களனில் ஒன்றாக புதுச்சேரி ஜிப்மர் மருத்துவமனை இருந்தது. தீக்காயங்களுடன் மருத்துவ மனைக்குள் அனுமதிக்கப்பட்ட நோயாளியோடு தொடர்புடைய காட்சிகளை நுட்பமாக எழுதியதன் மூலம் இலக்கியவியலின் அடிப்படைக் கூறுகளான காலம், வெளி, பாத்திரங்கள் என்ற மூன்றிலும் நூறுசதவீதம் தனது ஈடுபாடும் வெளிப்பாடும் இருக்கவேண்டும் என்பதைக் காட்டியிருந்தார். தான் எழுத நினைக்கும் பொருண்மை சார்ந்து கூடுதல் அர்ப்பணிப்பை வழங்கும் இமையம், அந்த அர்ப்பணி காரணமாகவே பல விருதுகளைப் பெற்றவராக ஆகியிருக்கிறார். அதே அர்ப்பணிப்பை இன்னும் கூடுதலாக்கி இன்னும் இன்னும் விருதுகள் பெற வேண்டியவர் என்பதை இந்த நாவலில் உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறார். பொதுவாக சாகித்திய அகாதெமி விருதுக்குப் பிறகு தனது முந்திய எழுத்துகளைத் தாங்களே தாண்ட நினைக்காத நிலையே தமிழின் சாகித்திய அகாதெமி பெற்றவர்களின் நிலையாக இருக்கிறது. ஆனால் இமையம், சாகித்திய அகாதெமி விருதுக்குப் பின் அடுத்த நாவலிலேயே அதனைத் தாண்டியிருக்கிறார் எனச் சொல்வது புகழ்ச்சியில்லை.


தலித்/மார்ச்- ஏப்ரல் 22,

உயிர்மை, மார்ச் 22 










திங்கள், 2 மே, 2022

நேர்காணல் - புத்தகம் பேசுது




 கோவேறு கழுதைகள் நாவல் வெளிவந்து 26 ஆண்டுகளாகிவிட்டது. அதன் பிறகு 7 நாவல்கள், 6 சிறுகதை தொகுப்புகள் என்று எழுதிவிட்டீர்கள். இத்தனை ஆண்டுகால எழுத்து வாழ்க்கையில் எழுத்தில் சாதித்துவிட்டேன் என்று சொல்ல முடியுமா? எழுத்து வாழ்க்கையில் நீங்கள் கற்றுக்கொண்டது என்ன? சாதித்தது என்ன?

எழுதுதல் என்பதே படிப்பதுதான். பயிற்சிதான். எழுத்தில் சாதித்துவிட்டேன் என்று என்னால் ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. சொல்லவும் கூடாது. சாதித்துவிட்டேன் என்று சொல்வது நிறைவடைந்துவிட்ட செயல். எழுத்தாளனின் வாழ்க்கையில் அப்படி ஒரு நிலை இல்லை. இதுதான் உச்சம், இதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை என்பது இல்லை. ஒவ்வொரு சிறுகதையும் ஆரம்பம்தான். ஒவ்வொரு நாவலும் ஆரம்பம்தான். எழுத்தில் முடிவு என்பது கிடையாது.  சாதித்துவிட்டேன், உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டேன் என்று ஓர் எழுத்தாளன் சொன்னால் அது அவனுடைய வீழ்ச்சியையே காட்டும்.

ஒவ்வொரு சிறுகதையை எழுதும்போதும், ஒவ்வொரு நாவலை எழுதும்போதும் எனக்கு ஒரு தொடக்க நிலை எழுத்தாளனின் மனநிலைதான் இருக்கிறது. பதற்றம் இருக்கிறது. நன்றாக வர வேண்டும் என்ற கவலை இருக்கிறது. எழுதியது சரியாக இருக்கிறதா என்று கூடுதல் அக்கறையுடன் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் சமூகத்தைக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. நான் எழுத்தில் எதையும் சாதிக்கவில்லை. என்னுடைய எழுத்து பெரிய சாதனையான எழுத்து என்றும் நான் சொல்ல மாட்டேன். எல்லாமே எனக்குப் புதியதாக இருக்கிறது. தொடக்க நிலையாகவே இருக்கிறது. எழுத்துப் பயிற்சியில் இருக்கும் மாணவன் நான். எழுத்து என்பது தொடர் ஓட்டம்.

‘கோவேறு கழுதைகள்’ நாவல் தொடங்கி இப்போது வந்திருக்கிற ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ நாவல்வரை, உங்களுடைய எழுத்து, யதார்த்த வகை பாணியிலான எழுத்தாகவே இருக்கிறது. நீங்கள் ஏன் புது வகையிலான கதைசொல்லல் முறையை முயற்சிக்கவில்லை.

 ஒரு சிறுகதையோ, நாவலோ எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதை எழுத்தாளன் முடிவெடுக்கிறான் என்பதைவிட, அந்தச் சிறுகதையும், நாவலும்தான் தீர்மானிக்கிறது. யதார்த்த வகையில் எழுத வேண்டும் என்பது என்னுடைய லட்சியமல்ல, கொள்கை அல்ல. புது வகையான எழுத்தை எழுதிப்பார்க்க வேண்டும் என்றுதான் எல்லா எழுத்தாளர்களுமே விரும்புகிறார்கள். ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தன்னுடைய எழுத்தை மாற்றிமாற்றி எழுதிப்பார்க்க வேண்டும் என்றுதான் முயற்சிக்கிறார்கள். அது வெளிப்படையாகத் தெரியாது. புது முயற்சியில் வெற்றி பெறலாம், தோல்வி அடையலாம், வெற்றி தோல்வி சம்பந்தப்பட்டது அல்ல படைப்பிலக்கியம். முயற்சி எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு முக்கியமானது, எழுதப்படுவது இலக்கியப் படைப்பாக இருக்கிறதா என்பது.

என்னுடைய ‘பொன்னம்மாவின் குடும்பக் கதை’ என்ற சிறுகதை சர்ரியலிசப் பாணியில் எழுதப்பட்டது. ‘எங் கதெ’ நாவல் சங்க இலக்கியப் பாடல் முறையைப் பின்பற்றி எழுதியது. தற்போது வந்திருக்கிற ‘இப்போது உயிரேடிருக்கிறேன்’ என்ற நாவல் 15 வயது சிறுவனின் பார்வையில் எழுதப்பட்டது. ‘கோவேறு கழுதைகள்’ நாவலை எழுதும்போது எனக்கு 19 வயது. 19 வயதில் 65-70 வயது கொண்ட மனிதர்களை எழுதினேன். இப்போது எனக்கு 56 வயது. 15 வயது சிறுவனின் மனநிலையில் எழுதியிருக்கிறேன். இது ஓர் எழுத்தாளன் தனக்குத் தானே ஏற்படுத்திக்கொள்கிற சவால், நான் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்பட்டிருக்கிறேன்.

புதிய உத்தியில், புதிய மொழியில், புதிய முறையில் கதை எழுதுகிறோம் என்பதும், இசங்களின் புரிந்துணர்வில் எழுதுகிறோம் என்று ஆவேசமாகப் பேசுவதும் முக்கியமல்ல. எழுதப்பட்டப் படைப்பு தரமாக இருக்கிறதா, இலக்கியப் படைப்பாக இருக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.

உங்களுடைய ‘வாழ்க வாழ்க’ நாவல் முற்றிலும் அரசியலை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டுள்ளது. நாவலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள மாதிரிதான், பொதுமக்களும், அரசியல் கட்சிகளும், அரசியல் கட்சித் தலைவர்களும் இருக்கிறார்களா? சற்று மிகையாக இருக்குமோ என்ற கேள்வி எனக்குள் இருக்கிறது. 

மிகை அல்ல. நிஜம். தமிழ்நாட்டு அரசியலில் 32 ஆண்டு கால நேரடி அனுபவம் எனக்கு இருக்கிறது. தேர்தல் பிரச்சாரக் கூட்டத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு செல்லப்படும் மனிதர்கள், குறிப்பாகப் பெண்கள், எதற்காக வருகிறார்கள்? கட்சியில் விருப்பம் கொண்டா, கட்சித் தலைவரின் மீது விருப்பம் கொண்டா என்றால், இல்லை என்றுதான் நான் சொல்வேன். கூலிக்காக வருகிறார்கள். முதல் நாள் 500 ரூபாய்க்காக அ.தி.மு.க. கூட்டத்திற்குப் போகிறவர்கள், மறுநாள் பி.ஜே.பி., தி.மு.க. கூட்டத்திற்கும் போவார்கள். அரசியல் கட்சியினரைப் பொறுத்தவரை கூட்டம் கூட்டிக் காட்ட வேண்டும். ஜனநாயகக் கடமை என்பதெல்லாம் கற்பனையான வார்த்தை. கட்சி ஈடுபாட்டுடன் செல்கிறவர்கள் எண்ணிக்கை தமிழ்நாட்டில் ஒரு சதவிகிதத்திற்கும் கீழ்தான் இருக்கும். அரசியல் கட்சிகள் எப்படி இருக்கின்றன. அரசியல் தலைவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள், நம்முடைய மக்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பச்சையாக விவரித்துக்காட்டிய நாவல்தான் ‘வாழ்க, வாழ்க’. நான் அறிந்தவரையில் தமிழ்நாட்டில், இந்தியாவில் தற்போதைய நடைமுறைத் தேர்தல் பிரச்சாரக் கூட்டத்தை நேரடியாக விவரித்த நாவல் வேறில்லை. 

வளர்ந்து வரும் டிஜிட்டல் வாழ்க்கைச் சூழலில் ஓர் எழுத்தாளராக, வாசகராக நீங்கள் சந்திக்கும் சவால்கள், நெருக்கடிகள் என்ன? வாசிப்பு முறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள் குறித்து உங்களுடைய கருத்தென்ன?

ஓலைச்சுவடியில் ஊசியால் எழுதினார்கள், பின்பு பேனாவால் எழுதினார்கள். பிறகு டைப் மெஷினில் டைப் செய்தார்கள். இப்போது கம்ப்யூட்டரில் டைப் செய்கிறார்கள். கவிதைகளை, குறிப்புகளை செல்போனிலேயே டைப் செய்கிறார்கள். அதையும் தாண்டி வாயாலேயே பேசி டைப் செய்கிற முறையும் புழக்கத்திற்கு வந்துவிட்டது. அதே மாதிரி இப்போது கிண்டிலில் படிக்கிறார்கள். டிஜிட்டல் புக்ஸ், பி.டி.எஃப். என்ற முறையில் படிக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் தாண்டி இப்போது ஆடியோ புக்ஸ் வந்துவிட்டது. படிக்க வேண்டியதில்லை. கதை கேட்கலாம். முன்பு ரேடியோவில் கேட்டது மாதிரி, நாடகம் கேட்டது மாதிரி. அதையும் தாண்டி பல யூடியூப் சேனல்களில் கதை சொல்கிறார்கள். விமர்சனம் செய்கிறார்கள். இதிலிருந்து படிப்பது என்பது ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இருக்கும். காரணம் மனிதனால் கதை சொல்லாமலோ, கதை கேட்காமலோ இருக்க முடியாது. ஓர் எழுத்தாளனாக, ஒரு வாசகனாக எனக்கு எந்த நெருக்கடியும் இல்லை. சமூகம் எப்படி இருந்தது. எப்படி மாறுகிறது என்பதை எழுதுவதுதான் எழுத்தாளனின் வேலை. டிஜிட்டல் உலகத்தில் வாசிப்புப் பழக்கம் குறைந்துவிட்டது என்பதும், அச்சு ஊடகம், அழிந்துவிடும் என்பதும் மிகை கற்பனை. டிஜிட்டல் யுகம் எழுத்தாளர்களுக்கு, வாசகர்களுக்கு நன்மை செய்திருக்கிறது என்றே நான் நம்புகிறேன்.


உங்களுடைய ‘பெத்தவன்’ நெடுங்கதை பேசப்பட்ட அளவிற்கு மற்ற சிறுகதைகள் பேசப்படவில்லையே ஏன்?

அரசியல் சூழல், சமூக சூழல்தான் காரணம். ‘பெத்தவன்’ நெடுங்கதை வெளியான மறு மாதம்தான் திவ்யா-இளவரசன் பிரச்சினை உருவானது. அதன் காரணமாக, ‘பெத்தவன்’ கதைக்குக் கூடுதல் கவனம் கிடைத்தது. மற்ற சிறுகதைகளுக்குப் போதிய வெளிச்சம் கிடைக்கவில்லை என்று கூற முடியாது. ‘வீடியோ மாரியம்மன்’ என்ற தலைப்பில் 17 கதைகள் The speaking Tiger என்ற பதிப்பகத்தின் மூலம் வெளிவந்துள்ளது. Ratna Books வெளியீட்டில் If there is a God என்ற தலைப்பில் 13 கதைகள் ஏப்ரல் மாதம் வெளியிட இருக்கிறது. Korpor Collins பதிப்பகத்தின் மூலம் 11 கதைகள் Order of the Sky என்ற தலைப்பில், மே மாத இறுதியில் வெளிவர இருக்கிறது. நான் எழுதிய சிறுகதைகளில் 90 சதவிகிதக் கதைகள் ஆங்கிலத்தில் வெளியாகி இருக்கிறது, வெளிவர இருக்கிறது முக்கியமான விஷயம். சிறுகதைகள் போதிய கவனம் பெறவில்லை என்பது தவறானது.

உங்களுடைய ‘செல்லாத பணம்’ நாவலும், ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ நாவலும், ‘ஆண்டவரின் கிருபை’ என்ற சிறுகதையும் முழுக்க மருத்துவமனையிலேயே நிகழக்கூடியவை. மருத்துவமனைக்குள் நிகழ்கிற சம்பவங்களைத் தத்துரூபமாகக் காட்சிப்படுத்தி இருக்கிறீர்கள். மருத்துவமனை சம்பந்தமான கதைகளை விரும்பி எழுதுகிறீர்களா?

நிச்சயமாக இல்லை. கட்டாயம் எழுத வேண்டும், எழுதாமல் விடக் கூடாது என்ற மனக்கொந்தளிப்பு ஏற்பட்ட பிறகுதான் எழுத ஆரம்பித்தேன். ‘செல்லாத பணம்’ தீக்குளித்து இறந்துபோகிற ரேவதி என்கிற ஒரு இளம் பெண்ணின் கதை. 15 வயது சிறுவன் சிறுநீரகச் செயலிழப்பால் சந்திக்க நேரிடுகிற கொடும் துயரம்தான் ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ என்ற கதை. தமிழரசன் என்ற சிறுவன்தான் கதையின் மையம். அவனுடைய பார்வையில்தான் கதை எழுதப்பட்டுள்ளது. ‘ஆண்டவரின் கிருபை’ என்ற சிறுகதை, குழந்தை பெறுவதற்காக அவஸ்தைப்படுகிற பிரேமா என்ற பெண்ணின் கதை. இந்த மூன்று கதைகளும் மருத்துவமனை, மருத்துவர்கள், நர்சுகள், நோயாளிகள் என்று பேசப்படுகிறது.

பெண்கள் ஏன் தீக்குளிக்கிறார்கள்? சிறுநீரகச் செயலிழப்பு ஏன் ஏற்படுகிறது? குழந்தையின்மை பிரச்சினை ஏன் வருகிறது? என்றுதான் கேட்க வேண்டும். ஏன் மருத்துவமனையை வைத்து கதையை எழுதினீர்கள் என்று கேட்கக் கூடாது. மருத்துவமனைகளிலும் மனிதர்கள்தானே இருக்கிறார்கள். நாம் வேறு எங்குமே கேட்டிராத அவலக் குரல்களை மருத்துவமனைகளில்தான் கேட்க முடியும். வேறு எங்குமே பார்த்திராத கண்ணீரை, நெஞ்சின் தவிப்பை மருத்துவமனைகளில் மட்டும்தான் பார்க்க முடியும். சுடுகாட்டில்கூட அவ்வளவு வேதனையை, கண்ணீரைப் பார்க்க முடியாது. என்னைக் கேட்டால் மருத்துவமனைகளைவிட கதை எழுதுவதற்கு சிறந்த இடம் உலகில் வேறு இல்லை. அந்த உலகத்தைப் பற்றி எழுதியதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.

உயிர்நாடி I, உயிர்நாடி II, நறுமணம் மூன்று சிறு கதைகளுமே சிறு விவசாயிகள், பல காரணங்களுக்காக நிலத்தை இழக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அம்பேத்கார் கிராமத்தைவிட்டு வெளியேறுங்கள் என்று சொன்னார். கிராமம் என்பது நிலத்தோடு சம்பந்தப்பட்ட வாழ்க்கை. ஆனால், நீங்கள் நிலத்துடனான வாழ்வைப் பெருமைப்படுத்தி எழுதுவதாகத் தோன்றுகிறது.

அம்பேத்கார் வேறு ஒரு பொருளில் சொன்னார். நான் வேறு ஒரு பொருளில் மூன்று சிறுகதைகளையும் எழுதியிருக்கிறேன். நான்கு வழிச்சாலை, எட்டு வழிச்சாலை, புற வழிச்சாலை, பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் வளர்ச்சியின் அடையாளங்களாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு கிராமத்தில் பத்து, இருபது மாடி வீடுகள் வந்துவிட்டாலே பெரிய வளர்ச்சி ஏற்பட்டுவிட்டதாகக் கருதுகிறோம். எது வளர்ச்சி, எது வீழ்ச்சி என்று அறியாததன் விளைவுதான் அப்படிப் பேசவைக்கிறது. கால் காணி, அரை காணி, ஒரு காணி நிலம் வைத்திருந்த மனிதர்களை நான்குவழி, எட்டுவழி, புறவழிச் சாலை அமைப்பதற்காக, பெருநிறுவனங்களுக்காகக் கட்டாயப்படுத்திப் பிடுங்கப்பட்டவர்களின் நிலை என்ன என்று ஆராய்ந்து இதுவரை எழுதியிருக்கிறார்களா? சென்னை போன்ற பெருநகரங்களுக்குக் கிராமப்புறங்களிலிருந்து கூலிகளாக வருகிற மனிதர்கள் எத்தகைய சூழ்நிலையிலிருந்து வருகிறார்கள் என்று நாம் யோசித்திருக்கிறோமா? கதை எழுதுவது என்பது சமுகத்தின் நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்வது, கலையாக. இலக்கியமாக. மொழியின் வழியாக. வறட்டுத்தனமாகக் கொள்கை பேசுவது அல்ல. இலக்கியம் மேடைப் பேச்சல்ல. அரசியல் கட்சியின் கொள்கை விளக்க அறிக்கை அல்ல.


இப்போதும் கிராமத்தில் வாழ வேண்டும், விவசாயம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் உங்களுக்கு இருக்கிறதா?

நிச்சயமாக. என்னுடைய இளமைக் காலம் முழுவதும் கிராமத்தில்தான் கழிந்தது. நிலத்துடன் எனக்கு நெருக்கமான உறவு இருக்கிறது. சோறு இல்லாவிட்டால் மனிதன் வாழ முடியாது. சோறு நிலத்திலிருந்துதானே வருகிறது. உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை என்றால் என்ன அர்த்தம்? நமக்குச் சோறு போட்டவரை நன்றியுணர்வோடு நினைக்க வேண்டும் என்பது. அந்த விதத்தில் எனக்கு நிலம் முக்கியம். அதைவிடவும் மனிதன் நிலத்தில்தான் வாழ்கிறான். வாழ முடியும். ஆகாயத்திலோ, கடலிலோ அல்ல. அந்த விதத்திலும் நிலம் முக்கியம். நான் நிலத்தைப் பற்றி எழுதுகிறேனா மருத்துவமனைகளைப் பற்றி எழுதுகிறேனா என்பது முக்கியமல்ல. அது மனித வாழ்க்கையாக இருக்கிறதா. சமூக வாழ்க்கையாக இருக்கிறதா, வாசகனின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறதா என்பதுதான் முக்கியம். எந்த மனிதனின் கண்ணீர் நிறைந்திருக்கிறதோ, அந்த மனிதனின் கண்ணீருக்கான காரணத்தைத் தேடுவதுதான் என் எழுத்து. என் இலக்கியப் படைப்பு.

உங்களுடைய ‘ஆறுமுகம்’ நாவலும், ‘செல்லாத பணம்’ நாவலும் முழுக்க பாண்டிச்சேரியை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. நான் பாண்டிச்சேரியில் வாழ்பவன். ஆனாலும், நான் பார்க்காத பல தெருக்களையும், நான் பார்க்காத ஜிப்மர் மருத்துவமனையின் பல வார்டுகளையும் எழுதியிருக்கிறீர்கள். இது எப்படிச் சாத்தியம் ஆயிற்று?

நான் பாண்டிச்சேரிக்கு அருகிலுள்ள புளிச்சப்பள்ளம் என்ற கிராமத்திலிருக்கும் பள்ளியில் நான்காண்டுகள் ஆசிரியராக வேலைப்பார்த்தேன். அப்போதுதான் நான் பாண்டிச்சேரியைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றேன். அதாவது படிக்க முயன்றேன். எனக்கு இன்றும் ஆரோவில் நிறுவனத்தின் மீது கோபம் இருக்கிறது. பல விவசாயிகளிடமிருந்த நிலத்தைக் கையகப்படுத்தித்தான் அந்த நிறுவனம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அங்குச் செய்யப்படும் தியானம் யாருக்கானது? தியானத்தினால் பசியைப் போக்க முடியுமா? கண்ணீரைத் துடைக்க முடியுமா? வறுமையை அகற்ற முடியுமா? என்ற கேள்வியில் எழுந்ததுதான் ஆறுமுகம் நாவல்.

பாண்டிச்சேரி ஜிப்மர் மருத்துவமனை என்பது கடலூர், விழுப்புரம் மாவட்டத்து மக்கள் அதிகமாக வரக்கூடிய ஒரு இடம். நான் இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில் ஜிப்மர் மருத்துவமனைக்குள் செல்லவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. நான் புளிச்சப்பள்ளத்தில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றும்போது எங்கள் மாணவி ஒருவர் தீக்குளித்து இறந்துவிட்டார். இரண்டாவதாக எனக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு பெண் தீக்குளித்து இறந்துவிட்டார். ஜிப்மருக்குச் சென்ற இரண்டு முறையும், தீக்குளித்து இறந்துபோனவர்களைப் பார்ப்பதற்காகத்தான் போனேன். நான் ஜிப்மர் மருத்துவமனையில் இருந்த நேரத்தில் 90 சதவிகித நேரம், பிணவறைக்கு முன்தான் இருந்தேன். பிணவறைக்கு முன் காத்திருந்த நேரத்தில் உருவானதுதான் ‘செல்லாத பணம்’ நாவல். மருத்துவமனையில் இருக்கிற பிணவறையும் கிராமத்திலிருக்கிற சுடுகாடும்தான் எனக்குச் சிறந்த பள்ளிக்கூடங்கள்.

உங்களுடைய நாவல்களிலும் சரி, சிறுகதைகளிலும் சரி, மகிழ்ச்சி, கொண்டாட்டம், நகைச்சுவை என்பது அரிதாகவே இருக்கிறது. துயரத்தையும் கண்ணீரையுமே அதிகமாக எழுதுகிறீர்களே ஏன்?

என்னுடைய நாவல்களில், சிறுகதைகளில் நகைச்சுவை குறைவாக இருக்கிறது என்று சொல்வது உண்மையல்ல. ‘செடல்’ நாவலில், ‘எங் கதெ’ நாவலில் ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ நாவலிலும்கூட நிறைய நகைச்சுவை மிக்க இடங்கள் இருக்கின்றன. நகைச்சுவை அற்ப விசயங்களில் வெளிப்படுவதில்லை. என்னுடைய மணலூரின் கதை, ஆகாசத்தின் உத்தரவு, பிராது மனு போன்ற சிறுகதைகளைப் படிக்க வேண்டும். நகைச்சுவை உணர்வு சில்லி ஜோக்குகளால் ஏற்படாது.

நாவல்களிலும், சிறுகதைகளிலும் சோகத்தையே எழுத வேண்டும் என்பது என்னுடைய விருப்பத் தேர்வல்ல. சமூகம் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. அதனால் படைப்பிலக்கியமும் மகிழ்ச்சியைப் பற்றி பேசவில்லை. ஈழ எழுத்தாளர்களிடம் ஏன் கொண்டாட்டமான கதையை எழுதவில்லை என்று கேட்பீர்களா? இஸ்ரேலில் அப்படிக் கேட்க முடியுமா? இன்று உக்ரேனியில் உள்ள எழுத்தாளர்களிடம் ஏன் கொண்டாட்டமான இலக்கியத்தை எழுதவில்லை என்று கேட்க முடியுமா? அங்கெல்லாம் போர். நம் நாட்டில் போரில்லையே என்று கேட்கலாம். போரைவிடக் கொடிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் சாதி நம்மிடம் இருக்கிறது. மதவாத சக்தி இருக்கிறது. வறுமை இருக்கிறது. நம்முடைய நாட்டில் 90 சதவிகித மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் துயரத்தோடுதான் தூங்கச் செல்கிறார்கள். சமூகம் எப்படி இருக்கிறதோ. அப்படித்தான் இலக்கியமும் இருக்கும். தமிழ்நாட்டில், இந்தியாவில் நேர்மையான எழுத்தாளனாக இருப்பதே சாகசச் செயல்தான். என்னுடைய 35 ஆண்டுகால எழுத்து வாழ்க்கையை இப்போது திரும்பிப்பார்க்கிறேன். எதன் பொருட்டும் நான் சறுக்கி விழவில்லை. அது போதும்.

நீங்கள் எழுத ஆரம்பித்த காலத்தில் எழுதவந்தவர்கள் எல்லாம் 100, 50 புத்தகங்கள் என்று எழுதிக் குவித்துவிட்டார்கள். ஆனால், நீங்கள் இதுவரை 14 புத்தகங்கள் மட்டுமே எழுதியிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய எழுத்துக்கு உரிய கெளரவம் கிடைத்திருக்கிறதா?

எண்ணிக்கை முக்கியமல்ல. தரம் மட்டுமே முக்கியம். அதே நேரத்தில் உலகத்தரமான இலக்கியப் படைப்பு என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. அந்தந்த மொழியில் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும். நிறைய எழுதிக் குவித்தவர்கள் நல்ல எழுத்தாளர்கள் என்றும் குறைவாக எழுதியவர்கள் நல்ல எழுத்தாளர்கள் இல்லை என்றும் எண்ணுவது தவறு.

ஒரு கிலோ தங்கத்தின் மதிப்பு, ஒரு கிலோ வெள்ளி, வெங்கலத்தின் மதிப்பு எப்படி வேறுபடுகிறதோ, அப்படிதான். அதே மாதிரி, விருது பெற்றவர்கள்தான் தரமான எழுத்தாளர்கள், விருது பெறாதவர்கள் தரமற்ற எழுத்தாளர்கள் என்றும் எண்ணக் கூடாது. விருதுகள் எழுத்தின் வலிமையை நிர்ணயிக்காது. தமிழ்நாட்டில் பட்டிமன்றப் பேச்சாளர்கள்தான் அதிகமாக விருதுகளைப் பெறுகிறார்கள். புகழ் வெளிச்சத்தில் இருக்கிறார்கள். எதன் பொருட்டு சாலமன் பாப்பையாவுக்குப் பத்ம விருது வழங்கப்பட்டது?

என்னுடைய எழுத்துக்கு உரிய மரியாதை கிடைத்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. ‘கோவேறு கழுதைகள்’ நாவல் 26 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து விற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. அதே போன்று என்னுடைய 14 புத்தகங்களும் அச்சில் இருக்கிறது. விற்பனையாகிக்கொண்டிருக்கிறது. தொடர்ந்து வாசகர்கள் எந்தப் புத்தகத்தை வாங்குகிறார்களோ, எந்தப் புத்தகம்பற்றி அதிகமாகப் பேசுகிறார்களோ, அதுவே சிறந்த புத்தகம். அந்தப் பட்டியலில் என்னுடைய புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. 

சிறுகதை, கவிதை, மொழிபெயர்ப்பு, அரசியல் கட்டுரைகள், ஆய்வுக் கட்டுரைகள் என்று 35 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ரவிக்குமார் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். தலித், போதி, மணற்கேணி என்று பத்திரிகைகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு எந்த விருது வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. விருது வழங்கப்படவில்லை என்பதற்காக அவர் நல்ல எழுத்தாளர் இல்லை என்று அர்த்தமா? அதே மாதிரி அ. மார்க்ஸ், ஆர். ராமசாமி போன்றவர்களும் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் அவர்களுக்கும் என்ன விருது வழங்கப்பட்டிருக்கிறது? எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு இதுவரை சாகித்ய அகாதெமி விருது வழங்கப்படவில்லை. வைரமுத்துவுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. யார் நல்ல எழுத்தாளர்? யார் தரமற்ற எழுத்தாளர்? விருதுகள் இலக்கியத் தரத்தைத் தீர்மானிப்பதில்லை.

என்னை தலித் எழுத்தாளன் என்று சொல்லக் கூடாது. என்னுடைய எழுத்தை தலித் இலக்கியம் என்று வகைப்படுத்தக் கூடாது என்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டு வருகிறீர்கள். உங்களுடைய நிலைப்பாடு எந்த அளவுக்குச் சரியானது?

நான் மார்க்சியவாதி, பெண்ணியவாதி, பெரியாரியவாதி, தலித்தியவாதி, அம்பேத்காரியவாதி என்று அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது அரசியல் ரீதியாக சரி. ஒரு நாவலாசிரியன் அப்படி அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது சரியா? மார்க்சியவாதி, பெண்ணியவாதி என்ற அடையாளத்தோடு செயல்படுவது மனத் தடையை, சிந்தனைத் தடையை ஏற்படுத்தும். நம்மைச் சிந்தனை அடிமைகளாக்கும். பெண்ணியவாதி, தலித்தியவாதியை முழுமையாக ஏற்பதில்லை அல்லது சிந்தனையை ஏற்பதில்லை. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வீட்டில் இருந்துகொண்டு மற்றொரு வீட்டைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதற்குச் சமமானது, நான் ஆன்மீக நம்பிக்கை அற்றவன், அதற்காக நான் பக்தி இலக்கியங்களைப் படிக்க மாட்டேன் என்று சொல்ல மாட்டேன். மதவாதத்தை நான் ஏற்பதில்லை அதற்காக நான் ராமாயணத்தை, மகாபாரதத்தைப் படிக்க மாட்டேன் என்று சொல்ல மாட்டேன். ஓர் எழுத்தாளனுக்குப் பொருள் முதல் வாதமும் தெரிய வேண்டும். பெரியார் எழுதிய பெண் ஏன் அடிமையானாள் என்பதும் தெரிய வேண்டும். பெண்ணியம், தலித்தியம், ஆன்மீகம் எதைப் பேசுகிறது, நடைமுறையில் ஆன்மீகம் என்பது என்னவாக இருக்கிறது? என்பதும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். மார்க்சியப் பார்வையில்தான் எழுதுவேன் என்பதும், பெண்ணிய, தலித்தியப் பார்வையில் மட்டும்தான் சிறுகதை, நாவல் எழுதுவேன் என்பதும் என்னை நானே ஒரு சிந்தனைக்கு, ஒரு தத்துவத்திற்கு அடிமையாக்கிக்கொள்வதற்கு சமம். நான் சிந்தனை அடிமையாக இருக்க மாட்டேன். அதனால்தான் நான் என்னை தலித் எழுத்தாளன் என்று சொல்லக் கூடாது, என்னுடைய எழுத்தைத் தலித் எழுத்து என்று சொல்லக் கூடாது என்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டுவருகிறேன். ஒரு எழுத்தாளன் திறந்த மனதுடன் இருக்க வேண்டும். சமூக நிகழ்வுகளைச் சார்பற்ற நிலையில் அணுக வேண்டும்.

உங்களுடைய வாழ்க்கை லட்சியமாக எதைச் சொல்வீர்கள்?

சீக்கிரம் செத்துப்போவதுதான். செத்துவிடுவோம் என்பது தெரிந்தே உயிரோடிருப்பதுதான் சாகசம். அந்த சாகசத்தை ரொம்ப காலத்திற்கு நீட்டித்துக்கொண்டே போக முடியாது. அப்புறம் முடிந்தவரை ஆட்களுடன் பேசுவது, பழகுவது, எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு படிப்பது, இயன்றவரை ஊர்சுற்றுவது, மன அரிப்பு, சிந்தனைக் குழப்பம் ஏற்பட்டால் சிறுகதை, நாவல் எழுதுவது, முடிந்தவரை இலக்கியச் சண்டை போடாமல் இருப்பது, இலக்கியச் சர்ச்சையில் சிக்காமல் இருப்பது, யாரிடமும் கெட்டவன் என்று பெயர் எடுக்காமல் இருப்பது, எந்தச் சமயத்திலும் எழுத்தில் சமரசம் செய்துகொள்ளாமல் இருப்பது. விருதுக்காக யாருடைய காலிலும் விழாமல் இருப்பது.

உங்களுடைய பெத்தவன், ஆகாசத்தின் உத்தரவு, அம்மா, ஆஃபர், வீடும் கதவும், கடிதம் என்று பல கதைகள் நாடகமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நாடகமாக்கியவர்கள் எந்த அளவிற்குச் சிறப்பாக நாடகமாக மாற்றியிருந்தார்கள்?

பெத்தவன் கதையை பேரா. ராஜீ தமிழகத்தின் பல பகுதிகளிலும் நாடகமாக நிகழ்த்திக் காட்டினார். விவசாயிகளின் மாநாட்டில் லயோலா கல்லூரி, அமெரிக்கன் கல்லூரிகளில் நாடகம் நிகழ்ந்தபோது பார்வையாளர்களின் மத்தியில் நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. ஆகாசத்தின் உத்தரவு, போலீஸ் ஆகிய கதைகளையும் பேரா. ராஜீ, பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழக நாடகத்துறையைச் சார்ந்த மாணவர்களைக் கொண்டு நாடகமாகப் பல இடங்களில் நிகழ்த்திக்காட்டினார். கூத்துப்பட்டறையைச் சார்ந்த பாஸ்கர் ‘அம்மா’ என்ற கதையையும், கூத்துப்பட்டறையின் சார்பில் ‘கடிதம்’ என்ற கதையையும் நாடகமாக்கினார்கள். பிரசன்ன ராமசாமி, ‘வீடும் கதவும்’, ‘ஆஃபர்’ ‘நன்மாறன் கோட்டைக் கதை’, ‘நறுமணம்’ ஆகிய கதைகளை மையமாகக் கொண்டு ‘கதையல்ல வாழ்க்கை’ என்ற பெயரில் நாடகமாக்கியுள்ளார். ‘போலீஸ்’ என்ற கதையை ‘எல்லா உயிர்க்கும்’ என்ற பெயரில் நாடகமாக்கியுள்ளார். எனக்குத் தெரிந்த வகையில் எல்லாருமே நல்ல விதமாகத்தான் நாடகமாக்கியிருந்தார்கள். நான் எதிலும் தலையிடுவதில்லை, அது அவர்களுடைய வடிவம் அதில் நான் தலையிடக் கூடாது. கதைகள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தில்தான் அவர்கள் நாடகப் பிரதியாக மாற்றுகிறார்கள், ரசனையின் அடிப்படையில் அவர்களுடைய நோக்கமும், ரசனையும், செயல்பாடும் உண்மை. அப்படி இருக்கும்போது அவர்களுடைய செயல்பாட்டில் நான் ஒருபோதும் தலையிட்டதில்லை, குறுக்கிட்டதில்லை அவ்வாறு குறுக்கீடு செய்வது நாகரீகமற்ற செயல்.


உங்களுடைய நாவல்களில், சிறுகதைகளில் எவையெல்லாம் பிரெயில் எழுத்தில் இருக்கிறது? பார்வை குறைபாடுடைய வாசகர்கள் உங்களுடைய எழுத்துகளை எந்த அளவிற்குப் படிக்கிறார்கள்? உங்களுடைய எழுத்துகள் குறித்து அவர்களுடைய பார்வை என்னவாக இருக்கிறது?

 ‘கோவேறு கழுதைகள்’, ‘செடல்’, ‘ஆறுமுகம்’, ‘எங் கதெ’ போன்ற நாவல்களும் ‘ஈசனருள்’ உள்ளிட்ட இருபதுக்கும் அதிகமான சிறுகதைகளும் பிரெயில் எழுத்தில் இருக்கிறது. மதுரையில் இருக்கக்கூடிய பார்வையற்றோர் நலச்சங்கம் வெளியிட்டது. அச்சில் வெளிவந்த ஒன்றிரண்டு மாதங்களிலேயே பிரெயிலியில் வெளிவந்துவிடும், உண்மையைச் சொன்னால் பார்வை திறன்கொண்டவர்கள் படிப்பதைவிட பார்வை குறைபாடு உடையவர்கள்தான் அதிகம் படிக்கிறார்கள். ஆச்சரியப்படும்படிதான் அவர்கள் போனில் பேசுவார்கள். என்னுடைய நாவல்களும், சிறுகதைகளும் பிரெயிலியில் வருவதற்குக் காரணமாக இருந்தவர்களில் ஒருவர் ந. ரமணி.

நீங்கள் அதிகமாக விரும்பிப் படிக்கக்கூடிய எழுத்தாளர்கள் யார் யார்? எந்த மாதிரியான புத்தகங்களைப் படிக்கிறீர்கள்?

சில எழுத்தாளர்களுடைய புத்தகங்கள் வெளிவந்த உடனே வாங்கிப் படித்துவிடுவேன். நான் கட்டுரை நூல்களை அதிகமாகப் படிக்க மாட்டேன். நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதை, மொழிபெயர்ப்பு நூல்களைத்தான் அதிகம் படிப்பேன். விருப்பமான எழுத்தாளர்கள், விருப்பமில்லாத எழுத்தாளர்கள் என்று நான் யாரையும் கூற மாட்டேன். ஓர் எழுத்தாளரின் ஒரு சிறுகதை, ஒரு நாவல் சரியில்லை என்பதால், அவர் மோசமான எழுத்தாளர் என்றாகிவிடாது. எல்லா விதமான புத்தகங்களையும் படிப்பதுதான் எழுத்தாளருக்கும் நல்லது. வாசகருக்கும் நல்லது. அம்பேத்காரின் எழுத்துகளை மார்க்சிய எழுத்தாளர்கள் மோற்கோளுக்காக மட்டுமே படிப்பார்கள். அம்பேத்காரியவாதிகள் மார்க்சியத்தை முழுமையாகப் படிப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. அதே மாதிரிதான் பெண்ணியவாதிகள், தலித்தியவாதிகள், பெரியாரியவாதிகள், நவீன இலக்கியவாதிகள் எல்லாம் ஒரு எல்லைக்கோட்டிலேயே நின்றுவிடுகிறார்கள். நவீன இலக்கியவாதிகள் திராவிட இயக்க இலக்கியத்தைப் படிக்க மாட்டார்கள். எனக்குத் தெரிந்தது, எனக்குப் பிடித்தமானது மட்டும்தான் உன்னதமானது உலகிலேயே சிறந்தது என்ற எண்ணம் எல்லாரிடமும் இருக்கிறது. அந்த எண்ணத்தை விட்டவன்தான் சிறந்த வாசகன், சிறந்த எழுத்தாளன்.

மொழிபெயர்க்கப்படும் எழுத்துகள், தரமான, நம்பகமான மொழிபெயர்ப்புகளாக இருக்கின்றனவா?

எழுத்தாளனைவிட மொழிபெயர்ப்பாளனுக்குக் கூடுதல் பொறுப்பு இருக்கிறது. இரண்டு விதமான கலாச்சார, பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் குறித்த தெளிவான பார்வை வேண்டும். நல்ல மொழிபெயர்ப்புகளும் வருகின்றன. மொழிபெயர்ப்பாளர் திறமை வாய்ந்தவராக இருந்தால் மோசமான படைப்பையும் தரமான படைப்பாக மாற்ற முடியும். மோசமான மொழிபெயர்ப்பாளர் தரமான படைப்பையும் மோசமாக்குவார். இரண்டுக்கும் நிறைய உதாரணங்கள் தமிழில் இருக்கின்றன. நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் என்று ஒரு பட்டியலையும், மோசமான மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் என்று ஒரு பட்டியலையும் என்னால் தர முடியும். பிற மொழிகளிலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். நம்முடைய பல தமிழ் எழுத்தாளர்கள் தங்களுடைய நூல்கள் ஆங்கிலத்திலும் பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்ப்பாகி இருக்கிறது என்று சொல்லிப் பெருமைப்படுகிறார்கள். அது தரமான மொழிபெயர்ப்பில் வந்து இருக்கிறதா என்று அக்கறை கொள்வதில்லை.


இப்போது என்ன எழுதிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

 ‘நெஞ்சறுப்பு’ என்ற ஒரு நாவல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ‘கடவுளைக் கைவிட்டவன்’ என்ற சிறுகதையை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ என்ற நாவலின் இரண்டாவது பாகம் எழுதலாம் என்ற திட்டம் இருக்கிறது.

நீங்கள் எழுதவந்த காலத்தில் இருந்த இலக்கிய வகைமைக்கும் இப்போது இருக்கிற இலக்கிய வகைமைக்கும் வித்தியாசம் இருப்பதாகக் கருதுகிறீர்களா?

நிறைய இருக்கிறது. மார்க்சிய எழுத்து, பெண்ணிய, தலித்திய, விளிம்பு நிலை எழுத்துகள் என்று உத்வேகத்துடன் செயல்பட்ட காலம் இருந்தது. இப்போது அது இல்லை. முன்பு சமூக மாற்றம் என்ற லட்சிய நோக்கம் எழுத்தாளர்களிடம் இருந்தது. அது இப்போது இல்லை. முகநூலில் பதிவிடுவது மட்டுமே இப்போது நோக்கமாக இருக்கிறது. நம்முடைய எழுத்தாளர்கள் முகநூல் பதிவாளர்களாக மாறிவிட்டார்கள். முக்கியமான கவி ஆளுமைகள் என்று போற்றப்பட்டவர்கள்கூட இன்று முகநூல் கவிஞர்களாக மாறிவிட்டார்கள். எழுத்தாளர்கள் இப்போது பதிப்பாளர்களாகவும் மாறிவிட்டார்கள், புதிய இலக்கியப் போக்கு என்பது இல்லை. சமூக மாற்றம் என்ற பேச்சே இல்லை. தற்போது இலக்கியப் பேச்சு, விவாதம், விமர்சனம் என்பதெல்லாம் முகநூலில் ஒருவருக்கொருவர் காறித்துப்பிக்கொள்வதாக மட்டுமே இருக்கிறது.

புதிதாக எழுதிக்கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளர்களுக்கு நீங்கள் சொல்ல விரும்புவது?

நிறைய எழுதுங்கள், நிறைய படியுங்கள், நிறைய பேசாதீர்கள், எழுத்து என்பது இலக்கியம் என்பது மொழி என்பது தற்காலத்துக்கானது என்று எண்ணாதீர்கள்.

உங்களுடைய 14 நூல்களில் வாசகர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கும் முதல் புத்தகம் எதுவாக இருக்கும்?

14 நூல்களையும்தான் சொல்வேன். நீங்கள் கேட்டதற்காக ‘இப்போது உயிரோடிருக்கிறேன்’ என்ற நாவலைச் சொல்வேன். 

உங்களுடைய நாவல்களிலேயே, உங்களால் திரும்பவும் எழுத முடியாது என்று எதைச் சொல்வீர்கள்?

 ‘கோவேறு கழுதைகள்’, ‘செடல்’. தமிழ், இலக்கியப் பரப்பில் அதிசயமான நாவல் செடல், அதே மாதிரி ‘எங் கதெ’. அப்படியொரு எழுத்து முயற்சி தமிழில் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.

இதுவரை நீங்கள் எந்த இலக்கிய அமைப்புடனும் சேர்ந்திருந்ததில்லை, எந்த ஒரு இலக்கியக் குழுவுடனும், இலக்கியப் பத்திரிகையுடனும் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டதில்லையே ஏன்?

ஓர் எழுத்தாளனுக்கு நீங்கள் சொன்னதெல்லாம் அவசியமற்றவை. அமைப்புக்கு அடையாளத்துக்கு எதிரானவன் எழுத்தாளன். மனதை, சிந்தனையை, எழுத்தைச் சுருங்கிப்போகச் செய்யும் எதையும் நான் செய்வதில்லை. என்னுடைய எழுத்து வாழ்க்கையில் நான் எந்த இடத்திலும் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை. யாருக்காகவும் எதன் பொருட்டும், இதுதான் என் எழுத்தின் மேன்மையான பகுதி என்று நான் கருதுகிறேன்.

இப்படிச் சொல்கிற நீங்கள்தான் “நான் திராவிட இயக்க எழுத்தாளன், தி.மு.க.க்காரன்” என்று பல இடங்களிலும் பேசி இருக்கிறீர்கள். அது எந்த விதத்தில் சரி?

நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். மறுக்கவில்லை. நான் விரும்புகிற அரசியல் நிலைப்பாட்டை ஒருபோதும் மறைத்ததில்லை. என்னுடைய எழுத்தில் அரசியல் இல்லை என்றும் சொன்னதில்லை. தமிழ்நாட்டை சேரர்கள், சோழர்கள், பாண்டியர்கள், பல்லவர்கள், நாயக்கர்கள் என்று பல பரம்பரையினர் ஆண்டுள்ளனர். பொற்காலம் என்று சில பரம்பரையினரின் ஆட்சிக் காலம் சொல்லப்படுகிறது. வரலாற்றில், நான் முதன் முதலாகப் படிக்க வேண்டும், மனிதனாக வாழ வேண்டும் என்று சொன்னது. மற்றவர்களைப் போல் நானும் வாழ வேண்டும் என்று சொன்னது, இட ஒதுக்கீடு முறையைத் தமிழ்நாட்டில் கொண்டுவந்தது யார்? நீதிக்கட்சி, அடுத்ததாக திராவிடர் கழகம், அதற்கடுத்து தி.மு.க.தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. அதனால்தான் நான் திராவிட இயக்க எழுத்தாளன், தி.மு.க.காரன் என்று சொல்கிறேன். இந்த இடத்தில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களும் எனக்காகப் போராடின என்பதைச் சொல்ல மறந்தால் நான் நன்றி கெட்டவன் என்று அர்த்தம். நான் திராவிட இயக்க எழுத்தாளன், தி.மு.க.க்காரன் என்றாலும் நான் என் எழுத்தில் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை என்பது நட்டுக்கே தெரியும். நான் யாருக்காகவும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும், எதன் பொருட்டும் எழுத்தில் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை. இனி மேலும் செய்துகொள்ள மாட்டேன்.

உங்களுடைய நாவல்களில் சிறுகதைகளில் பெரும்பாலும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், பெண்கள் என்றுதான் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இதை திட்டமிட்டே செய்கிறீர்களா? படித்தவர்கள், மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் உங்கள் எழுத்தில் அதிகம் இடம்பெறுவதில்லை. அது முறையாகத் தெரியவில்லையா?

நீங்கள் என்னுடைய சிறுகதைகளை, நாவல்களைச் சரியாகப் படிக்கவில்லை என்று தெரிகிறது. ‘எங் கதெ’ நாவலில் வரும் கமலா, சி.இ.ஒ. அம்பலவாணன் என்று எல்லாருமே படித்தவர்கள்தான். ‘வீடும் கதவும்’ கதையில் வரக்கூடிய இரண்டு பெண்களுமே நன்றாகப் படித்தவர்கள்தான். ‘ஆஃபர்’ கதையில் வரக்கூடியவர்கள் படித்தவர்கள்தான். ‘செல்லாத பணம்’ நாவலில் வரும் பல பாத்திரங்கள் திறமையானவர்கள்தான் படித்தவர்கள்தான். ஆகவே, படிக்காதவர்களை மட்டுமே நான் எழுதுகிறேன் என்பது உண்மையல்ல. ‘கோவேறு கழுதைகள்’, ‘செடல்’, ‘செல்லாத பணம்’ நாவலில் வரக்கூடிய பல பாத்திரங்கள் உயர் வகுப்பைச் சார்ந்தவர்களே. ‘ஈசனருள்’ கதையில் வரக்கூடிய சந்திரோதயம் மேல் இனத்துப் பெண்தான். நான் கதை எழுதும்போது சாதி பார்த்து கதை எழுதுவதில்லை. வர்க்கம் பார்த்து கதை எழுதுவதில்லை. மேல்தட்டு வர்க்கமோ, கீழ்த்தட்டு வர்க்கமோ - மனிதர்கள் வாழும் சூழ்நிலையைத்தான் நான் கதையாக எழுதுகிறேன். குறிப்பாக, மனித மனங்களின் காயங்களை, குரூரங்களை, கண்ணீரைத்தான் நான் கதையாக்குகிறேன். நாவலாக்குகிறேன். நீங்கள் சொல்கிற பொருளில் நான் இதுவரை ஒரு சிறுகதையோ ஒரு நாவலையோ எழுதியதில்லை.


புத்தம் பேசுகிறது 

இதழ் : ஏப்ரல் 2022 

பிரதிபா ஜெயசந்திரன்





புதன், 30 மார்ச், 2022

சிறைச்சாலை நூலங்கங்கள் மேம்படுத்தப்படுமா?

 


தி இந்து தமிழ் 25/03/2022
https://www.hindutamil.in/news/opinion/columns/781369-prison-libraries.html

புதன், 23 பிப்ரவரி, 2022

Ippothu Uyirodirukkiren Novel Short Note - Dr.Arulselesteen Prema.A

 

C:\Users\Shalom Coputer\Desktop\WhatsApp Image 2022-02-21 at 8.19.04 PM.jpeg  Writer Imayam’s works reflect the concerns of society all through his works. His latest novel ‘Ippothu Uyirodirukkiren’ deals with patients, their Sufferings, the cruelty of their diseases and their pains. The medical Business world is ready to expose guilt and inferiority complex with sickening air and punishments: human beings who make sense of compassion and humanity meaningless. The invisible ideology is being transformed into machines, agents, hospitals, courts, offices. Unsolved science that can only be discovered and told, cruel systems created and managed by human beings for human beings, the substance of the neighbourhood manam.

The novel is all about a 15 years old narrator with a failing kidney. The novel expresses the untold miseries experienced by the patient and his attenders. The narrator is undergoing the cruelty of end-stage renal disease. How the narrator undergoes the trauma and the family member’s suffering are aptly brought out in this novel.

Tamilarasan is a patient who suffers from renal failure. His parents knew the nature of his illness.  They knew very well that he can’t live for a long time. Nevertheless, they decided to do something.  

  At present, he is undergoing dialysis twice a week. Every time he undergoes the same, he experiences excruciating pain, which is unbearable to both Tamilarasan and his parents. They wanted to put a full stop to this once for all.


       As per the medical personnel’s advice, they opt for kidney transplantation. His mother decided to donate one of her kidneys to her son. 

        The writer expresses his disappointments and anxieties in the following manner after learning the rules, regulations and procedures for Kidney transplantation. ‘The attendee of the patient is more of a sinner than the patient himself... The one who dies in his sleep is the most fortunate’.

       For the transplant to take place, the patient has to undertake at least 13 tests and that donor 15 tests. There should be matching at every stage. Only then the transplantation will be done. In Tamilarasan’s case, everything was meticulously planned and carried out. The kidney transplantation was done. A rude shock awaited both Tamilarasan and his parents days after the transplantation. The creatinine level was a cause for concern. Moreover, there was a rejection of the kidney. The very thought that Tamilarasan has to undergo dialysis once again gave much mental agony to Tamilarasan and his parents.

    Tamilarasan’s family has the wherewithal to undergo the procedures. They have to the money, have men to help etc. The writer at the same time is conscious about the ordinary lay people who are placed in similar situations. He raises a question that even when the haves with men and materials find it very difficult to comply with all the necessary requirements for Kidney transplantation, the plight of the ordinary lay people who undergo a similar predicament cannot be expressed in words. 

           In the novel writer, Imayam exemplifies the power and effect of language could have on the readers as it has become the medium of his expression in the medical terms, corporate system and power of money. And he rising questions and the quest for answers the basis of writing not providing all answers or conclusions or solutions it’s up to the readers and society, the writer brings out the concerns of the society through this novel.