வெள்ளி, 26 டிசம்பர், 2025

எளியவர்களுடைய குரலைக் கேட்கும் முதலமைச்சர்

 எளியவர்களுடைய குரலைக் கேட்கும் முதலமைச்சர்

இமையம்

தமிழ்நாட்டில் ஆறாவது முறையாகத் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் ஆட்சி, முத்துவேல் கருணாநிதி ஸ்டாலின் தலைமையில் அமைந்தது. இந்த ஆட்சியில் கொண்டுவரப்பட்ட பல திட்டங்கள் இந்திய அளவிலும், உலக அளவிலும் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன. பள்ளிகளில் வழங்கப்படும் ‘முதலமைச்சரின் காலை உணவுத் திட்டம்’, தெலுங்கானாவிலும் பஞ்சாப்பிலும் டெல்லியிலும் பின்பற்றப்படும் என்று அந்தந்த மாநில முதலமைச்சர்கள் அறிவித்திருக்கிறார்கள். கனடா நாட்டுப் பிரதமரும், இங்கிலாந்து நாட்டுப் பிரதமரும் ‘காலை உணவுத் திட்ட’த்தை வரவேற்றதோடு நடைமுறைப்படுத்தப் போகிறோம் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார்கள். இதே போன்று, ‘விடியல் பயணத் திட்டம்’, ‘கலைஞர் மகளிர் உரிமைத் தொகை திட்டம்’, ‘புதுமைப் பெண் திட்டம்’, ‘நான் முதல்வன் திட்டம்’ போன்றவை இந்தியாவிலுள்ள பிற மாநிலங்களும் பின்பற்றக்கூடிய திட்டங்களாக இருக்கின்றன. இத்திட்டங்கள், மக்கள் கோரிக்கை வைத்துக் கொண்டுவரப்பட்டவை அல்ல. மு.க.ஸ்டாலினின் சிந்தனையில், சமூக அக்கறையில் உருவான திட்டங்கள். அதே மாதிரி எளியவர்களின் குரலைக் கேட்டு, கோரிக்கைகளை ஏற்று புதிய திட்டங்களையும் சட்டங்களையும் நிறைவேற்றிவருகிறார்.

என்னுடைய கோரிக்கைகளை ஏற்று மாண்புமிகு தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் பல அரசாணைகளை வெளியிட்டுள்ளார். நம்ப முடிகிறதா? என்னுடைய ‘கோவேறு கழுதைகள்’ நாவலைக் கடலூர் மத்தியச் சிறையில் படித்ததாகவும், பரோலில் வரும்போது தங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்றும் ஒரு கைதி கடிதம் எழுதியிருந்தார். பிறகு ஒருநாள் அந்தக் கைதி என்னைப் பார்க்கவந்தார். சிறைச்சாலையிலுள்ள பல கைதிகளுக்கு மூச்சுக்காற்றாகவும், சூரிய வெளிச்சமாகவும் இருப்பது நூலகம்தான். ஆனால், சிறைச்சாலையில் உள்ள நூலகங்களில் போதிய நூல்கள் இல்லை. காற்றோட்டமும் வெளிச்சமும் இருக்கை வசதியும் இல்லை என்று சொன்னார். அதோடு, “நம்முடைய முதலமைச்சரின் கவனத்திற்குப் போனால் செய்து தந்துவிடுவார்” என்றும் சொன்னார். “எப்படி இவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன். “நடப்பது தி.மு.க. ஆட்சி. முதலமைச்சர், கலைஞரின் மகன். புத்தகங்களின் அருமை எப்படித் தெரியாமல் இருக்கும்?” என்று கேட்டார். ஆயுள் தண்டனையை அனுபவித்து வரும் ஒரு கைதியின் கோரிக்கையையும் நம்பிக்கையையும் எப்படி நிறைவேற்றுவது என்று தெரியவில்லை. முதலமைச்சரின் கவனத்திற்கு எப்படிக் கொண்டுசெல்வது என்பதும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

என்னுடைய ‘கோவேறு கழுதைகள்’ நாவலைப் படித்துவிட்டு, ‘புதிரை நலவண்ணார் வாரியம்’ அமைத்தார் கலைஞர். நான் கோரிக்கை வைக்கவில்லை, திரு. ரவிக்குமார் சட்டமன்றத்தில் பேசினார். அதை வைத்து கலைஞர் நாவலைப் படித்தார், வாரியம் அமைத்தார் என்பது என் நினைவுக்கு வந்தது. GOMS No: 114. AD & TW6 Department நாள்: 15.10.2005இன் படி தமிழ்நாட்டிலுள்ள புதிரை நல வண்ணார் வாரியத்தின், உறுப்பினர்களுக்காக ஆண்டுக்கு 50 லட்சம் நிதி ஒதுக்கப்பட்டது. 24,588 உறுப்பினர்களுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. அட்டவணைப் பிரிவுகளில் 60ஆவது இடத்தில் உள்ளது புதிரை வண்ணார் சமூகம். தலைவர் கலைஞர் செய்யும்போது என் அண்ணன் தளபதி செய்ய மாட்டாரா என்ற எண்ணத்தில் மார்ச் 25, 2022 அன்று ‘தி தமிழ் இந்து’ நாளேட்டில் ‘சிறைச்சாலை நூலகங்கள் மேம்படுத்தப்படுமா?’ என்று தலைப்பிட்டு கட்டுரை எழுதினேன். மாண்புமிகு தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின் தொழில் முதலீடுகளை ஈட்டுவதற்காக அன்று துபாயில் இருந்தார். எப்படித்தான் கட்டுரையைப் படித்தாரோ தெரியவில்லை. அவருடைய தனிச் செயலாளராக இருந்த திரு. உதயச்சந்திரன் இ.ஆ.ப.விடம், “ஊருக்கு வந்ததும் அரசாணை வெளியிடப்பட்டு உடனடியாகச் சிறைச்சாலை நூலகங்கள் மேம்படுத்தப்படும், சொல்லிவிடுங்கள்” என்று சொல்லியிருக்கிறார். அந்தத் தகவலை துபாயிலிருந்த திரு. உதயச்சந்திரன் அவர்கள் என்னிடம் தொலைபேசி வாயிலாகச் சொன்னார். நான் வியந்துபோனேன்.

முதலமைச்சர் நாடு திரும்பிய மறுநாளே 9 மத்தியச் சிறைகளுக்குத் தலா 2000 நூல்களும், 5 பெண்கள் சிறப்பு சிறைகளுக்குத் தலா 500 நூல்களும் 14 மாவட்டச் சிறைகளுக்குத் தலா 500 நூல்களும், 113 கிளைச் சிறைகளுக்குத் தலா 500 நூல்களும் நூலகத் துறையின் வழியாக அனுப்பிவைத்தார். அடிப்படை கட்டமைப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்துவதற்கு நிதி ஒதுக்கினார். பத்திரிகையில் வந்த ஒரு கட்டுரைக்காக சிறைச்சாலை நூலகங்களை மேம்படுத்தியவர் என்றால் அது தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலினாகத்தான் இருக்க முடியும். இது ஒரு உலக அதிசயம்.

சிறைச்சாலை நூலகங்களுக்குப் புத்தகத் தானம் தருவதில் பல நடைமுறை சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. ஒரு தனிநபர் தன்னுடைய புத்தகச் சேகரிப்பைத் தானமாகச் சிறைச்சாலைகளுக்கு அனுப்ப இயலாத நிலை இருக்கிறது. பல அடுக்கு தணிக்கை இருக்கிறது. அதனால் எளிதில் ஒருவர் சிறைச்சாலைக்குப் புத்தகம் அனுப்ப முடியாது. பழைய நடைமுறைகளில் மாற்றம் வேண்டும் என்று திரு. உதயச்சந்திரன், இ.ஆ.ப. மூலமாக முதலமைச்சரிடம் கோரிக்கை மனு கொடுத்தேன். மறுநாளே தமிழ்நாடு முழுவதும் மாவட்டந்தோறும் நடைபெறும் புத்தகக் காட்சிகளிலும், சென்னையில் நடைபெறும் புத்தகக் காட்சியிலும், ஐம்பெரும் இலக்கிய விழாக்களிலும் தனி அரங்கு ஏற்படுத்தப்படும், அந்த அரங்கில் புத்தகத் தானம் செய்ய விரும்புகிறவர்கள் புத்தகங்களைத் தரலாம். அந்த அரங்கில் சிறைத் துறையைச் சார்ந்த பணியாளர் புத்தகங்களைப் பெற்றுக்கொள்வார். தானமாகப் பெறப்பட்ட புத்தகங்கள் தமிழ்நாட்டிலுள்ள அனைத்துச் சிறை நூலகங்களுக்கும் நேரடியாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படும் என்று அறிவித்தார்கள். முதலமைச்சர் அறிவித்ததுபோல, சென்னை புத்தகக் காட்சியிலும் மாவட்டந்தோறும் நடைபெறும் புத்தகக் காட்சிகளிலும் தனி அரங்கு அமைக்கப்பட்டு, புத்தகங்கள் பெறப்பட்டுவருகின்றன. இப்போது சிறைச்சாலை நூலகங்கள் புத்தகங்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன. தனக்கு அன்பளிப்பாக வரக்கூடிய புத்தகங்கள் அனைத்தையும் நூலகங்களுக்கு அளித்துவருகிறார். இச்செயல் இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநில முதலமைச்சரும் செய்யாத அரிய செயல்.

“என்னைச் சந்திக்க வருகிறவர்கள், புத்தகங்களுடன் வர வேண்டும். சால்வை, துண்டு, வேட்டி கொண்டுவருவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். புத்தகங்கள் மூலமாகத்தான் சமூகத்தில் அறிவுப் புரட்சி ஏற்பட வேண்டும்” என்று அறிவித்தார்கள். அதோடு, “அறிவுதான் நம்மை முன்னோக்கி அழைத்துச் செல்லும். அறிவியல் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும். சமூகம் அறிவியல் பாதையில்தான் செல்ல வேண்டும்” என்று மாண்புமிகு தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் அறிவித்தார்.

மூன்றாவதாக நான் முதலமைச்சரிடம் வைத்த கோரிக்கை, “சென்னை பாரிமுனையிலிருந்து, தாம்பரம்வரை பொதுக் கழிப்பிட வசதி ஏற்படுத்தித் தர வேண்டும்” என்பது. முதலமைச்சரின் தனிச் செயலாளராக இருந்த திரு. உதயச்சந்திரன், இ.ஆ.ப. அவர்களிடமும் கடிதம் வழங்கினேன். மிக முக்கியமான கோரிக்கை என்று முதலமைச்சர் பாரிமுனைமுதல் தாம்பரம்வரை பொதுக் கழிப்பிட வசதியை ஏற்படுத்துவதற்கான அரசாணையை வெளியிட்டார். தேவையான நிதியையும் ஒதுக்கித் தந்தார். பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. முதலமைச்சரின் ஆணைக்கிணங்க பொதுக் கழிப்பிட வசதியை ஏற்படுத்தித் தருவதில் திரு. உதயச்சந்திரன், இ.ஆ.ப. முனைப்புடன் செயல்பட்டார்.

சிறுநீரகச் செயலிழப்பு ஏற்பட்டவர்கள், மாற்றுச் சீறுநீரக அறுவைச் சிகிச்சையைத் தனியார் மருத்துவமனைகளில் செய்துகொள்ள அரசு உதவி பெற வேண்டுமானால் குடும்ப ஆண்டு வருமானம் ரூ.75,000 என்றிருந்தது. கலைஞர் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின்கீழ் மாற்றுச் சிறுநீரகம் பொருத்துவதற்கான குடும்ப ஆண்டு வருமானத்தை உயர்த்தித் தர வேண்டும் என்று 10 ஆண்டுகள் அ.தி.மு.க. ஆட்சியில் இருந்தபோது பல முறை கோரிக்கை வைத்தேன். காது கொடுத்துக்கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனால், திராவிட முன்னேற்றக் கழக ஆட்சி அமைந்ததும், தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சரிடம் மனுவாக அளித்தேன். மறுவாரமே குடும்ப ஆண்டு வருமானம் ரூ. 75,000 என்பதை மாற்றி ரூ.5 லட்சமாக உயர்த்தி வழங்கி அரசாணை வெளியிட்டார். இந்த அரசாணையால் தமிழ்நாட்டில் பல ஆயிரக் கணக்கான நோயாளிகள் பலன் பெற்றுவருகின்றனர். அதே மாதிரி டயாலிஸிஸுக்குச் செல்லும் நோயாளிக்கு மட்டுமல்ல, அவருடன் செல்லும் உதவியாளருக்கும் இலவச பஸ் பாஸ் வழங்க கோரிக்கை வைத்தேன். அந்தக் கோரிக்கையும் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் நிறைவேற்றி தந்தார்கள்.

தொழில் முதலீடு ஈர்ப்பதற்காக தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் 27.08.2025 அன்று அமெரிக்கா சென்றிருந்தார். அப்போது இரவு ஒன்பது மணிக்கு Dr. அருள் செலஸ்டீன் பிரேமா என்பவர் திருநெல்வேலியிலிருந்து எனக்கு போன் செய்து ஒரு தகவலைச் சொன்னார். அவர் பணிபுரியும் கல்லூரியில் தற்காலிக உதவிப் பேராசிரியராக மணிமேகலை என்பவர் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் அதே கல்லூரியில் படித்தவர். யார் யாரெல்லாம் அவருக்குப் பாடம் நடத்தினார்களோ அவர்களோடு சரிசமமாக உட்கார வேண்டிய சூழல். அதனால் மணிமேகலைக்கும் பிற உதவி மற்றும் பேராசிரியர்களுக்கிடையே மனக்கசப்பு, வெறுப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதற்குச் சாதியும் ஒரு காரணம். இதனால் மணிமேகலையின் மீது புகார் கொடுக்க, விஷயம் துணை வேந்தர் வரை சென்றது. ஈகோ பிரச்சினை. விசாரணைக்குழு அமைக்கப்பட்டது. விசாரணையின்போது விசாரணைக்குழுவினர் கேட்ட கேள்விகள் அத்தனைக்கும் உடனடியாக, தயங்காமல் பதில் சொன்ன மணிமேகலை தன்னுடைய ஊரின் பெயரை மட்டும் சொல்ல மறுத்துவிட்டார். மூன்று, நான்கு மணிநேரம் வற்புறுத்திக் கேட்டும் ஊரின் பெயரைச் சொல்ல மறுத்துவிட்டார். அதனால் அந்தப் பெண்ணை பணியிலிருந்து நீக்கிவிட்டார்கள் என்பதை Dr. அருள் செலஸ்டீன் பிரேமா சொன்னார். மணிமேகலையின் ஊரின் பெயர் ‘பறையன்குளம்’. அதைத்தான் அவர் சொல்ல மறுத்துவிட்டார் என்பதையும் சொன்னார். நான் அதிர்ந்துபோனேன். அப்போதே அமெரிக்காவிலிருந்த தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சரின் தனிச் செயலாளர் மருத்துவர் உமாநாத், இ.ஆ.ப.விடம் ‘பறையன்குளம்’ என்ற பெயரை நீக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தேன். “ஊருக்கு வந்ததும் செய்துவிடலாம்” என்று சொன்னார். முதலமைச்சரின் சிறப்பு தனிச் செயலர் அண்ணன் தினேஷ் அவர்களிடமும் அன்றிரவே பேசினேன். “தலைவரிடம் சொல்கிறேன், ஊருக்கு வந்ததும் மாற்றிவிடலாம்” என்று சொன்னார்.

நான் தமிழ்நாட்டில் சாதிப் பெயர்கள் உள்ள பட்டியலைத் தயாரித்தேன். அதோடு ஆதார், பேன் கார்டு, குடும்ப அட்டை, பள்ளி மாற்றுச் சான்றிதழ், வங்கிக் கணக்குப் புத்தகம், பாஸ்போர்ட் போன்ற ஆவணங்களில் காலனி, ஹரிஜன காலனி, புதுக்காலனி, மேட்டுக் காலனி, பழையக் காலனி, அருந்ததியர் காலனி, அம்பேத்கார் காலனி, அருந்ததியர் தெரு என்று பதிவாகி இருப்பது குறித்து ஆராயவும் சிந்திக்கவும் தொடங்கினேன். ஆவணங்களைச் சேகரித்தேன். தமிழ்நாட்டில் பறையன்குளம், பள்ளப்பட்டி, நாவிதன்பட்டி, சக்கிலிபட்டி என்று பல ஊர்ப்பெயர்கள் இருப்பதையும் அறிந்துகொண்டேன். இதற்கிடையில் நான் மணிமேகலையை மனதில் கொண்டு ஆனந்த விகடனில் (19.12.2024) ‘அடங்காத அழுகை’ என்ற சிறுகதையை எழுதினேன். அக்கதை பரவலான கவனத்தை ஈர்த்தது. பேசுபொருளானது.

தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் முத்துவேல் கருணாநிதி ஸ்டாலின் என்னை மாநில ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் ஆணையத்தின் துணைத் தலைவராக நியமனம் செய்தார். 28.2.2025 அன்று நான் பொறுப்பேற்றுகொண்டேன். மு.க.ஸ்டாலின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்ற பிறகுதான் தமிழ்நாட்டில் விஜிலென்ஸ் கமிட்டி மாநிலக் கூட்டம் நடைபெற ஆரம்பித்தது. 2025இல் தலைமைச் செயலகத்தில் நடைபெற்றக் கூட்டத்தில் நான் பங்கேற்றேன். தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் என்னைப் பேச அனுமதித்தார். முதலமைச்சர் வழங்கிய அரிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, “தமிழ்நாட்டில் காலனி என்ற சொல் இழிவுபடுத்தும் சொல்லாக இருக்கிறது. அச்சொல்லை அரசு ஆவணங்களிலிருந்து நீக்க வேண்டும். பறையன் குளம், பள்ளப்பட்டி, நாதவிதன்பட்டி, சக்கிலிப்பட்டி என்று சாதிப்பெயர்களைக் கொண்ட கிராமங்களின் பெயர்களை நீக்க வேண்டும், மாற்ற வேண்டும்” என்று கேட்டுக்கொண்டேன். நான் சொன்னபோது அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டார். எதுவும் செய்ய மாட்டாரோ என்று நான் சந்தேகப்பட்டேன். ஆனால், நான் மட்டுமல்ல, தமிழ்நாடே எதிர்பார்க்காத, ஒரு கோடி மக்களுக்கும் மேலாக வாழக்கூடிய ஆதிதிராவிடர், அருந்ததியர் மக்கள் காலம்காலமாக ஒரு சொல்லின் வழியாக சுமந்துவந்த இழிவை, அவமானத்தை, சங்கடத்தைப் போக்கும் விதமாக 29.4.25 அன்று சட்டமன்றத்தில் முதலமைச்சர் அறிவித்ததோடு நிற்காமல் 6.10.25 அன்று அரசாணையும் வெளியிட்டார். ‘அரசாணை (நிலை) எண் 313’ஐ வெளியிட்டதோடு தன் வேலை முடிந்துவிட்டது என்று எண்ணாமல் ஊராட்சி, பேரூராட்சி, நகராட்சி, மாநகராட்சிகளில் 14.10.25க்குள் குடியிருப்புகள், சாலைகள், தெருக்கள், பொது சொத்துகள், பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட வேண்டும். பெயர் மாற்றம் தொடர்பாக 24.10.2025க்குள் அரசிதழில் வெளியிட வேண்டும். 19.11.2025க்குள் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். “இந்த மண்ணின் ஆதிகுடிகளை இழிவுப்படுத்தும் அடையாளமாக ‘காலனி’என்ற சொல் பதிவாகி இருக்கிறது. ஆதிக்கத்தின் அடையாளமாகவும், தீண்டாமையின் குறியீடாகவும், வசைச் சொல்லாகவும் மாறி இருப்பதால், இனி இந்தச் சொல்லை அரசு ஆவணங்களிலிருந்தும், பொதுப் புழக்கத்திலிருந்தும் நீக்குவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படும். சாதி சார்ந்த தொனியோ, அடையாளமோ குறிக்காத வகையில் மாற்றுப் பெயர்களை வைக்க வேண்டும். இப்பணி 19.11.2025 தேதிக்குள் முடிவடைய வேண்டும்” என்று உத்தரவிட்டார். ஊரின் எல்லையில் வைக்கப்பட்டிருந்த போர்டுகளில் எழுதப்பட்டிருந்த ‘காலனி’ என்ற சொல் அழிக்கப்பட்டு புதிய பெயர்கள் எழுதப்பட்டுவருகின்றன. பெயர் மாற்றம் குறித்த தீர்மானங்கள் ஊராட்சி, பேரூராட்சி, நகராட்சி, மாநகராட்சிகளில் நிறைவேற்றப்பட்டு, பெயர்களும் மாற்றப்பட்டு வருகின்றன. அரசு ஆவணங்களிலும் ‘காலனி’ என்ற சொல் நீக்கம் குறித்த பணி துரிதகதியில் நீக்கப்பட்டுவருகின்றன.

நான் தி இந்து நாளேட்டில் ‘Signing off an entrenched symbol of stigma (on 11.08.2025)’ என்ற தலைப்பில் கட்டுரை எழுதினேன். Front Line (28.05.2025) பத்திரிகையிலும் The New Indian Express (01.06.2025) நாளேட்டிலும் விரிவான பேட்டி அளித்தேன். கலைஞர் தொலைக்காட்சியில் பேட்டி அளித்தேன். சன் தொலைக்காட்சியில் 20 நிமிடப் பேட்டி அளித்தேன். ‘காலனி’ என்ற சொல்நீக்கத்தின் மூலம் ‘வரலாற்று நாயகனான முதலமைச்சர்’ என்ற கட்டுரையை முரசொலியில் 12.6.25 அன்று எழுதினேன். அதோடு ‘ஆனந்த விகடன்’ மற்றும் பல யூடியூப் சேனல்களுக்கு ‘காலனி’ சொல் நீக்கத்தின் அவசியம் குறித்துப் பேசினேன். நகராட்சி நிர்வாகத் துறை செயலாளர் திரு. கார்த்திகேயன் இ.ஆ.ப. அவர்களையும்  ஊரக வளர்ச்சி மற்றும் ஊராட்சித் துறை செயலாளர் திரு. ககன்தீப் சிங் பேடி, இ.ஆ.ப. அவர்களையும் சந்தித்து காலனி சொல் நீக்கத்தின் அவசியம் குறித்து விரிவாகப் பேசினேன். தலைமைச் செயலாளர் திரு. முருகானந்தம் இ.ஆ.ப. அவர்களிடமும் முதலமைச்சரின் தனிச் செயலர் திரு. சண்முகம் இ.ஆ.ப. அவர்களிடமும் தொடர்ந்து பேசினேன். பெரும் போராட்டம். ஒற்றை ஆளாகப் போராடிக்கொண்டிருந்தேன்.

நான் சாதாரணமான ஆள். சமூகத்தின் விளிம்புநிலையில் வாழக்கூடியவன். என்னுடைய கோரிக்கையை ஏற்று சட்டமன்றத்தில் அறிவித்து, அரசாணை வெளியிட்டு காலம்காலமாக இழிவின் அடையாளமாக அவமானத்தில் அடையாளமாக வாழ்விடத்தின் அடையாளமாக இருந்த ‘காலனி’ என்ற சொல்லை நீக்கிய தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் வரலாற்றில் நீடித்த, நிலைத்த, என்றும் அழியா புகழைப் பெற்றுள்ளார். சாதிய வன்மம் நிறைந்த நம் சமூகத்தில் இப்படியொரு அரசாணையை வெளியிட்டு அதைச் செயல்படுத்துவது என்பது மு.க.ஸ்டாலின் என்ற கொள்கைவாதியால், லட்சியவாதியால் மட்டுமே செய்ய முடியும்.

முதலமைச்சர் செய்த வரலாற்றுச் சாதனையை, காலகாலத்துக்குமான பெருமையைப் பற்றி தமிழ் அச்சு ஊடகங்கள், காட்சி ஊடகங்கள், இந்திய அளவிலான அச்சு ஊடகங்கள், காட்சி ஊடகங்கள், சமூக ஊடகங்கள், யூடிபர்கள் வாயைத் திறக்கவில்லை. மௌனம் காத்தார்கள். எல்லாருமே சாதியவாதிகள் என்பதை நிரூபித்தார்கள். ஆனால், முதலமைச்சர் துணிச்சலாக முடிவெடுத்தார். இப்படியொரு முடிவை இந்திய அளவில் எடுத்த முதலமைச்சர் 

மு.க. ஸ்டாலின் மட்டும்தான். தன் முடிவில் வெற்றியும் கண்டார்கள். ஆனால், அ.தி.மு.க. பொதுச் செயலாளர் திரு. எடப்பாடி பழனிச்சாமி, “நான் ஆட்சிக்கு வந்ததும், அந்த அரசாணையை ரத்து செய்வேன்” என்று பொதுக் கூட்டத்தில் பகிரங்கமாக அறிவித்திருக்கிறார். சாதியைக் காக்க விரும்புகிறவர்கள் யார்? சாதிச் சார்ந்த இழிவைப் போக்க விரும்புகிறவர்கள் யார் என்பதைக் காலம் சொல்லும். வரலாறு சொல்லும். காலத்தின் நாயகன் மு.க.ஸ்டாலின்.

‘காலனி’ என்ற சொல்லை, பொதுப் புழக்கத்திலிருந்தும், அரசு ஆவணங்களிலிருந்தும் நீக்கிய மு.க. ஸ்டாலின் அவர்களுக்கு ஆதிதிராவிடர் மற்றும் அருந்ததியர் இன மக்கள், இந்த பூமி உள்ளவரை, காலம் உள்ளவரை, வரலாறு உள்ளவரை, நன்றிக் கடன் பட்டவர்கள். 

ஒரு எழுத்தாளனாக நான் இதுவரை ஒன்பது நாவல்கள் ஒன்பது சிறுகதைத் தொகுப்புகள், பல கட்டுரைகள் எழுதியிருந்தாலும் அதனால் எனக்குக் கிடைத்த பெயர் புகழைவிட சந்தோஷத்தைவிட, பெருமையைவிட எனக்குக் கிடைத்த கௌரவமாக, மரியாதையாக நான் கருதுவது ஒரு எழுத்தாளனின் கோரிக்கைகளை ஏற்று அரசாணையை வெளியிட்டதோடு, ‘காலனி’ என்ற சொல்லையும் பறையன் குளம், பள்ளப்பட்டி, நாவிதன்பட்டி, சக்கிலிபட்டி என்றிருந்த பல ஊர்களின் பெயர்களையும் மாற்றி, நதிகள், மலர்கள், மற்றும் அறிவியல் அறிஞர்களின் பெயர்களாக மாற்ற அரசாணை வெளியிட்டு, அதை நடைமுறைப்படுத்தியதுதான் என்னுடைய வாழ்நாள் சாதனையாக, பெருமையாகக் கருதுகிறேன். எனக்கு அந்தப் பெருமையை தேடித்தந்தவர் என்னுடைய அண்ணனும், என்னுடைய தலைவரும் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சருமான மு.க. ஸ்டாலின்தான்.

வாழ்க எம்மான் மு.க. ஸ்டாலின்

முரசொலி 17.12.2025

செவ்வாய், 23 டிசம்பர், 2025

ஹனிபாவின் நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும் முதலமைச்சர்

 ஹனிபாவின் நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும் முதலமைச்சர்

இமையம்

1977இல் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலின்போது எனக்கு வயது 12. எங்களுடைய ஊருக்குத் தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்வதற்காக மாலை வேளையில் ஒரு அம்பாசிடர் கார் வந்தது. காருக்குள் இருந்தவர் துண்டுப் பிரசுரங்களை அள்ளி வீசிக்கொண்டேபோனார். துண்டுப் பிரசுங்களைப் பொறுக்குவதற்காகத் தெருப் பிள்ளைகள் எல்லாம் காரைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினார்கள். அப்படி ஓடிய சிறுவர்களில் நானும் ஒருவன். யார் அதிகத் துண்டுப் பிரசுரங்களைப் பொறுக்கிச் சேர்க்கிறார்கள் என்பதில் சிறுவர்களான எங்களுக்குள் ஒரு போட்டி. அதனால், காரைப் பின்தொடர்ந்து தெருத்தெருவாக ஓடிக்கொண்டிருந்தோம். அப்படி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது காரில் கட்டப்பட்டிருந்த ஒலிபெருக்கியில், ‘கல்லக்குடி கொண்ட கருணாநிதி வாழ்கவே’ என்ற பாடலைப் போட்டார்கள். அந்தக் கணத்தில்தான் கலைஞர் எனக்குள் வந்தார். தி.மு.க. எனக்குள் வந்தது.

 ‘கல்லக்குடி கொண்ட கருணாநிதி வாழ்கவே’, ‘அண்ணா அழைக்கின்றார்’, ‘வளர்த்த கடா மார்பில் பாய்ந்ததடா’ போன்ற பாடல்கள், சினிமாப் பாடல்களைப் போன்றில்லாமல் வேறாக இருந்தன. பாடிய குரலும் வேறாக இருந்தது. 12 வயதில் கேட்ட அந்தப் பாடல்களை இன்றும் கேட்கிறேன். பாடல் வரிகளும் பாடிய குரலும் எனக்குள் அப்படியேதான் இருக்கின்றன. எத்தனை முறை கேட்டாலும் சலிப்பு ஏற்பட்டதில்லை. ஏற்படாது. யார் எழுதிய வரிகள், யார் பாடியது, எதற்காகப் பாடியது என்பது எதுவும் எனக்கு அப்போது தெரியாது, ஆனால், பாடல் வரிகளும், பாடிய குரலும் என் இரத்தத்தோடு கலந்துவிட்டது. சினிமாப் பாடல்களைப் பாடும் குரல்கள் போன்று இல்லை, கிராமத்துக் குரல். ஒருவிதத்தில் நாட்டுப்புறத்தான் குரல். கட்டைக்குரல். அதே நேரத்தில் தனித்த குரல். அந்தக் குரலில், ‘கல்லக்குடி கொண்ட கருணாநிதி வாழ்கவே’ என்ற பாடலை எப்போது கேட்டாலும் அப்போது எனக்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழும். அந்த மாற்றத்தை, அந்த சந்தோஷத்தை வார்த்தைகளினால் சொல்லிவிட முடியாது. 

தி.மு.க.வைப் பற்றியும், கலைஞரைப் பற்றியும், நீதிக்கட்சி, திராவிடர் இயக்கம் பற்றியும் பாடல்களை யார் எழுதியது, எந்தச் சூழலில் எழுதப்பட்டது, பாடியது யார், எதற்காக, யாருக்காகப் பாடினார் என்பதெல்லாம் பின்னாளில்தான் நான் தெரிந்துகொண்டேன். மாபெரும் அரசியல், சமுதாய இயக்கத்திற்கு ஒரு பாடகர் தன் குரலின் வழியாகச் செய்த பங்களிப்பு, காலம் முழுவதும் நிற்பதாக மாறிவிட்டது. இது காலம் சொல்லும் வரலாறு.

பெரியாரையும் அண்ணாவையும் கலைஞரையும் தி.மு.க.வையும் கடைநிலை மனிதன்வரை தன்னுடைய இசையின் மூலம் கொண்டுபோய் சேர்த்த பெருமை, ‘இசை முரசு’ என்று கலைஞரால் போற்றப்பட்ட நாகூர் ஹனிபாவுக்கு மட்டுமே உண்டு. இப்படியொரு பாடகர் இந்தியாவில் எந்தக் கட்சியிலும் இல்லை.

1935இல் மலேசியாவில் வேலை பார்த்துவந்த தனது தந்தைக்காக ‘சைபுல் இஸ்லாம்’, ‘தாருல் இஸ்லாம்’, ‘குடி அரசு’ போன்ற இதழ்களை வாங்கி அனுப்புகிற வேலையைப் பார்த்தவர் ஹனிபா. முதலில் தான் படித்துவிட்டு, பிறகு தந்தைக்கு அனுப்பினார். அந்தப் படிப்பால், பத்திரிகைகளால்தான் திராவிட இயக்கப் பற்றாளரானார். 12, 13 வயதிலேயே கலைஞருடன் இணைந்து திருவாரூர் ஒடம்போக்கி நதியில் நடந்த திராவிட இயக்கக் கூட்டங்களுக்குச் சென்றவர். கடைசிவரை கலைஞரை, ‘மு.க.’ என்று உரிமையுடன் அழைத்தவர். 1939இல் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் பங்கெடுத்தவர். 13 வயது என்பதால் காவல் துறையினர் சிறைக்கு அனுப்பவில்லை. 

எம்.ஜி.ஆர். அ.தி.மு.க.வுக்கு அழைத்தபோது,  “எனக்கு ஒரே இறைவன். ஒரே கட்சி. ஒரே தலைவன் (கலைஞர்)” என்று சொன்னவர். கடைசிவரை தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொள்ளதாவர். அதனால்தான் ‘கற்பு நெறி தவறாதவர்’ என்று கலைஞர் புகழ்ந்தார். அதோடு நிற்காமல்,  “ஆடாமல் அசையாமல், அலை பாயாமல், சபலத்திற்கு ஆட்படாமல், எதிரிகள் கோடியிட்டு அழைத்தாலும் தொடேன், தொடேன் என்கிற உறுதிமிக்க இசைவாணர்” என்று எழுதினார். 1961இல் அவர் தி.மு.க.விலிருந்து ஈ.வெ.கி. சம்பத் பிரிந்தார். கண்ணதாசனும் பிரிந்தார். அப்போது ஹனிபா நாகை சலீமிடம் சொல்லி பாடலை எழுதவைத்து, பாடிய பாடல்தான். ‘வளர்த்த கடா மார்பில் பாய்ந்ததடா’. இப்பாடலை 1961இல் பாடியிருந்தாலும் பின்னாளில் எம்.ஜி.ஆர். தி.மு.க.விலிருந்து பிரிந்த போதும். வை.கோபால்சாமி, தி.மு.க.விலிருந்து பிரிந்தபோதும் தி.மு.க. மேடைகளில் அதிகம் ஒலித்த பாட்டு இதுதான். தி.மு. கழகத்திற்குத் துரோகம் செய்பவர்களுக்காக ஹனிபா உருவாக்கிய பாடல். அன்று மட்டுமல்ல, எல்லாக் காலத்துக்கும் பொருந்தும் பாடல். 

1940 முதல் 2006ஆம் ஆண்டுவரை, அதாவது 65 ஆண்டுகளில் பல்லாயிரக் கணக்கான இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியவர். எந்த இசைக் கலைஞரும் செய்யாத சாதனை, ‘ஹனிபாவுக்கு ஒலிபெருக்கியே தேவையில்லை’ என்று பெரியார் புகழ்ந்துள்ளார். ஹனிபா எந்த இசை நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றாலும் ஒத்திகை பார்க்கிற பழக்கமற்றவர். எந்த நேரத்திலும், எந்த இடத்திலும் பாடுகின்ற வல்லமை படைத்தவர். இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்ட சமயத்தில் பாரதி தாசன் எழுதிய, ‘எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும் மங்காத தமிழென்று சங்கே முழங்கு!’, ‘தமிழுக்கு அமுதென்று பேர், அந்தத் தமிழ் இன்பத் தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர்’, ‘பாண்டியர் ஊஞ்சலில் பாடி வளர்ந்த பைந்தமிழ்’ ஆகிய பாடல்களை ஹனிபா பாடினார். பாரதி தாசனின் பாடல் வரிகளும் ஹனிபாவின் குரலும் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டக்காரர்களுக்குப் பெரும் ஆற்றலைத் தந்தது. எழுச்சியைத் தந்தது. பாரதி தாசன்மீது மிகுந்த பற்றுக்கொண்டவர். அதைவிடவும் தமிழ் மொழி மீது அதிகப் பற்றுக்கொண்டவர். அதனால்தான், ‘தமிழ் எங்கள் தாய் மொழி. இஸ்லாம் எங்கள் மார்க்க வழி’ என்று சொன்னார்.

ஹனிபா பாடியதில் ஒரு பாடல்கூட காலத்தால் மங்கிப்போகவில்லை. மாறாக, புது ஆற்றல் கொண்டு ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. ‘அண்ணா அழைக்கின்றார்’ (1955), ‘கல்லக் குடிகொண்ட கருணாநிதி வாழ்கவே’ (1953) ‘வளர்த்த கடா மார்பில் பாய்ந்ததடா’ (1961), ‘எத்தனை கலைஞர்கள் இருந்தாலும் தமிழ் வித்தகக் கலைஞர்’ (1962), ‘ஓடிவருகிறான் உதய சூரியன்’ (1984), ‘கம்பீரக் கலைஞர் எங்கள் கருணாநிதி (1984),  ‘ஆசை ஆசை கலைஞர்மீது ஆசை’ போன்ற பாடல்கள் தி.மு.க.வின் கிளைக்கழக நிகழ்ச்சி முதல், ஒன்றிய, நகர மாவட்ட, மாநில மாநாடுகளில் இன்றுவரை ஒலித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. தி.மு.க. இருக்கும்வரை ஒலிக்கும். தி.மு.க. மாநாடுகளில் மட்டுமல்ல, தி.மு.க. நடத்தும் போராட்டங்களிலும் ஆர்ப்பாட்டங்களிலும்கூட ஹனிபாவின் பாடல்கள்தான் அனைவரையும் ஒன்றிணைக்கும் கருவியாக இருக்கிறது. முன்பு அல்ல, இன்றல்ல என்றும் தி.மு.க.வின் பிரச்சாரப் பீரங்கியாக இருப்பது ஹனிபா பாடிய பாடல்கள்தான். அந்த நாட்டுப்புறத்துக் குரல்தான். தி.மு.க. போன்ற ஒரு கட்சியையும், ஹனிபா போன்ற ஒரு பாடகரையும் உலகில் எங்குமே காண முடியாது. அதிசயமான கட்சி. அதிசயமான தொண்டன்.  ‘ஆசை ஆசை கலைஞர் மீது ஆசை’ என்ற பாடலில் ‘உன்னை அடித்து விளையாட ஆசை’ என்று பாடியிருக்கிறார். இப்படிப் பாடுவதற்கு ஹனிபாவுக்கு மட்டுமே ஆற்றல் உண்டு. தி.மு.க. நிகழ்ச்சிகளில் மட்டுமல்ல, கட்சிக்காரர்களுடைய திருமண நிகழ்ச்சிகளிலும் பிற நிகழ்ச்சிகளிலும் ஹனிபா பாடிய பாடல்கள்தான் ஒலிக்கின்றன. இது ஒரு உலக அதிசயம்.

திராவிட இயக்கக் கொள்கைகளுக்காகப் பாடியதோடு ஹனிபா பல திரைப்படங்களிலும் பாடியிருக்கிறார்.  ‘குலேபகாவலி’ படத்திலும்  ‘பாவ மன்னிப்பு’ படத்திலும் எல். ஜி. கிருஷ்ணனுடனும் T.M. சௌந்திரராஜனுடனும் இணைந்து பாடியிருக்கிறார்.  ‘செம்பருத்தி’ படத்தில், ‘நட்ட நடு கடல் மீது நான் பாடும் பாட்டு’ காலகாலத்திற்கும் ஏற்ற பாடல். காதலர்களால் கொண்டாடப்படும் பாடல். இப்பாடலை நான் சோகமாக இருக்கும்போதெல்லாம் விரும்பி ஆசையாகக் கேட்டிருக்கிறேன். இப்போதும் கேட்கிறேன். தமிழ் மொழியில் மட்டுமல்ல, சிங்கள மொழியிலும் இந்தி, உருது, அரபு மொழிகளிலும் பாடியிருக்கிறார். தன்னுடைய வாழ்நாளில் பல மொழிகளில் தனிப் படல்களையும்,  சினிமாப் பாடல்களையும், பக்திப் பாடல்களையும் பாடியவர். பல்லாயிரக் கணக்கான இசைக் கச்சேரிகளை நடத்தியவர்தான் என்றாலும் ஹனிபா முறையாக இசை கற்றவர் அல்ல என்பதுதான் நாம் கவனம் கொள்ள வேண்டிய விஷயம். ‘இறைவனிடம் கையேந்துங்கள், அவன் இல்லை என்று சொல்லுவதில்லை’ (1963) என்ற பாடலை இஸ்லாம் சமூகத்தினர் மட்டுமல்ல, இந்து மடாதிபதிகளும்கூட இன்றும் விரும்பிப் பாடுகின்றனர். எல்லா மக்களாலும் கொண்டாடப்படும் பாடல். இஸ்லாம் சமூகம் இருக்கும்வரை ‘இறைவனிடம் கையேந்துங்கள்’ பாடலும் ஹனிபாவின் குரலும் இருக்கும். அழியாத பாடல். அழியாத குரல்.

திராவிட இயக்கக் கொள்கைகளில், சுயமரியாதைக் கொள்கைகளில் எவ்வளவு ஈடுபாடு கொண்டவர் ஹனிபா என்பதற்கு ஆயிரமாயிரம் எடுத்துக்காட்டுகளைக் காட்ட முடியும். கொள்கைக் குன்று. முஸ்லிம் என்றாலும் இளம் வயதிலேயே பெரியாரை வரவழைத்து நாகூரில் கூட்டம் போட்டவர், தான் கட்டிய வீடுகளுக்கு, ‘கலைஞர் இல்லம்’, ‘அண்ணா இல்லம்’ என்று பெயர் வைத்தவர். பெரியாரோடு முரண்பட்டு திராவிடர் கழகத்தை விட்டுப் பிரிந்தபோது, அண்ணாவுடன் வந்தவர். தன்னுடைய வீட்டுக்கு வரவழைத்து அண்ணாவால் விருந்து கொடுக்கப்பட்டவர். கலைஞர், பேராசிரியர் அன்பழகன் இருவரின் தோள்களிலும் கையைப் போட்டுக்கொண்டு போட்டோவுக்கு ஸ்டைலாக ‘போஸ்’ கொடுத்தவர். அதிசயமான போட்டோ அது. கட்சியின் தலைவரும் பொதுச் செயலாளரும் ஹனிபாவுக்கு அளித்த கௌரவம் அது.

சிங்கப்பூர், மலேசியா என்று வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுப் பயணம் செய்துவிட்டு வந்த அண்ணா, ஹனிபாவை அழைத்து, “வீட்டுக்கு வீடு உன் பாட்டுதான் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது” என்று சொன்னார். ஹனிபா பாடிய இயக்கப் பாடல்கள் தமிழ் நாட்டில் மட்டுமல்ல உலகெங்கும் வாழ்கிற தமிழர்கள் வீடுகளில் எல்லாம் அன்று மட்டுமல்ல, இன்றும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. அதே மாதிரி, ‘இறைவனிடம் கையேந்துங்கள், அவன் இல்லை என்று சொல்லுவதில்லை’ என்ற பாடலும் உலகெங்குமுள்ள தமிழர்கள் இல்லங்களில் எக்காலத்திலும் ஒலிக்கும் பாடலாக இருக்கிறது. அண்ணாவின் மறைவுக்குப் பிறகு, ‘தமிழ் மணக்கும் திசையெல்லாம் தேடினேன் உன்னை’ (1969) என்ற பாடலை ஹனிபா பாடியவிதம் ஒரு லட்சம் முறை கேட்டாலும் சலிப்பே வராது. இப்பாடலைக் கேட்டால் அண்ணாமீது பற்றும் மதிப்பும் கூடும்.

‘ஹனி’ என்றால் தேன். ‘பா’ என்றால் பாட்டு. ஹனிபாவின் பாட்டு தேனாக இனிக்கிறது. எனவே அவருக்கு ஹனிபா என்று பெயர் வைத்தவர்களைப் பாராட்ட வேண்டும்” என்று ஹனிபாவைப் பற்றி கலைஞர் பேசியும் எழுதியும் இருக்கிறார். தமிழ்நாட்டில் ஆயிரம் பாடகர்கள் இருந்தாலும், ஹனிபாவுக்கான இடம் என்பது யாராலும் இட்டு நிரப்ப முடியாத இடம். இசை வானில் பறந்த தனித்த பறவை. எளிய கருவிகளையும், நான்கைந்து கருவிகளையும் மட்டுமே கொண்டு ஹனிபா உருவாக்கிய இசைக் கோர்வை என்பது அலாதியானது. உன்னதமானது. தனித்துவமானது.

எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர், ஓவியர், பாடகர் என்று பல பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஆபிதீன் என்பவர்தான் ஹனிபாவின் முழு வளர்ச்சிக்கும் காரணமானவர். அவரே பாடகராக இருந்தும், தனக்கு வந்த வாய்ப்புகளையெல்லாம் ஹனிபாவுக்காகத் தந்தவர். புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தந்தவர். ஹனிபாவின் திறமையைக் கண்டறிந்தவர். ஹனிபாவின் நூற்றாண்டில் ஆபிதீனை நினைவுகொள்வது அவசியம். அதிசயமான மனிதர்.

தி.மு. கழகத்திற்கும் அழிவில்லை. ஹனிபாவின் பாடல்களுக்கும் அழிவில்லை. தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் கொள்கை உறவு. ஹனிபாவின் நூற்றாண்டை ஒட்டி தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர், சிறப்பு மலர் ஒன்றை அரசின் சார்பாக வெளியிடுகின்றார், நூற்றாண்டு விழாவையும் நடத்துகின்றார், இயக்கத்திற்காக உழைத்தவர்களைப் பாதுகாப்பதிலும் அவர்களுடைய நினைவுகளைப் போற்றுவதிலும் தீராத தாகம் கொண்டவர்தான் மு.க. ஸ்டாலின். பாசமும் அக்கறையும் ஹனிபாமீது கொண்டவர். சாதாரண எளிய கட்சிக்காரனையே கொண்டாடித் தீர்க்கிறவர், ஹனிபாவின் நூற்றாண்டை எளிமையாகக் கொண்டாடுவாரா என்ன?

கட்சிக்காக உழைத்த யாரையும் தி.மு.கழகம் மறந்ததில்லை. சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டிய மரியாதையை அளிக்கத் தவறியதில்லை. ஹனிபாவுக்குக் கட்சியில் பல பொறுப்புகள் வழங்கப்பட்டன. சட்டமன்ற மேலமை உறுப்பினராக நியமனம் செய்யப்பட்டார். அவர் மறைந்த பிறகு நாகூர் தைக்கால் தெருவிற்கு ஹனிபா பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. சில்லடி கடற்கரை சாலைக்கும் சிறுவர் பூங்காவிற்கும் ஹனிபாவின் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

தி.மு.க. என்கிற சமுதாய இயக்கம் இருக்கும்வரை நாகூர் ஹனிபா இருப்பார். தி.மு.க.வின் மேடைகளில் முதல் குரலாக அவருடைய குரலே ஒலிக்கும். தி.மு.க. மேடைகளை எக்காலத்திலும் அலங்கரிக்கும் ஹனிபாவின் குரல். அவருடைய பாடல் இல்லாமல் தி.மு.க. மேடை இருக்காது.

முரசொலி 21.12.2025

ஞாயிறு, 14 டிசம்பர், 2025

தண்டகாரண்யத்தில் சீதை - இமையம் சிறுகதை தொகுப்பு

என்னுடைய புதிய சிறுகதைத் தொகுப்பு "தண்டகாரண்யத்தில் சீதை" வெளிவந்துள்ளது. 

தொடர்புக்கு:
க்ரியா பதிப்பகம்
எண் 58, TNHB காலணி, 
சானடோரியம், தாம்பரம் 
சென்னை - 600 047
கைபேசி: +91-72999-05950
மின்னஞ்சல்: crea@crea.in
creapublishers@gmail.com




வியாழன், 6 நவம்பர், 2025

தொல்குடி கலைகளைப் பாதுகாக்கும் முதலமைச்சர்

 

“செழுமை மிக்க சமூகமாகச் சங்ககாலத் தமிழர்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். ஒரு இனம் கடந்தகால வரலாற்றை முழுமையாக அறிந்திருக்க வேண்டும்; அதை ஆவணப்படுத்தி, வருங்காலத் தலைமுறையினருக்குச் சொல்லித் தர வேண்டும். எத்தகைய சிறப்புமிக்க வரலாற்றுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் நாம் என்ற பெருமிதம் நமக்கு வர வேண்டும்”

மு.க. ஸ்டாலின்

வரலாற்று அறிவை மட்டுமல்ல, சமூக, பண்பாட்டு, கலாச்சார அறிவையும் இன்றைய தலைமுறையினர் பெற வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கோடு, ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத்துறையின் சார்பில் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக, ‘ஆதி கலைக்கோல்’ என்ற மாபெரும் பண்பாட்டு விழாவைத் தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் அவர்கள் நடத்தி வருகிறார். ‘ஆதி கலைக்கோல்’ விழாவில் ஆதிகுடிகளின் கலை, பண்பாட்டு மரபு சார்ந்த இசை, நடனம், பாட்டு, கூத்து போன்ற துறைகளின் பொருட்களைக் காட்சிப்படுத்தியதோடு தெருக்கூத்து, பாவைகூத்துக் கலைஞர்களும் வரவழைக்கப்பட்டு கௌரவிக்கப்பட்டனர். கலைஞர்களைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களைப் பாராட்டி ஊக்குவிப்பதன் மூலமே அந்தக் கலைகளைப் பாதுகாக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் முதலமைச்சர் செயல்பட்டு வருகிறார். அந்த நம்பிக்கையில் அவர் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். ‘ஆதி கலைக்கோல்’ போன்ற ஒரு பண்பாட்டுத் திருவிழாவை இந்திய அளவில் இதுவரை எந்த மாநில முதலமைச்சரும் நடத்தியதில்லை.

படிப்பு என்பது பாடத் திட்டத்தைப் படிப்பது மட்டுமே அல்ல, சமூகத்தையும், பண்பாட்டையும், கலாச்சாரத்தையும் படிப்பதுதான் உண்மையான கல்வி. நாம் வாழும் சமூகத்தையும், அதன் முந்தைய வரலாற்றையும் அறிவதுதான் சமூகப் படிப்பு. ‘படிக்காதே’, ‘படிக்கக் கூடாது’ என்பது ஆரியர் பண்பாடு. ஆனால், ‘படி’ என்று சொல்வது மட்டுமல்ல, எல்லோரும் படிக்க வேண்டும் என்பது தமிழர் பண்பாடு. அதனால்தான் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர், “படி, படி, படி, அதற்குத் துணையாக இந்தத் திராவிட மாடல் அரசு என்றும் துணையாக இருக்கும்” என்று அறிவித்திருக்கிறார். நம்முடைய வேர்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும். நம்முடைய ஆதிகுடிகளின் பண்பாட்டு விழுமியங்களை மீட்டெடுத்து, அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும். அப்படிப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மட்டுமே நமக்கான அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க முடியும், தனது வேர்களை இழந்த சமூகம் உலகில் மேம்பட்ட சமூகமாக இருக்க முடியாது. 

தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராக மு.க. ஸ்டாலின் அவர்கள் பொறுப்பேற்ற நாளிலிருந்து கலை, இலக்கியம், மொழி, பண்பாட்டு, தொல்லியல், கல்வெட்டியல் போன்ற துறைகள் புது வெளிச்சம் பெற்று வருகின்றன. ஒரு அரசு சமூக நலத் திட்டங்களை மட்டுமே நிறைவேற்றுவது முக்கியமல்ல, சமூக, பண்பாட்டு வாழ்வியலை, அதற்குரிய பண்பாட்டு நகர்வுகளை, மறு உருவாக்கங்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் விரும்புகிறார். கீழடி, கொடுமணல் ஆதிச்சநல்லூர், சிவகலை, மயிலாடும்பாறை, கொற்கை, அழகன் குளம் போன்ற இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிகளின் மூலம் கிடைத்த பொருட்களைக் காட்சிப்படுத்தி, தமிழர்களுடைய நாகரிகம் எத்தனை பழமையானது என்பதையும் அதன் செழுமையையும் உலகறியச் செய்திருக்கிறார். கீழடியில் உலகமே வியந்து பார்க்கும் வகையில் தொல்லியல் அருங்காட்சியகத்தை அமைத்திருக்கிறார். மேலும், புதிதாக ஏழு இடங்களில் அகழ்வாய்வுகளை மேற்கொள்ள உத்தரவிட்டிருக்கிறார்.

‘ஆதி கலைக்கோல்’ பண்பாட்டு நிகழ்வின் நோக்கம் தெளிவானது. நம்முடைய சமூக மனப்பதிவில் உயர்ந்த சாதியினர் பாடினால் அது உயர்ந்த பாடல்; நாடகம் நடத்தினால் அது உயர்ந்த நாடகம்; நடனம் செய்தால் அது உயர்ந்த நடனம்; மற்றவர்கள் எழுதினால் அது உயர்ந்த இலக்கியம்; மற்றவர்கள் பேசுவது உயர்ந்த மொழி; நாகரிக மொழி. மற்றவர்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்கள் உயர்ந்த பொருட்கள். ஆனால், இம்மண்ணின் பூர்வகுடி மக்களான ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் எதைச் செய்தாலும் அது இழிவானது என்ற கருத்தாக்கம் சமூகத்தில் எப்படி உருவானது, நிலை பெற்றது? ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியின மக்கள் பேசுவது, நாகரிகமற்ற மொழி, இழிவானது, நீசபாஷை. 

கூத்தில், நாடகத்தில், நடனத்தில், பாட்டில், இசையில், வாத்தியக் கருவிகளில் மேலானது, கீழானது என எப்படி இருக்க முடியும்? சமூகத்தின் பெரும்பான்மையான மக்களின் கலைச் செயல்பாடுகள் இழிவானவை என்றும், சமூகத்தில் ஒரு சதவிகிதத்திற்கும் குறைவாக இருக்கக்கூடிய மக்களுடைய கலை, பண்பாட்டுச் செயல்பாடுகள் மட்டுமே உயர்வானவை என்றும் சமூகம் நம்பி வருகிறது. அந்தத் தவறான நம்பிக்கையை உடைக்கத்தான் ‘ஆதி கலைக்கோல்’ பண்பாட்டு நிகழ்வைத் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் நடத்திவருகிறார். இதை ‘எதிர்’ செயல்பாடாகக் கருத வேண்டியதில்லை. வரலாற்று உண்மையை நிரூபிக்கும் செயல் என்று கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய மரபில் சாதி எப்போது தோன்றியது, சாதியோடு சேர்த்து கலைகளையும் இணைத்துப் பார்க்கும் வழக்கம் எப்போது வந்தது என்பதை ஆராய வேண்டும். நம் நாட்டில் கலையைக் கலையாகப் பார்க்காமல் சாதியாகப் பார்க்கும் பழக்கம் இயல்பல்ல, அது சமூக வன்முறையின் வெளிப்பாடு. 

உலகெங்கும் அறிவை அறிவாக, திறமையைத் திறமையாக, இலக்கியத்தை இலக்கியமாக, ஓவியத்தை ஓவியமாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். சிற்பம், சினிமா உள்ளிட்ட அனைத்துக் கலைகளையும் கலையாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். ஆனால், இந்தியாவில் மட்டும்தான் அறிவு, திறமை, இலக்கியம், ஓவியம், சிற்பம், நடனம், இசை போன்ற துறைகள் என்று எதுவாக இருந்தாலும், சாதியோடு இணைத்துப் பார்க்கும் மனப்போக்கும், சமூகப் போக்கும் இருக்கிறது. 

‘ஆதி கலைக்கோல்’ முதல் நிகழ்வு 2024 டிசம்பர் 2 அன்று சென்னை வர்த்தக மையத்தில் நடைபெற்றது. அந்நிகழ்வில் தொன்மையான கலைகள், கலாச்சாரம், இலக்கியம், வரலாறு, புத்தகக் கண்காட்சி, புகைப்படக் கண்காட்சி, இசைக் கருவிகள் ஆகியவை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு காட்சிப்படுத்தப்பட்டன. பழைய 42 இதழ்களும், குறும்பர், தோடா பழங்குடியின மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக் குறித்த, பழைய இசைக் கருவிகள் 1000க்கும் மேற்பட்டவை காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. இரண்டாவது நிகழ்வு 2025 செப்டம்பர் 22, 23, 24 ஆகிய தேதிகளில் மூன்று நாள் நிகழ்வாக, சென்னை வர்த்தக மையத்தில் நடைபெற்றது. இந்நிகழ்வினை மாண்புமிகு தமிழ்நாடு துணை முதலமைச்சர் தொடங்கி வைத்தார். இந்நிகழ்வின் முதன்மையான பேசுபொருளாக இருந்தது, இளம் எழுத்தாளர்களை உருவாக்கும் விதத்தில் பயிற்சிப் பட்டறை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டிருந்தது. கரகம், சிலம்பாட்டம், தெருக்கூத்து, பாவைக் கூத்துகளும் நிகழ்த்தப்பட்டன. சாதிய மேட்டிமைத்தனத்தால் நமது பாரம்பரியமான 300க்கும் மேற்பட்ட நிகழ்த்துக் கலைகளை இழந்துள்ளோம்; இருக்கிற கலைகளையும் இழக்காமல் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் ‘ஆதி கலைக்கோல்’ நிகழ்வை நடத்துகிறோம் என்று மாண்புமிகு ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத்துறை அமைச்சர் டாக்டர் மதிவேந்தன் குறிப்பிட்டது மிகவும் முக்கியமானது. 

இந்த ஆண்டு நடைபெற்ற ‘ஆதி கலைக்கோல்’ நிகழ்வில் அனைவருடைய கவனத்தையும் ஈர்த்தது பழங்காலத்துப் பொருட்களின் கண்காட்சிதான். உழவுக் கருவிகள், வேட்டைக் கருவிகள், இசைக் கருவிகள், ஓவியங்கள், அணிகலன்கள், விளையாட்டுப் பொருள்கள், மண்பாண்டங்கள் (முதுமக்கள்தாழி) போன்றவை காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டன. குறிப்பாக, கி.மு.600 – கி.மு. 2200 காலத்தில் பயன்படுத்திய பொருட்களும்கூட இடம்பெற்றிருந்தன.

வாய்மொழி இசை, கருவி இசை என்று இருக்கிறது. கருவி இசையில் நான்கு பிரிவுகள் இருக்கிறது. அந்த நான்கு பிரிவுகளுக்குமான கருவிகளும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. துளையிசைக் கருவிகளான குழல், சங்கு, கொம்பு; கஞ்சிராக் கருவிகளான தாளம், கைத்தாளம், சிறிய தாளம், சிரட்டைத் தாளம், சிலம்பு; நரம்பிசைக் கருவிகளான யாழ், கின்னரம்; தோல் கருவிகளான பறை, முரசு, தண்ணுமை, திமிலை, தமுக்கு, டொக்க, கயம்ப, உடு, டமருசம், ஒத்தை, மகுடி, பெப்பா, உடுக்கை, ஊது கொம்பு, எக்காளம், துக்கரி, சாலரா, சேகண்டி, திமிலை, முரசு, முழவு, போன்றவற்றோடு மூங்கிலாலான பேரியாழ், செங்கோட்டியாழ், வேய்ங்குழல், புல்லாங்குழல், காட்டுக் குழல், மானிடக் குழல் போன்ற பல கருவிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. திருச்சின்னம், இசைக்கின்னம், வடி சிலம்பு, சரவொளி மணி, சுரபலகை போன்ற கருவிகள் பார்ப்பதற்குப் புதுமையாக இருந்தன. அவற்றைத் தொட்டு உணர்ந்தது மன எழுச்சியைத் தந்தது.

அதோடு கி.மு.600 – கி.மு.2200 காலகட்டத்தில் பயன்படுத்திய கல்கோடாரிகள், தானியங்களை அரைக்கும் கற்கள், அறுவடை செய்யும் கருவிகள், கூழாங்கற்கருவிகள், துளையிடும் கருவிகள், அம்புகள், செதுக்கிகள் போன்ற பொருட்களும் கண்காட்சியில் இடம்பெற்றிருந்தன. கி.மு. 1300 காலகட்டத்தில் பயன்படுத்திய இரும்பினாலான கொழுமுனை, கத்தி, வாள், ஈட்டி, நீர் இறைக்கும் அம்ரி, கீழார் போன்ற கருவிகளும் இருந்தன. கறுப்பு சிவப்பு நிற மண்பாண்டங்களில், சுடுமண் பொம்மைகளில் மனித உருவம், மலைமான், ஆமை உருவங்கள் ஓவியங்களாக வரையப்பட்டிருந்த பொருட்களும், சங்கு வளையல், தந்தத்தினாலான அணிகலன்கள், பந்து போன்ற பல பொருட்களும் இருந்தன.

கண்காட்சியைப் பார்வையிட்ட பிறகு, தமிழ்நாட்டின் துணை முதலமைச்சர் உதயநிதி ஸ்டாலின், “இங்கே வைக்கப்பட்டிருப்பவை சாதாரணப் பொருட்கள் அல்ல; தமிழர்களின் பண்பாட்டு அடையாளங்கள். நமக்கான பெருமிதங்கள், இவற்றைப் பாதுகாப்பது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை. நமது பண்பாட்டின் வேர்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்ய வேண்டும். நமது வரலாறுதான் நமக்கான வாழ்க்கை நெறி. வரலாற்றுச் சாட்சியங்களைப் பார்வையிடுவது மட்டுமல்ல, பாதுகாக்க வேண்டும். பழைய வரலாற்றுச் சாட்சியங்களைப் பாதுகாப்போம், புதிய வரலாற்றுச் சாட்சியங்களை உருவாக்குவோம்” என்று பேசினார்.

கண்காட்சி செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டதல்ல, ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு காலம் இருக்கிறது, வரலாறு இருக்கிறது. வரலாற்றை, வாழ்வியலை நிரூபித்துக்காட்ட இலக்கிய ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.

ஒரு இனம் பண்பாட்டில், கலையில் மேம்பட்டது என்று சொல்வதற்கு, அதனுடைய இலக்கியங்களே சான்றுகளாக இருக்கின்றன. அந்த விதத்தில் கி.மு. 711இலேயே தமிழ் மொழியில் தொல்காப்பிய இலக்கண நூல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. உலகில் வேறு எந்த மொழியிலும் கி.பி. 300 – 600 காலத்தில் நீதிநூல்கள் எழுதப்படவில்லை. சமணர்களுடைய காலத்தில்தான் நீதிநூல்கள் எழுதப்பட்டன. இது இருண்ட காலம் என்று சொல்லப்பட்டது. நீதிநூல்கள் செழித்து வளர்ந்த காலம் எப்படி இருண்ட காலமாக இருக்க முடியும். உலகில் முதன்முதலாக இரும்புப் பயன்பாட்டைத் தமிழர்கள் கி.மு. 3345 காலத்தில் தொடங்கினர் என்று அறிவியல் ரீதியாக ஸ்டாலின் அரசு நிரூபித்துள்ளது. இதன் அடிப்படையில், கி.மு. 3345 காலத்திலிருந்து கணக்கிட்டால் இன்றிலிருந்து 5300 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது. கீழடியில் கிடைத்திருக்கக்கூடிய கட்டுமானங்கள் கி.மு.2600 காலத்திலேயே நகர நாகரிகம் தமிழ்நாட்டில் இருந்திருக்கிறது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது. ஆரிய நாகரிகத்தில் வேத காலம் என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்போது அவர்களிடம் இருந்தது கிராம நாகரிகம்தான். இதனால்தான் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர், “தமிழ்நாட்டிலிருந்துதான் இந்தியப் பண்பாட்டுக்கான வரலாற்றை எழுத வேண்டும்” என்று கூறினார். 

கீழடியில் கிடைத்த மண்பாண்டங்களில் எழுதப்பட்டுள்ள எழுத்துகளின் மூலம் தமிழ் மொழியின் வயது 3500 ஆண்டுகள் என கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், 3500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் மொழி அறிவைப் பெற்றிருந்தனர். தமிழர்கள் கூத்து, இசை, நடனம், ஓவியம், சிற்பக் கலை, உழவுத் தொழில் போன்ற அனைத்துத் துறைகளிலும் மேம்பட்ட சமூகமாக இருந்தனர். இதை நாம் வெறும் வாய்மொழியால் மட்டுமே சொல்லவில்லை. இலக்கிய ஆதாரங்கள், தொல்லியல், கல்வெட்டியல் ஆதாரங்களின் மூலம் அறிவியல்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழர் பண்பாட்டில் கூத்து மற்றும் நாடகக் கலை வடிவங்கள் தொல்காப்பியக் காலத்திற்கு முன்பிருந்தே நடைமுறையில் இருந்தது என்பதற்கான இலக்கியச் சான்றுகள் நிறைய இருக்கின்றன. 

“நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்” (தொல்காப்பியம் அகம் – 56.) “நாடக மகளிர் ஆடுகளத்து எடுத்த வீசி வீங்கு இன்னியங்கடுப்ப” (பெரும்பாணாற்றுப்படை 55 – 56), “பாடல் ஓர்த்தும் நாடகம் நயந்தும்” (பட்டினப்பாலை – 113), “நாடக மேத்தும் நாடகக் கணிக்கை (சிலப்பதிகாரம் பதிகம் 15), “நாடக மடந்தையர் நலங்கெழுவீதி (மணிமேகலை 4: 51), “கூத்தர் ஆடுகளம் கடுக்கும்” (புறம் – 28), “இருவகைக் கூத்தின் இலக்கணம் அறிந்து” (சிலப்பதிகாரம் 3 : 12), “கூத்தாட்டு அவைக்களம்” (திருக்குறள் 332), “நாட்டிய நன்னூல் நன்கு கடைப்பிடித்து” (சிலப்பதிகாரம் 3: 40).

“கூத்தரும் பாணரும் பொருநரும் விறவிலியும்

ஆற்றிடைக் காட்சி உறழதோன்றிப்

பெற்ற பெருவளம் பெறா அர்க் குறிவுறீஇச்

சென்று பயனெதிரச் சொன்ன பக்கமும்” (தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், 36) என்று தொல்காப்பியம் சொல்கிறது. மேற்சொன்ன பாடல்கள் மட்டுமல்ல. தமிழ்ச் சமூக வாழ்வில் கூத்து, மக்கள் வாழ்வியலோடு பண்பாட்டுக் கலாச்சாரத்தோடு இரண்டறக் கலந்து ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது என்பதற்கான பல நூறு சான்றுகள் இருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் கூத்தாடும் கலைஞர்கள் சமூகத்தைப் பாடியும் ஆடியும் மகிழ்வித்தாலும் அவர்கள் எப்போதும் வறுமையிலும் பசியிலும் இருந்தனர் என்பதற்கு, “ஆடுபசி உழந்த நின்இரும்பேர் ஒக்கலொடு, நீடுபசி ஒரா அல் வேண்டின் நீடு இன்று” (பொருநராற்றுப்படை – 60 - 61-1) என்ற பாடல் கூறுகிறது. தெருக்கூத்துக் கலையில் மட்டுமல்ல, இசையிலும் தமிழ்ச் சமூகம் செழித்து இருந்திருக்கிறது. கூத்தும் இசையும் நடனமும் சேர்ந்ததுதான் கூத்துக் கலை அல்லது நாடகக் கலை என்பது. 

“ஒரு திறம் கண்ணார் குழலின் கரைபு எழ” (பரிபாடல் 17) “தீம் தொடை விளரி நரம்பின் நயவரு சீறியாழ்” (அகப்பாடல் 279)

“புரிநரம்பின் கொளைப் புகல் பாலையேழும்

எழு உப்புணர் யாழூம் இசையும் கூடக்

குழலளந்து நிற்ப முழ வெமுந்தார்ப்ப

மன் மகளிர் சென்னியராடல் தொடங்க” (பரிபாடல் 7) “வல்லோன் தைவரும் வண்னுயிர்ப் பாலை - நரம்பு ஆர்தன்ன வண்டினமும் முரலும்” (அகப்பாடல் 355), “வல்லான் இயற்றிய பாவை” (மதுரைக்காஞ்சி), “கம்மியர் நூலறிவு புலவர்” (நெடுநல்வாடை), “மண்ணிலும் கல்லிலும் மரத்திலும் சுவரிலும் தெய்வம் காட்டினும் வகுக்க” (மணிமேகலை)

 “நகையே அழுகை இளிவரல் மருட்கை

அச்சம் வெகுளி பெருமிதம் உவகை என

அப்பால் எட்டே மெய்ப்பாடென்ப என” (தொல்காப்பியம் மெய் நூற் – 3). இசை, தமிழர்களின் வாழ்வில் ஒரு பகுதியாக இருந்தது என்பதற்கு இப்படிப் பல சான்றுகளைக் காட்ட முடியும். தமிழர்கள் காட்டுமிராண்டிச் சமூகமாக இருக்கவில்லை என்பதைத்தான் இப்பாடல்கள் மெய்ப்பிக்கின்றன.

தொல்காப்பியத்தின் காலம் கி.மு. 711 எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. அந்தக் காலத்திலேயே சிற்பக் கலை குறித்த தெளிவான நூற்பாக்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன. இதன் மூலம் சிற்பக் கலை வடிவமைப்பில் தமிழர்கள் கைதேர்ந்தவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது. சிற்பக் கலையில்தான் என்றில்லை ஓவியக் கலையிலும் தமிழர்கள் முன்னோடிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதற்குச் சிலப்பதிகாரத்தில் வரக்கூடிய பல பாடல்கள் சான்றாக இருக்கின்றன. சுவர், துணி, செப்பேடு, ஓலை, பலகை, கண்ணாடி, தந்தம் போன்ற பொருள்களிலும் ஓவியத்தை வரைந்ததாக பல பாடல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அதற்கு உதாரணமாக, “எண்ணென்கிரட்டி யிருங்கலை பயின்ற, பண்ணியல் மடந்தையர்” (சிலப்பதிகாரம் 22) என்ற பாடலைச் சொல்லலாம்.

தமிழ் இலக்கியங்களில் பிற கலைகளைக் காட்டிலும் நடனக் கலை குறித்த பதிவுகள் அதிகமாக இடம்பெற்றுள்ளன. சிலப்பதிகாரத்தில் வரும் அரங்கேற்றுக் காதை முழுவதும் நடனம் குறித்தே எழுதப்பட்டுள்ளது. ஒரு காப்பியத்தில் நடனக் கலை குறித்த பதிவுகள் எழுதப்பட்டிருப்பது, தமிழ்க் கவிகள் நடனக் கலை அறிவையும், நுணுக்கத்தையும் அறிந்திருக்கிறார்கள் என்பதும், அதை இலக்கியத்தில் நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள் என்பதும் வியப்பிற்குரியதாக இருக்கிறது.

“எண்ணிய நூலோர் இயல்பினின் வழாஅது

மண்ணகம் ஒரு வழிவகுத்தனர்” (சிலப்பதிகாரம் புகார் காண்டம்) “வேத்தியல் பொதுவியல் என்றிரு திறத்தின்…” (சிலப்பதிகாரம் 3 – 39), “உத்தரப் பலகையோடு அரங்கின் பலகை வைத்த இடை நிலம் நாற்கோல் ஆக” (சிலப்பதிகாரம் புகார் – அரங்கேற்று காதை – 2) “வேத்தியல் பொதுவியல் என்று இவ்விரண்டின் / கூத்தியல் அறிந்து கூத்தியர் மறுகு” (மணிமேகலை) “நாடக மகளிருக்கு நன் களம் வகுத்த / ஓவிய செந்நூல் உரைநூல் கிடக்கையும்” (மணிமேகலை) இப்படி, கட்டடக்கலை குறித்த பதிவுகளும் நம்முடைய பழந்தமிழ் இலக்கியத்தில் நிறைய கிடைக்கின்றன. இதன் மூலம் நமக்குத் தெரியவருவது, தமிழர்கள் பழங்காலத்திலேயே கட்டடக் கலையில் சிறந்து விளங்கியிருக்கிறார்கள் என்பதுதான். நம்முடைய திராவிட கட்டடக் கலையின் சிறப்போடு ஒப்பிடும்போது, ஆரிய கட்டடக் கலை எந்த நிலையில் இருந்தது என்பதை ஒப்பிட்டு புரிந்துகொள்ள முடியும்.

“மாடமதுரை” (புறப்பாடல் – 32) “மாடமலி மறுகிற் கூடல்” (திருமுக்காற்றுப்படை – 71) “மாடம் பிறங்கி மலிடிகழ்க்கூடல்” (மதுரைக் காஞ்சி (629). இந்தப் பாடல்கள் வெறும் பாடல்கள் அல்ல, கவிதை வரிகள் அல்ல. இந்த வரிகளின் மூலம் நாம் அறிவது நம் முன்னோர்களின் தொல்குடி வாழ்க்கை முறையை. அந்த வாழ்க்கை முறைதான் நமக்கான இன்றைய வாழ்க்கை முறையைத் தீர்மானிக்கிறது.

தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் உத்தரவுக்கிணங்க, ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத்துறையின் அமைச்சர் மாண்புமிகு மதிவேந்தன், செயலர் திருமதி லட்சுமி பிரியா, இயக்குநர் ஆனந்த், இயக்குநர் அண்ணாதுரை, தாட்கோ மேலாளர் கந்தசாமி, தாட்கோ சேர்மன் இளையராஜா ஆகியோர் எடுத்த முயற்சியும் ஈடுபாடும் அக்கறையும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் ‘ஆதி கலைக்கோல்’ நிகழ்வில் வெளிப்பட்டன. பழங்காலத்துப் பொருட்களைப் பார்வையிடும் வாய்ப்பையும், அவற்றைப் பற்றிய இலக்கியப் பதிவுகளைப் படிக்கும் வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்தியிருந்தார்கள். கற்பனையான பண்பாட்டிற்கு எதிராக நிஜமான, உண்மையான பண்பாட்டினை நிலைநாட்டும் செயல்தான் ‘ஆதி கலைக்கோல்’ நிகழ்வு. 

முரசொலி 06.11.2025

செவ்வாய், 26 ஆகஸ்ட், 2025

இலக்கிய ஆசான்கள் 3

‘செடல்’ நாவலும் நானும் - இமையம்

            கடலூர் மாவட்டம், திட்டக்குடி வட்டம், மேல் ஆதனூர் என்ற ஊரில் நான் பிறந்தேன். நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டிற்கும் நூறடித் தூரத்துக்குள்ளாகவே மாரியம்மன் கோயில் இருந்தது. கூரை வேய்ந்த மண் சுவரால் கட்டப்பட்டது. மாரியம்மன் கோவில் திண்ணைகளும் அதற்கு எதிரிலிருந்த சிறிய இடமும்தான் பத்து வயதுவரை எனக்கு விளையாடுவதற்கான இடமாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோயில் திருவிழா எட்டு நாட்கள் நடக்கும். காப்பு கட்டிய நாளிலிருந்து, காப்பு அவிழ்க்கும் நாள்வரை கூத்து நடக்கும். பல ஊர்களில் நாடக செட் இருந்தால் கூட கழுதூரிலிருந்த நாடக செட்டிற்குத்தான் புகழ் அதிகம். செடல் என்ற இளம் வயதுப் பெண் ஆடுவதால், அந்த ஊர் நாடக செட்டிற்கு எப்போதும் புகழும், அதிகக் கிராக்கியும் இருந்தது. எனக்கு ஐந்தாறு வயது இருக்கலாம். மேல் ஆதனூருக்குக் கூத்தாட வந்தபோதுதான் நான் செடலைப் பார்த்தேன், கிருஷ்ணன் வேடத்தில். கிருஷ்ணனையே நேரில் பார்த்தது போல் இருந்தது. அந்த வேடம் என்றும் என் மனதில் இருக்கும்.

மேல் ஆதனூரில் இருந்த நாங்கள் குடும்பப் பிரச்சினையால் கழுதூர் (அதுதான் என் அப்பாவினுடைய சொந்த ஊர்) என்ற ஊருக்கு வந்தோம். நாங்கள் குடியிருந்த தெருவுக்கு வடக்கே நான்காவது தெருவில்தான் செடல் குடியிருந்தார். ஒரு விதத்தில் ஊருக்குக் கடைசியில் என்று சொல்லலாம். பொட்டுக்கட்டி விடப்படும் சாதி என்பதால் அப்படி இருந்திருக்கலாம்.

கழுதூரிலிருந்த மாரியம்மன் கோயிலுக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் திருவிழா நடக்கும். ஒவ்வொரு நாள் இரவிலும் தெருக்கூத்து நடக்கும். செடல், பல வேடங்களில் நடிப்பார். முன்வரிசையில், தரையில் உட்கார்ந்து பார்த்திருக்கிறேன். சாவு வீடுகளில், கர்ண மோட்சம் நாடகத்தில், இரவிலும் பகலிலும் பிணம் எடுக்கும்வரை செடல் ஆடியதைப் பார்த்திருக்கிறேன். 1984-வரை நான் தெருக்கூத்து பார்ப்பவனாகவும் செடலின் ஆட்டத்தை ரசிப்பவனாகவும் இருந்தேன்.

ராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்ததில் செடலுக்கு முக்கிய பங்குண்டு. கீழ் ஆதனூரில்  ‘லவகுசா’ என்ற தெருக்கூத்தைப் பார்த்தேன். அந்த ஊரில் கோனார்கள் அதிகம். அதனால் ராமாயணம் தொடர்பான நாடகங்களை மட்டுமே நடத்துவார்கள். கழுதூரில் (ஊர்த் தெரு) செல்லியம்மன் கோயில் இருந்தது. அங்கு ஒவ்வொரு வருடமும், பதினாறு  நாட்கள் மகாபாரதம் படிப்பார்கள். மகாபாரதக் கதையைப் பாட்டாகவும் கதையாகவும் சொல்வார்கள். அப்படிச் சொல்கிறவர்களை மகாபாரத  ‘பூசாரி’ என்று சொல்வார்கள். மகாபாரதத்தை என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்ததில் இவர்களுக்கும் பங்குண்டு.   என்னிடம் மட்டுமல்ல இந்தியாவிலுள்ள ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் மகாபாரதத்தையும் இராமாயணத்தையும் கொண்டுபோய்ச்சேர்த்தவர்கள், நாடோடிகளும், தெருக்கூத்தாடிகளும், மகாபாரத பூசாரிகளுமே. இந்திய மண்ணின் சத்தான பகுதியாகவும் மண்ணுக்கடியில் இருக்கும் நீராகவும், காற்றாகவும், ஒளியாகவும் ராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் காலாகாலத்துக்கும் நிலைபெறச் செய்தவர்கள்.

செடலின் ஆட்டத்தையும் பாட்டையும் வேடத்தையும் பார்த்தபோதெல்லாம் நானும் தெருக்கூத்தாடியாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். செடல் வீட்டிற்குப் பக்கத்திலேயே கோவிந்தன் என்பவர் இரவில் தெருக்கூத்தைக் கற்றுக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். தெருக்கூத்து கற்றுக்கொடுப்பதைப் பலர் வேடிக்கைப் பார்ப்பார்கள். நானும் பார்த்திருக்கிறேன். ‘கூத்து வாத்தியார்’ என்ற கோவிந்தன் பெரும்பாலும் ‘சூரன்’ வேடம்தான் போடுவார். அல்லது பீமன் வேடம். அவர் ஆடும்போது குழந்தைகள் பயப்படுவார்கள். நானும் பயந்திருக்கிறேன்.

இரவில் தெருக்கூத்துப் பார்க்கும்போது, செடல் கிருஷ்ணனாக, பாஞ்சாலியாக, தர்மராக என்று பல வேடங்களில் வருவார். அப்போது செடல், செடலாகத் தெரியாமல், கிருஷ்ணனாக, பொன்னருவியாக, அர்ஜுனனாக மட்டுமே தெரிவார். பகல் நேரத்திலும் திருவிழா நடக்காத நாட்களிலும்,  ஆண்களுடன் ஊர் ஊராகச் சுற்றும் பெண்ணாகவும், பொட்டுக்கட்டி விடப்பட்ட பெண்ணாகவும் (தேவதாசியாக) தெரிவார். எனக்குத் தெரிந்து, எங்களுடைய ஊரிலிருந்த டீக் கடையில் டீ குடித்த முதல் பெண் அவர்தான். அதே மாதிரி இட்லிக் கடையில் இட்லி சாப்பிட்ட முதல் பெண்ணும் செடல்தான். 90வரை கூட  கிராமங்களில் டீக் கடைக்கு, இட்லிக் கடைக்குப் பெண்கள் போக மாட்டார்கள், அப்படிப் போவது இழிவாகக் கருதப்பட்டது. கல்யாணமாகாத இளம் பெண்கள், சிறு பெண் பிள்ளைகள் தவறு செய்தால், “நீ செடல் மாதிரிதான் ஆவப்போற” என்று சொல்லிதான் திட்டுவார்கள். கெட்ட நடத்தை கொண்ட பெண்களைத் திட்டும்போது, ‘ஒனக்கு செடலே தேவலாம்’ என்றுதான் சொல்வார்கள். மோசமான பெண்களைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் செடலின் பெயர்தான் முதலில் வரும்.

1996இல் பொங்கல் சமயத்தில் கரிநாள் அன்று காலையில் என்னிடம் வந்து, “பொங்க காசு கொடுங்க சாமி” என்று கேட்டார். அந்த ஒரு நொடியில்தான் எனக்கு ‘தமிழ் இலக்கியத்தின் காவிய நாயகி செடல்’ என்று தோன்றியது. அன்றிலிருந்து ‘செடல்’ நாவல் அச்சுக்குப் போகும் நாள்வரை (2006) அவரைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

தெருவில் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்  ‘அத்த மவனே, டீக்குக் காசு கொடு, நாலு இட்லிக்குக் காசு கொடு”,  “வெத்தலபாக்குக்குக் காசு கொடு” என்று என்னிடம் கேட்பார். நானும் கொடுத்திருக்கிறேன். செடலைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்த பிறகு, நான் அவர் பணம் கேட்டு ஒரு நாளும் கொடுக்காமல் இருந்ததில்லை. அவருக்குப் பணம் கொடுப்பதைப் புண்ணியமாகக் கருதாமல் பாக்கியமாகக் கருதினேன்.

கழுதூரிலும் விருத்தாசலத்திலும் என்னுடைய வீட்டில் செடலைப் பேச வைத்து, பாட வைத்து நான் கேட்டிருக்கிறேன். அவருடைய வாயாலேயே அவரின் வாழ்க்கையைச் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒளிவுமறைவு அற்ற பேச்சு. அப்பட்டமான வாழ்க்கை கதை. அவருடைய வாழ்க்கை கதை  எனக்கு ஒரே நேரத்தில் சந்தோஷத்தையும்  துக்கத்தையும் தந்தது. அவருடைய  தம்பி பாலு, அண்ணன் ராஜலிங்கம் இருவரும் என்முன் பல மணி நேரம் தெருக்கூத்துப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள், பாடியிருக்கிறார்கள். கோவிந்தன், நாடக வாத்தியாரின் மகன் குணசேகரன் பல நாட்கள், பல மணி நேரங்கள் தெருக்கூத்தைப் பற்றி, நடிகர்கள் பற்றி அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிப் பேசினார், பாடினார். மனதளவில் என்னையும் ஒரு தெருக்கூத்தாடியைப்போல  மாற்றியவர் அவர்தான். மகாபாரத, இராமாயண கதாபாத்திரங்களோடு வாழ்ந்ததுபோல்தான் என்னிடம் விவரித்தார்.

செடல் மாதிரி பொட்டுக்கட்டி விடப்பட்ட பெண்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துப் பேசினேன். அதில் ஒருவர் விசுலூர் ஆதிலட்சுமி. பலர் இறந்துபோய்விட்டிருந்தனர். இறந்துபோனவர்களுடைய குடும்பத்தினரிடம் பேசினேன். தேவதாசி முறையைப் பற்றி படித்தேன். கேரளா, ஆந்திரா, கர்நாடகம், அசாம் என்று பல மாநிலங்களில் பொட்டுக்கட்டி விடப்படும் முறை எப்படிப் பின்பற்றப்படுகிறது என்பதைப் படித்தேன். Travels in the Western Penninsula India and in the Island of  Ceylone by Jacob Haafner (Dutch) – (1811),  Nityasumangali by Saskia Kersenboom (1987), The Dancing Girl by Hasan Shah (Urdu) (1791), போன்ற நூல்களையும் படித்தேன். (என்னிடம் அதிகம் வேலை வாங்கிய நாவல் ‘செடல்’தான் - 1996-2006).

நாவல் வெளிவந்ததும் முதல் பிரதியை எடுத்துக் கொண்டுபோய் செடலிடம் கொடுத்தேன். அவருக்குப் படிக்கத் தெரியாது.  ஒரு தாய் முதன்முதலாகத் தனக்குப் பிறந்த குழந்தையைப் பார்ப்பதுபோல, சிரிப்பும் சந்தோஷமும் கண்ணீருமாகப் புத்தகத்தைத் தடவிப் பார்த்தார். ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டிப் பார்த்தார். “நான் சொன்னதெல்லாம், பாடினதெல்லாம் இருக்கா?” என்று கேட்டார். “இருக்கு” என்று சொன்னேன். புத்தகத்திற்கு முத்தம் கொடுத்தார். “அத்த மவனே, நான் சாவுறவர இந்த பொஸ்தகம் என்னோட தலமாட்டுலதான் இருக்கும். நான் செத்தா இதெயும் எம் பொணத்தோட வச்சுதான் பொதைக்க சொல்லுவன்” என்று சொல்லிவிட்டு அழுதார்.

“ஒனக்கு பொட்டுக்கட்டி விடும்போது  ‘சாமி என்னிக்குமே சாவப் போறதில்ல. ஒம்மவ என்னிக்குமே தாலியறுக்கப் போறதில்ல’ன்னு பூசாரி ஒங்க அப்பாகிட்ட சொன்னாருன்னு சொன்ன இல்லையா! அதே மாதிரி இப்ப நான் உனக்கு ஒண்ணு சொல்லிட்டுப் போறேன். உனக்கு என்னிக்குமே சாவு இல்ல” என்று சொன்னேன். செடல் நாவலுக்கு சாவு உண்டா?

செடல் எனக்கு இந்தியத் தமிழ்ச் சமூக வாழ்வின் ஒரு பகுதியைக் காட்டித் தந்து படிக்க வைத்தார். அவர் இல்லை என்றால், தேவதாசி முறையைப் பற்றி, பொட்டுக்கட்டும் முறையை பற்றி, அதில் இருக்கக்கூடிய சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரிந்திருக்காது.

செடல் என்னுடைய இலக்கிய ஆசான்களில் முக்கியமானவர். அவர் எதைப் பார்க்கச் சொன்னாரோ அதைப் பார்த்தேன். எதைக் கேட்கச் சொன்னாரோ அதைக் கேட்டேன், எதைப் படிக்கச் சொன்னாரோ அதைப் படித்தேன் - அதுதான் செடல் நாவல். இது செடலின் சுயசரிதை அல்ல.

என்னுடைய இலக்கியப் பேராசான் செடலை வணங்குகிறேன். தமிழ்ச் சமூகத்தின் காவிய நாயகியை வணங்க கிடைப்பது பெரும் பேறு.

சமூக அவலங்கள் பெரும்பாலான மக்களின் வாழ்க்கையை மிக மோசமாகப் பாதிக்கின்றன. அவர்களைப் பிறரை அண்டிப் பிழைக்கும் தாழ்நிலைக்குத் தள்ளுகின்றன. ஒவ்வொரு வேளைசோற்றுக்கும் அவர்களது தன்மானத்தை இழக்க வைத்துக் கூனிக்குறுக வைக்கின்றன. ஆதிக்கம் செலுத்துபவர் மற்றும் ஆதிக்கத்திற்கு உட்படுபவர் இருவரது மனித மாண்பையும் சிதைக்கின்றன. ஆனால் அந்த வலி, வேதனைகளால் முற்றும் துவண்டு போகாமல் தங்கள் வாழ்க்கை முறை மூலமாகவே தங்களை மிகப் பெரும் ஆளுமைகளாக உருவாக்கிக் கொள்ளும் சில தலை சிறந்த மனிதர்களையும் நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றன. அத்தகைய சாதனை மனிதர்களின் வாழ்வே அவர்கள் பட்ட சமூக அவலங்களை ஆவணப்படுத்தும் உந்துதலை மற்றவர்களுக்கு உணர்த்துகிறது. அந்த வகையில் செடல் ஒரு சமூக வரலாற்று நாயகி. அதுவே அவரை தமிழ்ப் புத்திலக்கியத்தின் காவிய நாயகி என்ற பெருமைக்கும் உயர்த்துகிறது.

‘செடல்’ நாவலை எழுதி முடித்த பிறகும், அவர் என்னை விட்டுப் போகவில்லை. தமிழ்ச் சமூகத்தின் காவிய நாயகி எப்படி ஒரு கதாசிரியனை விட்டுப் போவாள்?

செடல் என்னிடம் பேசியதைப் போல, பாடியதைப் போல, நடித்துக்காட்டியதைப் போல, இனி உங்களிடமும் பேசட்டும், பாடட்டும், நடித்துக் காட்டட்டும்.

என்னுடைய இலக்கிய ஆசான்கள் 3

 

 

 

‘செடல்’ நாவலும் நானும் - இமையம்

            கடலூர் மாவட்டம், திட்டக்குடி வட்டம், மேல் ஆதனூர் என்ற ஊரில் நான் பிறந்தேன். நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டிற்கும் நூறடித் தூரத்துக்குள்ளாகவே மாரியம்மன் கோயில் இருந்தது. கூரை வேய்ந்த மண் சுவரால் கட்டப்பட்டது. மாரியம்மன் கோவில் திண்ணைகளும் அதற்கு எதிரிலிருந்த சிறிய இடமும்தான் பத்து வயதுவரை எனக்கு விளையாடுவதற்கான இடமாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோயில் திருவிழா எட்டு நாட்கள் நடக்கும். காப்பு கட்டிய நாளிலிருந்து, காப்பு அவிழ்க்கும் நாள்வரை கூத்து நடக்கும். பல ஊர்களில் நாடக செட் இருந்தால் கூட கழுதூரிலிருந்த நாடக செட்டிற்குத்தான் புகழ் அதிகம். செடல் என்ற இளம் வயதுப் பெண் ஆடுவதால், அந்த ஊர் நாடக செட்டிற்கு எப்போதும் புகழும், அதிகக் கிராக்கியும் இருந்தது. எனக்கு ஐந்தாறு வயது இருக்கலாம். மேல் ஆதனூருக்குக் கூத்தாட வந்தபோதுதான் நான் செடலைப் பார்த்தேன், கிருஷ்ணன் வேடத்தில். கிருஷ்ணனையே நேரில் பார்த்தது போல் இருந்தது. அந்த வேடம் என்றும் என் மனதில் இருக்கும்.

மேல் ஆதனூரில் இருந்த நாங்கள் குடும்பப் பிரச்சினையால் கழுதூர் (அதுதான் என் அப்பாவினுடைய சொந்த ஊர்) என்ற ஊருக்கு வந்தோம். நாங்கள் குடியிருந்த தெருவுக்கு வடக்கே நான்காவது தெருவில்தான் செடல் குடியிருந்தார். ஒரு விதத்தில் ஊருக்குக் கடைசியில் என்று சொல்லலாம். பொட்டுக்கட்டி விடப்படும் சாதி என்பதால் அப்படி இருந்திருக்கலாம்.

கழுதூரிலிருந்த மாரியம்மன் கோயிலுக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் திருவிழா நடக்கும். ஒவ்வொரு நாள் இரவிலும் தெருக்கூத்து நடக்கும். செடல், பல வேடங்களில் நடிப்பார். முன்வரிசையில், தரையில் உட்கார்ந்து பார்த்திருக்கிறேன். சாவு வீடுகளில், கர்ண மோட்சம் நாடகத்தில், இரவிலும் பகலிலும் பிணம் எடுக்கும்வரை செடல் ஆடியதைப் பார்த்திருக்கிறேன். 1984-வரை நான் தெருக்கூத்து பார்ப்பவனாகவும் செடலின் ஆட்டத்தை ரசிப்பவனாகவும் இருந்தேன்.

ராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்ததில் செடலுக்கு முக்கிய பங்குண்டு. கீழ் ஆதனூரில்  ‘லவகுசா’ என்ற தெருக்கூத்தைப் பார்த்தேன். அந்த ஊரில் கோனார்கள் அதிகம். அதனால் ராமாயணம் தொடர்பான நாடகங்களை மட்டுமே நடத்துவார்கள். கழுதூரில் (ஊர்த் தெரு) செல்லியம்மன் கோயில் இருந்தது. அங்கு ஒவ்வொரு வருடமும், பதினாறு  நாட்கள் மகாபாரதம் படிப்பார்கள். மகாபாரதக் கதையைப் பாட்டாகவும் கதையாகவும் சொல்வார்கள். அப்படிச் சொல்கிறவர்களை மகாபாரத  ‘பூசாரி’ என்று சொல்வார்கள். மகாபாரதத்தை என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்ததில் இவர்களுக்கும் பங்குண்டு.   என்னிடம் மட்டுமல்ல இந்தியாவிலுள்ள ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் மகாபாரதத்தையும் இராமாயணத்தையும் கொண்டுபோய்ச்சேர்த்தவர்கள், நாடோடிகளும், தெருக்கூத்தாடிகளும், மகாபாரத பூசாரிகளுமே. இந்திய மண்ணின் சத்தான பகுதியாகவும் மண்ணுக்கடியில் இருக்கும் நீராகவும், காற்றாகவும், ஒளியாகவும் ராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் காலாகாலத்துக்கும் நிலைபெறச் செய்தவர்கள்.

செடலின் ஆட்டத்தையும் பாட்டையும் வேடத்தையும் பார்த்தபோதெல்லாம் நானும் தெருக்கூத்தாடியாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். செடல் வீட்டிற்குப் பக்கத்திலேயே கோவிந்தன் என்பவர் இரவில் தெருக்கூத்தைக் கற்றுக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். தெருக்கூத்து கற்றுக்கொடுப்பதைப் பலர் வேடிக்கைப் பார்ப்பார்கள். நானும் பார்த்திருக்கிறேன். ‘கூத்து வாத்தியார்’ என்ற கோவிந்தன் பெரும்பாலும் ‘சூரன்’ வேடம்தான் போடுவார். அல்லது பீமன் வேடம். அவர் ஆடும்போது குழந்தைகள் பயப்படுவார்கள். நானும் பயந்திருக்கிறேன்.

இரவில் தெருக்கூத்துப் பார்க்கும்போது, செடல் கிருஷ்ணனாக, பாஞ்சாலியாக, தர்மராக என்று பல வேடங்களில் வருவார். அப்போது செடல், செடலாகத் தெரியாமல், கிருஷ்ணனாக, பொன்னருவியாக, அர்ஜுனனாக மட்டுமே தெரிவார். பகல் நேரத்திலும் திருவிழா நடக்காத நாட்களிலும்,  ஆண்களுடன் ஊர் ஊராகச் சுற்றும் பெண்ணாகவும், பொட்டுக்கட்டி விடப்பட்ட பெண்ணாகவும் (தேவதாசியாக) தெரிவார். எனக்குத் தெரிந்து, எங்களுடைய ஊரிலிருந்த டீக் கடையில் டீ குடித்த முதல் பெண் அவர்தான். அதே மாதிரி இட்லிக் கடையில் இட்லி சாப்பிட்ட முதல் பெண்ணும் செடல்தான். 90வரை கூட  கிராமங்களில் டீக் கடைக்கு, இட்லிக் கடைக்குப் பெண்கள் போக மாட்டார்கள், அப்படிப் போவது இழிவாகக் கருதப்பட்டது. கல்யாணமாகாத இளம் பெண்கள், சிறு பெண் பிள்ளைகள் தவறு செய்தால், “நீ செடல் மாதிரிதான் ஆவப்போற” என்று சொல்லிதான் திட்டுவார்கள். கெட்ட நடத்தை கொண்ட பெண்களைத் திட்டும்போது, ‘ஒனக்கு செடலே தேவலாம்’ என்றுதான் சொல்வார்கள். மோசமான பெண்களைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் செடலின் பெயர்தான் முதலில் வரும்.

1996இல் பொங்கல் சமயத்தில் கரிநாள் அன்று காலையில் என்னிடம் வந்து, “பொங்க காசு கொடுங்க சாமி” என்று கேட்டார். அந்த ஒரு நொடியில்தான் எனக்கு ‘தமிழ் இலக்கியத்தின் காவிய நாயகி செடல்’ என்று தோன்றியது. அன்றிலிருந்து ‘செடல்’ நாவல் அச்சுக்குப் போகும் நாள்வரை (2006) அவரைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

தெருவில் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்  ‘அத்த மவனே, டீக்குக் காசு கொடு, நாலு இட்லிக்குக் காசு கொடு”,  “வெத்தலபாக்குக்குக் காசு கொடு” என்று என்னிடம் கேட்பார். நானும் கொடுத்திருக்கிறேன். செடலைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்த பிறகு, நான் அவர் பணம் கேட்டு ஒரு நாளும் கொடுக்காமல் இருந்ததில்லை. அவருக்குப் பணம் கொடுப்பதைப் புண்ணியமாகக் கருதாமல் பாக்கியமாகக் கருதினேன்.

கழுதூரிலும் விருத்தாசலத்திலும் என்னுடைய வீட்டில் செடலைப் பேச வைத்து, பாட வைத்து நான் கேட்டிருக்கிறேன். அவருடைய வாயாலேயே அவரின் வாழ்க்கையைச் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒளிவுமறைவு அற்ற பேச்சு. அப்பட்டமான வாழ்க்கை கதை. அவருடைய வாழ்க்கை கதை  எனக்கு ஒரே நேரத்தில் சந்தோஷத்தையும்  துக்கத்தையும் தந்தது. அவருடைய  தம்பி பாலு, அண்ணன் ராஜலிங்கம் இருவரும் என்முன் பல மணி நேரம் தெருக்கூத்துப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள், பாடியிருக்கிறார்கள். கோவிந்தன், நாடக வாத்தியாரின் மகன் குணசேகரன் பல நாட்கள், பல மணி நேரங்கள் தெருக்கூத்தைப் பற்றி, நடிகர்கள் பற்றி அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிப் பேசினார், பாடினார். மனதளவில் என்னையும் ஒரு தெருக்கூத்தாடியைப்போல  மாற்றியவர் அவர்தான். மகாபாரத, இராமாயண கதாபாத்திரங்களோடு வாழ்ந்ததுபோல்தான் என்னிடம் விவரித்தார்.

செடல் மாதிரி பொட்டுக்கட்டி விடப்பட்ட பெண்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துப் பேசினேன். அதில் ஒருவர் விசுலூர் ஆதிலட்சுமி. பலர் இறந்துபோய்விட்டிருந்தனர். இறந்துபோனவர்களுடைய குடும்பத்தினரிடம் பேசினேன். தேவதாசி முறையைப் பற்றி படித்தேன். கேரளா, ஆந்திரா, கர்நாடகம், அசாம் என்று பல மாநிலங்களில் பொட்டுக்கட்டி விடப்படும் முறை எப்படிப் பின்பற்றப்படுகிறது என்பதைப் படித்தேன். Travels in the Western Penninsula India and in the Island of  Ceylone by Jacob Haafner (Dutch) – (1811),  Nityasumangali by Saskia Kersenboom (1987), The Dancing Girl by Hasan Shah (Urdu) (1791), போன்ற நூல்களையும் படித்தேன். (என்னிடம் அதிகம் வேலை வாங்கிய நாவல் ‘செடல்’தான் - 1996-2006).

நாவல் வெளிவந்ததும் முதல் பிரதியை எடுத்துக் கொண்டுபோய் செடலிடம் கொடுத்தேன். அவருக்குப் படிக்கத் தெரியாது.  ஒரு தாய் முதன்முதலாகத் தனக்குப் பிறந்த குழந்தையைப் பார்ப்பதுபோல, சிரிப்பும் சந்தோஷமும் கண்ணீருமாகப் புத்தகத்தைத் தடவிப் பார்த்தார். ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டிப் பார்த்தார். “நான் சொன்னதெல்லாம், பாடினதெல்லாம் இருக்கா?” என்று கேட்டார். “இருக்கு” என்று சொன்னேன். புத்தகத்திற்கு முத்தம் கொடுத்தார். “அத்த மவனே, நான் சாவுறவர இந்த பொஸ்தகம் என்னோட தலமாட்டுலதான் இருக்கும். நான் செத்தா இதெயும் எம் பொணத்தோட வச்சுதான் பொதைக்க சொல்லுவன்” என்று சொல்லிவிட்டு அழுதார்.

“ஒனக்கு பொட்டுக்கட்டி விடும்போது  ‘சாமி என்னிக்குமே சாவப் போறதில்ல. ஒம்மவ என்னிக்குமே தாலியறுக்கப் போறதில்ல’ன்னு பூசாரி ஒங்க அப்பாகிட்ட சொன்னாருன்னு சொன்ன இல்லையா! அதே மாதிரி இப்ப நான் உனக்கு ஒண்ணு சொல்லிட்டுப் போறேன். உனக்கு என்னிக்குமே சாவு இல்ல” என்று சொன்னேன். செடல் நாவலுக்கு சாவு உண்டா?

செடல் எனக்கு இந்தியத் தமிழ்ச் சமூக வாழ்வின் ஒரு பகுதியைக் காட்டித் தந்து படிக்க வைத்தார். அவர் இல்லை என்றால், தேவதாசி முறையைப் பற்றி, பொட்டுக்கட்டும் முறையை பற்றி, அதில் இருக்கக்கூடிய சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரிந்திருக்காது.

செடல் என்னுடைய இலக்கிய ஆசான்களில் முக்கியமானவர். அவர் எதைப் பார்க்கச் சொன்னாரோ அதைப் பார்த்தேன். எதைக் கேட்கச் சொன்னாரோ அதைக் கேட்டேன், எதைப் படிக்கச் சொன்னாரோ அதைப் படித்தேன் - அதுதான் செடல் நாவல். இது செடலின் சுயசரிதை அல்ல.

என்னுடைய இலக்கியப் பேராசான் செடலை வணங்குகிறேன். தமிழ்ச் சமூகத்தின் காவிய நாயகியை வணங்க கிடைப்பது பெரும் பேறு.

சமூக அவலங்கள் பெரும்பாலான மக்களின் வாழ்க்கையை மிக மோசமாகப் பாதிக்கின்றன. அவர்களைப் பிறரை அண்டிப் பிழைக்கும் தாழ்நிலைக்குத் தள்ளுகின்றன. ஒவ்வொரு வேளைசோற்றுக்கும் அவர்களது தன்மானத்தை இழக்க வைத்துக் கூனிக்குறுக வைக்கின்றன. ஆதிக்கம் செலுத்துபவர் மற்றும் ஆதிக்கத்திற்கு உட்படுபவர் இருவரது மனித மாண்பையும் சிதைக்கின்றன. ஆனால் அந்த வலி, வேதனைகளால் முற்றும் துவண்டு போகாமல் தங்கள் வாழ்க்கை முறை மூலமாகவே தங்களை மிகப் பெரும் ஆளுமைகளாக உருவாக்கிக் கொள்ளும் சில தலை சிறந்த மனிதர்களையும் நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றன. அத்தகைய சாதனை மனிதர்களின் வாழ்வே அவர்கள் பட்ட சமூக அவலங்களை ஆவணப்படுத்தும் உந்துதலை மற்றவர்களுக்கு உணர்த்துகிறது. அந்த வகையில் செடல் ஒரு சமூக வரலாற்று நாயகி. அதுவே அவரை தமிழ்ப் புத்திலக்கியத்தின் காவிய நாயகி என்ற பெருமைக்கும் உயர்த்துகிறது.

‘செடல்’ நாவலை எழுதி முடித்த பிறகும், அவர் என்னை விட்டுப் போகவில்லை. தமிழ்ச் சமூகத்தின் காவிய நாயகி எப்படி ஒரு கதாசிரியனை விட்டுப் போவாள்?

செடல் என்னிடம் பேசியதைப் போல, பாடியதைப் போல, நடித்துக்காட்டியதைப் போல, இனி உங்களிடமும் பேசட்டும், பாடட்டும், நடித்துக் காட்டட்டும்.

என்னுடைய இலக்கிய ஆசான்கள் 3

 உயிர்மை - ஆகஸ்ட் 2025

 


ஞாயிறு, 20 ஜூலை, 2025

செவ்வாய், 15 ஜூலை, 2025

இயந்திரங்கள் (சிறுகதை) - இமையம்

இயந்திரங்கள் - இமையம்

“ஐயோ மணி ஆயிடிச்சே” என்று சொல்லிக்கொண்டே படுக்கையிலிருந்து எழுந்த லட்சுமிக்குக் கடிகாரத்தைப் பார்த்ததும் பதற்றம் ஏற்பட்டது. சேலையைச் சரி செய்தவாறே அடுப்படிக்குப் போனாள். அவசரஅவசரமாகப் பாத்திரங்களைத் தேய்த்துக் கழுவினாள். அரிசியை அலசி குக்கரில் வைத்தாள். அடுப்பைப் பற்ற வைத்தாள். நேற்றிரவே அரிந்து வைத்திருந்த காய்களை எடுத்துவந்து மற்றொரு அடுப்பில் வேக வைத்தாள். 

“என்னா படுத்தே கெடக்குறீங்க? நேரமாவறது தெரியல? எத்தன தடவதான் எழுப்புறது?” என்று கேட்டு லட்சுமி கத்தியதால் அலுத்துக்கொண்டே எழுந்த ராஜு, என்றைக்கும் போல முதலில் கடிகாரத்தைத்தான் பார்த்தான். “முன்னாடியே எழுப்புறதுக்கென்னா?” என்று கேட்டான். “மோட்டாரப் போடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு குடங்களைக் கழுவினாள்  லட்சுமி. 

தண்ணீர் பிடித்துக்கொண்டிருந்த லட்சுமி, “ஒங்களாலதான் இன்னிக்கி லேட்டாயிடிச்சி” என்று சொன்னாள். “நான் என்னா செஞ்சன்?” என்று கேட்டான். லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, “சனிக்கிழம வழக்கத்துக்குப் பதிலா நேத்து ராத்திரி மாத்துனதாலதான்” என்று சொன்னாள். “பொண்டாட்டிக்கிட்டெ படுக்குறத்துக்குக்கூட நாளு, கிழம, நேரம், காலம் பாத்துக்கிட்டா படுக்க முடியும்” என்று வெடுக்கென்று கேட்டான். “நாட்டுல எல்லாத்துக்கும் இப்ப அப்பிடித்தான் ஆயிப்போச்சி. ரெண்டு சம்பளத்துக்கு ஆசப்பட்டா நம்ப இஷ்டமின்னு ஒண்ணும் இருக்காது” என்று சொல்லிக்கொண்டே தண்ணீர்க் குடத்தைத் தூக்கிவைத்தாள். 

“இந்தப் பூண்ட உரிங்க” என்று சொல்லி, பூண்டு ஒன்றை ராஜுவிடம் கொடுத்துவிட்டு சேமியாவை வறுக்க ஆரம்பித்தாள் லட்சுமி. “மாவு என்னாச்சி” என்று ராஜு கேட்டான். “தீந்து போச்சி” என்று சொன்னாள்.

“இன்னிக்கி வியாழக்கிழமதானெ? வழக்கமா சனிக்கிழம வர மாவு இருக்குமே.”

“ஒங்க அக்கா மகளுங்க வந்து டேராபோட்டது மறந்துபோச்சா?”

“முன்னெபின்னெ ஒரு கிலோ, ரெண்டு கிலோன்னு சேத்துப்போட்டு அரைக்கணும்.”

“இனிமே அரைக்கிறன் சாமி, கல்யாண மண்டபத்திலெ இருக்கிற மாரி கிரைண்டரும், ஒரு இட்லி குண்டானும் வாங்கிப் போட்டுடுங்க. அப்பிடியே ஒங்க கூட்டத்துக்கும் சேதிய சொல்லிடுங்க.”

“வாய மூடுறியா? காலயிலியே சனியனாட்டம்.” 

“என்னா சொல்லிப்புட்டன்னு கத்துறீங்க? சின்னவன் ஒண்ணுக்கு விட்டு, அதிலியே தூங்கறது தெரியல? தூக்கிக்கிட்டுப் போயி மொகத்தக் கழுவி விடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு வாசலைப் பெருக்குவதற்காகப் போனான் லட்சுமி. 

“கண்ணெ முழிச்சிப்பாரு. கண்ணெத் தொறப்பா” என்று சொல்லிப் பையனை எழுப்புவதற்கு முயன்றான் ராஜு. “எங்கிட்ட கொடுங்க” என்று சொல்லி பையனை வாங்கி இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு, “கண்ணெ முழிச்சிப்பாரு. அம்மாவப் பாருடா” என்று சொல்லி கன்னத்தை உருவிவிட்டாள். குக்கரிலிருந்து சத்தம் வந்ததும் வேகமாக அடுப்படிக்குப் போய் அடுப்பை நிறுத்தினாள். “ஒங்க மிஸ் வராங்கப்பா” என்று சொன்னதும் பையன் பட்டென்று கண்களைத் திறந்து மலங்கமலங்கப் பார்த்தான். பிறகு அழ ஆரம்பித்தான். அவனுடைய அழுகையைப் பொருட்படுத்தாமல், பையனுடைய முகம், வாய் என்று கழுவிவிட்டு, “சின்னவனத் தூக்கிக்கிட்டு வாங்க” என்று ராஜுவிடம் சொன்னாள்.

“இதெ ஆத்திக் கொடுங்க” என்று சொல்லி தம்ளர்களையும் பாலையும் கொண்டுவந்து ராஜுவின் முன் வைத்தாள் லட்சுமி. பாலை நன்றாக ஆற்றித் தம்ளர்களில் ஊற்றி இரண்டு பையன்களிடமும் கொடுத்தான் ராஜு. அப்போது டீ தம்பளரைக் கொண்டுவந்து கொடுத்து, “சீக்கிரம் குடிச்சிடுங்க. சூடு ஆறிடும்” என்று சொல்லிவிட்டு அடுப்படிக்குப் போனாள்.

“தன்னுடைய டீயைக் குடித்து முடித்துவிட்டு அடுப்படியிலிருந்த லட்சுமியிடம் “இவனுங்களப் பாத்துக்க” என்று சொல்லிவிட்டு கழிவறைப் பக்கம் போனான்.

“சின்னவன் ஹோம் ஒர்க்க முடிக்கல. அதெ எழுத வையிங்க இல்லன்னா ஃபைன் போட்டுடுவாளுங்க” என்று சொல்லிக்கொண்டே கூடத்திற்கு வந்தாள் லட்சுமி. “யாருடா பால கீழ ஊத்துனது? பாலக் கொடுத்த மனுசன் குடிக்கிறமட்டும் இருக்கக் கூடாது. நேத்து ராத்திரி எட்டு மணிக்கு சாப்புட்டெ புள்ளங்களாச்சே, ரவ பாலு வயித்துக்குள்ளார போவ கொடுத்து வைக்கல. எல்லாம் எந் தல எயித்து. காலயிலியே மனுசனுக்கு என்னா கெடுதி வந்துச்சோ தெரியல” என்று பொரிந்து தள்ளினாள். தரையில் ஊற்றியிருந்த பாலைத் துடைத்தெடுத்தாள். சத்தமாக, “சீக்கிரமா வெளிய வாங்க. காலயில எழுந்திருச்சதும் உள்ள போயி ஒக்காந்துக்க வேண்டியது, ஹோம் ஒர்க் நோட்டெ எடுடா” என்று சொன்னாள். பையன்கள் வீட்டுப்பாடத்தை எழுத ஆரம்பித்தனர்.

“பசங்களக் கூட்டிக்கிட்டுபோயி ஆயி இருக்க வையிங்க” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டைக் கூட்ட ஆரம்பித்தாள் லட்சுமி. “பெரிய பையனைத் தூக்கிக் கொண்டுபோய் கழிவறையில் உட்கார வைத்தான். அப்போது “என்னோட சாப்பாட்டு கேரியர் கம்பியக் காணோம் பாத்தீங்களா?” என்று லட்சுமி கேட்டதற்கு, “எம் மடியிலதான் வச்சியிருக்கன், வந்து எடுத்துக்கிட்டுப் போ” என்று சொல்லி முறைத்தான். அதே வேகத்தில் பையனிடம், “ஆயி இருடா” என்று சொல்லிக் கத்தினான். 

“காலயிலியே இந்த மனுசனுக்கு என்னா வந்திருக்கும்? எதுக்கெடுத்தாலும் சள்ளுப்புள்ளுன்னு விழுறாரு” என்று லட்சுமி சொல்வது ராஜுக்குக் கேட்டது.

கழிவறையில் உட்கார்ந்திருந்த பையன் தரையில் ஏ, பி, சி, டி என்று விரலால் எழுதுவதைப் பார்த்த ராஜு, “சீ. கையை எடு, எழுதுறதுக்கு ஒனக்கு வேற எடமே கெடக்கலியா?

“ஆயி இருந்திட்டானா? சின்னவனத் தூக்கிட்டு வரட்டுமா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்த லட்சுமி பையன் அழுதுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும், “எதுக்கு அழுவுறான்? அழுவாதப்பா. ஸ்கூலுக்கு லேட்டாயிடும். சீக்கிரம் ஆயி இருந்திடு. ஸ்கூலுக்கு லேட்டானா கேட்ட பூட்டிடுவாங்க. நீ வெளியதான் நிக்கணும். ஏன் லேட்டுன்னு கேட்டு மிஸ் அடிப்பாங்கப்பா? அப்பறம் லேட் கம்மர்ஸ்ன்னு ஃபைன் போட்டுடுவாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு ராஜுவிடம் “மணி ஆவறது தெரியல? இது ஒரு வேலதானா? போயி அடுப்பக் கொறச்சி வையிங்க, அப்பிடியே சின்னவன் என்னா பண்றான்னு பாருங்க” என்று சொன்னாள். எழுந்துபோனான் ராஜு.

“ஆயி இருடி என் தங்கமே.” 

“ஆயி வல்லம்மா. கால வலிக்குது.”

“அம்மாவுக்கு லேட்டாவுதுப்பா. ஒனக்கு ஆட்டோ வந்துடும்” என்று சொன்ன லட்சுமி, எழுந்து சமையலறைக்கு ஓடினாள். கொதித்துப்போய் வழிந்துகொண்டிருந்த குழம்பை இறக்கி வைத்தாள். “இந்த வீட்டுல எதெத்தான் சரியா செய்ய முடியுது?” என்று சொல்லி அலுத்துக்கொண்டே பொரியலுக்குரிய காயை எடுத்து வேகப்போட்டாள். அடுப்பு மேடையில் வழிந்திருந்த குழம்பைத் துடைத்தெடுத்தாள்.

பையனிடம் வந்து, “இன்னிக்கிப்பூரா இப்பிடியே குந்தியிருப்பியாடா?” என்று கேட்டு, தலையில் பலமாக ஒரு கொட்டுகொட்டிய பிறகுதான் வேலை முடிந்தது.  சின்னப் பையனை அழைத்துக்கொண்டுவந்து உட்கார வைத்த ராஜு,  “ஆயி இருடா. மணி ஆவறது தெரியல. நான் ஆபிஸ் போவணுமா வேணாமா?” என்று சொல்லிக் கத்தியதும் பையன் அழ ஆரம்பித்தான். “புள்ளய எதுக்கு அழ வைக்கிறீங்க? நான் பாத்துக்கிறன். நீங்க போயி ரெடியாவுங்க. அப்பிடியே பசங்களோட பையயும் ரெடி பண்ணுங்க” என்று லட்சுமி சொன்னாள். 

“விடிஞ்சா ஒவ்வொரு நாளும் இதே போராட்டமா இருக்கு, யாண்டா கல்யாணம் கட்டுனமின்னு இருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே போனான் ராஜு. “புள்ள வாணாம், பொண்டாட்டி வாணாமின்னு சொல்ற மனுசனுக்கு எதுக்கு வேலயும் பணமும் வேணும்?” என்று சொன்னாள். 

“ஒன்னோட தண்ணி பாட்டல காணுமே எங்கடா போட்ட?” என்று ராஜு பெரிய பையனிடம் கேட்டான். “தெரியல.” “ஒனக்கு என்னாத்தான் தெரியும்?” என்று சொல்லி முறைத்துவிட்டு தண்ணீர் பாட்டிலை தேட ஆரம்பித்தான். “பாட்டில தேடுறதே தெனமும் பெரிய வேலயா போச்சி” என்று சொல்லிக் கத்த ஆரம்பித்தபோது, “ஏங்க, பெரியவன அழச்சிக்கிட்டுவந்து பல்ல வெளக்கி வுடுங்க” என்று லட்சுமி சொன்னது கேட்டது. “இவ எப்பச் செத்துத் தொலவான்னு தெரியல” முனகிய ராஜு பையனிடம், “பல்லு வெளக்க போடா” என்று சொன்னான்.

“ஏங்க, அடுப்ப நிறுத்திப்புட்டு, துண்டெ எடுத்துக்கிட்டு வாங்க” என்று சொல்லி குளியலறையிலிருந்து லட்சுமி கத்தியது கேட்டது. கையிலிருந்த பென்சில் டப்பாவை விட்டெறிந்துவிட்டு போய் அடுப்பை நிறுத்தினான். துண்டைத் தேடி எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குப் போனான். இரண்டு பையன்களுக்கும் துவட்டிவிட்டான். இரண்டு பேருக்கும் கால் சட்டை, மேல் சட்டை என்று போட்டு விட்டான். தலை காய்ந்ததும் எண்ணெய் தடவிவிட்டான். பெரிய பையன், “எனக்கு இன்னும் பெல்ட்டு போடல” என்று சொன்னான். ராஜு பெல்ட்டைத் தேட ஆரம்பித்தான். பெல்ட் கிடைக்கவில்லை. ராஜுவோடு சேர்ந்து லட்சுமியும் தேட ஆரம்பித்தாள். பெல்ட் கிடைக்காததால் “இன்னிக்கி மட்டும் பெல்ட்டு இல்லாம போப்பா” என்று லட்சுமி சொன்னதும், “மிஸ் அடிப்பாங்கம்மா. ஃபைன் போட்டுடுவாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு பையன் அழ ஆரம்பித்தான்.

 “நெனச்சதுக்கெல்லாம் ஃபைன், ஃபைன்னு சொல்லி புள்ளைகள மிரட்டி வச்சியிருக்காளுவோ பாரு. என்னா பள்ளிக்கூடமோ” என்று சொல்லிவிட்டு கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். “நேரம் எப்பிடித்தான் ஓடிப் போவுதோ தெரியல. பைய ரெடி பண்ணுங்க. இன்னிக்கி நான் லேட்டாத்தான் வருவன். ஸ்டாஃப் மீட்டிங் இருக்கு. ஸ்டாஃப் மீட்டிங்கின்னுதான் பேரு தன்னோட பெருமய பேசவே அந்த ஹெட்மாஸ்டருக்கு நேரம் பத்தாது. புதுசா வந்திருக்கிற டீச்சர்கிட்டெ பேசுறதுதான் நாள் முழுக்க அந்தாளு செய்யுற ஒரே வேல” என்று சொன்னாள்.

“பெல்ட்டுப்பா” என்று பெரிய பையன் சொன்னதைக் காதில் வாங்காமல் அவனுடைய காலில் ஸாக்ஸை மாட்டிவிட ஆரம்பித்தான் ராஜு. “இன்னிக்கிப் பள்ளிக்கூடம் வேண்டாம்ப்பா” என்று பெரிய பையன் சொன்னதை ராஜுவோ, லட்சுமியோ பொருட்படுத்தவில்லை. “சின்னவன பள்ளிக்கூடத்தில சேத்தது தப்பா போச்சி. அவனாலதான் பெரியவனும் தகராறு செய்யுறான். தீயற வாடை வருதே” என்றவாறு பதட்டத்துடன் அடுப்படிக்கு ஓடினாள். பொரியலுக்கு வேக வைத்திருந்த காய் முழுவதும் தீய்ந்துபோயிருந்தைப் பார்த்து, திடுக்கிட்டு “எல்லாச் சனியனயும் தேச்சிக் கழுவணுமே. பள்ளிக்கூடத்திலியும் மாரடிக்க வேண்டியிருக்கு, ஊட்டுலயும் மாரடிக்க வேண்டியிருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே பாத்திரத்தைத் தூக்கி, கழுவுகிற இடத்தில் போட்டாள்.

“பெல்ட்டுப்பா” என்றான் பெரிய பையன். அவன் சொன்னது காதில் விழுந்தாலும் விழாதது மாதிரி இருந்தான்.

தோள்பையில் சாப்பாட்டு டப்பாக்களை எடுத்து வைத்த லட்சுமி, “ஒங்க அக்கா மவ பெரியவ பொழுதினிக்கும் ஊட்டுல டி.வி.யப் பாத்துக்கிட்டு சும்மாதான குந்தியிருக்கிறா? அவள வந்து கொஞ்ச நாளக்கி இங்க இருக்கச் சொல்லுங்களேன். அவளுக்குக் கல்யாணம் காரியமின்னா நீங்கதான நோட்டு எடுக்கணும்” என்று சொன்னாள்.

“சொன்னா வருவாதான், யாரா இருந்தாலும் ஒன்னால ஒரு வாரம்தான் ஓட்ட முடியும். அப்பறம் அது சொத்த, இது சொத்தன்னு பேச ஆரம்பிச்சி, பிரச்சனய உண்டாக்கிடுவ.”

“நான்தான் பிரச்சனய உண்டாக்குற ஆளா?”

“பேச்செ விடு. காசு போனாப்போவுது, ஒரு வேலக்காரிய புடி. ஒனக்கு ஒரு நாள் சம்பளம் வேலக்காரிக்கு ஒரு மாச சம்பளம். அதனால ஸ்கூல்ல இருந்து பசங்கள அழச்சிக்கிட்டு வர்ற மாரி ஒரு வேலக்காரிய தேடிப் புடி.”

“ஒங்க அக்கா மவ வந்தா என்னா? வேலக்காரியோட என்னால மல்லுக்கட்ட முடியாது.” 

“சும்மா இருடி. அக்கா மவ நொக்கா மவன்னுக்கிட்டு.”

“மவ ஊட்டுலப் போயி மாசக்கணக்குல டேராப் போடுற ஒங்கம்மாவ வந்து இருக்க சொல்லுங்களேன் பாப்பம். அதெ செய்யல, இதெ செய்யலங்கிற பேச்சுத்தான். ஒரு நாளக்கி மூணு பஸ் ஏறி சாவுற நான் எதுக்கு மத்தவங்களுக்குச் செய்யணும், பண்ணணும்? யாரால எனக்கு என்னா ஒதவி இருக்கு.”

“ஒங்கம்மாவ வந்து இருக்கச் சொல்லேன்.”

“எதுக்கு? ஒங்க ஊட்டு புள்ளகள எங்கம்மா வந்து வளக்கணுமா? எங்கம்மா என்ன ஒங்க ஊட்டு வேலக்காரியா? ஒதவிக்கு ஒரு சனியனும் இருக்காது. காசு புடுங்க மட்டும் வந்துடுங்க மாசா மாசம்.”

“பேசுறத நிறுத்து. மணி ஆவறது தெரியல? பசங்களோட பென்சில் பாக்ச, பைய செக் பண்ணு. ஏதாச்சும் இல்லாமப் போயிடப் போவுது.”

“எனக்கு மத்த வேல இல்லியா? காய் வேற தீஞ்சிப் போச்சி. ரசம் இன்னம் கொதிக்கல. அடுப்புல ஏகப்பட்ட வேல கெடக்கு. நீங்களே செக் பண்ணுங்க. ஒங்க பைய ரெடி பண்ணிட்டீங்களா?” என்று கேட்டுவிட்டு வேகமாக அடுப்படிக்குப் போனாள். போன வேகத்திலேயே “அடடா?” என்று லட்சுமி அலுத்துக்கொண்டாள். 

“என்னோட பென்சிலக் காணோம்” என்று சின்னப் பையன் சொன்னதும், “நேத்துத்தான புது பென்சில் வாங்கித் தந்தன். ஒரே நாளிலியே எயிதிக் கிழிச்சிட்டியா? எங்கடா தொலச்சா? ஒரு நாளக்கி ஒரு பென்சிலா தொலப்ப?” என்று ராஜு கேட்டதும், பையனுடைய கண்கள் கலங்கின.

அடுப்படியிலிருந்த லட்சுமி “வண்டிய எடுத்து வெளிய வையிங்க, எம் பாட்டில்ல தண்ணீ ஊத்தி வையிங்க. ஆம்பள ஆச்சிக்கு மேலதான் இருக்கு பொம்பள ஆச்சி. கால் காசின்னாலும் கவர்மண்டு வேலன்னு சொன்ன காலமெல்லாம் போயிடிச்சி. வேலய விட்டு நின்னுட்டா போதுமின்னு இருக்கு. எஸ்மா, டெஸ்மான்னு சொல்லி ஒரு உத்தரவிலியே பல லட்சம் பேர ஊட்டுக்கு அனுப்பிட்டாங்களே. இப்பிடி இருக்கிற நாட்டத்தான் ஒலகத்திலியே பெரிய ஜனநாயக நாடுன்னு சொல்றாங்க. எஸ்மா, டெஸ்மான்னு எவன்தான் சட்டம் போட்டான்னு தெரியல” என்று சொல்லிக்கொண்டே குளியலறைப் பக்கம் ஓடினாள் லட்சுமி.

தன்னுடைய பை, லட்சுமியினுடைய பை, பையன்களுடைய பை என்று ஒவ்வொன்றாகத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தான் ராஜு. அவசரத்தில் பொருள்களை மாற்றிமாற்றி வைத்தான். முன்னால் கிடக்கிற பொருள்கூட அவனுடைய கண்ணில் படவில்லை. கோபத்தில் “சனியன் புடிச்ச ஊடு இருக்கு” என்று சொன்னான்.

குளித்துவிட்டு வந்த லட்சுமி அவசரஅவசரமாக துணிகளை மாற்றிக்கொண்டு பையன்களுடைய பையைச் சரிபார்த்தாள். “சின்னவனோட ஸ்நாக்ஸ் டப்பாவக் காணுமே. பிஸ்கட் வைக்கலியா?” என்று கேட்டாள். டப்பாவைத் தேட ஆரம்பித்தான் ராஜு. பிஸ்கட் டப்பா போன மாயம் தெரியவில்லை. “வீட்ட ஒழுங்கா வச்சியிருந்தாத்தானே எல்லாம் ஒழுங்கா இருக்கும்.” புலம்பினான் ராஜு.

பெரிய பையன் திடுதிடுவென்று சமையலறைக்கு ஓடிப்போய் கிரைண்டருக்குள் கிடந்த பாட்டிலை எடுத்துவந்து கொடுத்தான். ராஜுவும் லட்சுமியும் சிரித்தனர். “ஆட்டோக்காரன் வத்துடுவானே” என்று சொல்லி பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு லட்சுமி ஓடினாள்.

“அப்பா என்னோட பெல்ட்டு” என்று சொல்லி பெரிய பையன் சிணுங்கினான். ராஜுக்குச் சொல்ல முடியாத எரிச்சல் உண்டாயிற்று. “எங்கடா வச்ச? வச்ச பொருள் வச்ச எடத்திலெ இல்லாம எங்க போயிடும்? இது வீடா, இல்லெ காடா?” என்று சொல்லிக் கத்தினான். தண்ணீர் பாட்டிலை கொண்டுவந்த லட்சுமி “சாயங்காலம் பஜ்ஜி சுட்டுத் தரண்டா” என்று சொல்லி பெரிய பையனை சமாதானப்படுத்த முயன்றாள். அவன் அழுவதைப் பொருட்படுத்தாமல் அவனுடைய வாயில் உப்புமாவைத் திணித்தாள்.

ஆட்டோ சத்தம் கேட்டதும் பையன்களுடைய புத்தகப்பை, சாப்பாட்டுப்பை என்று எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு போனான் ராஜு. பையன்களை இழுத்துக்கொண்டு வந்தாள் லட்சுமி. வாசலுக்கு வந்தபோது அவளுடைய பிடியிலிருந்து கையைப் பிடுங்கிக்கொண்டு சின்னப் பையன் வீட்டுக்குள் ஓடினான். ஓடிய வேகத்திலேயே பெரியவனுடைய பெல்ட்டுடன் ஓடி வந்தான். ராஜுவும் லட்சுமியும் சிரித்தனர். பையன்களை ஆட்டோவில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தனர். 

“ஒரு நாளக்கி எத்தன தடவ கூட்டுனாலும் வீடு களம் மாதிரிதான் இருக்கு” என்று சொன்ன லட்சுமி வீட்டைக் கூட்ட ஆரம்பித்தாள். குளிப்பதற்காக வந்த ராஜுவிடம், “என்னோட வாச்சிய எங்க வைச்சன்னு தெரியல. பாத்தீங்களா?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லெ.”

 “ஒங்க பைய ரெடி பண்ணீட்டிங்களா? கொஞ்சம் லேட்டாப் போனாலே பஸ் போயிடும். வழி நெடுக பஸ் மறியல், சால மறியல்னு தெனம்தெனம் ஏதாச்சும் நடக்குறதால போயிச்சேருவமான்னே சந்தேகமாயிடுது. எவன்தான் புளியமரத்த வெட்டி ரோட்டுல போட கத்துக் கொடுத்தானோ. ஒரு பஸ்ஸ வுட்டா, எல்லா பஸ்ஸயும் விடுற மாரி ஆயிடும். வெளிய போயிட்டு வீட்டுக்கு வந்தாத்தான் உண்டு.”

“ரெடியாவு.”

“பக்கத்து வீட்டு மணி நம்ப சின்னப் பையன் வயசுதான். அதுக்குள்ளார எல்லா ரைம்சும் சொல்றான். கையெழுத்தும் வந்துடுச்சாம். அவங்கம்மா சொல்றாங்க.”

“எதுனா வந்துட்டுப் போவுது.” 

“நம்ப பசங்களயும் டியூசன்ல சேத்திடலாமா?”

“நாலு, அஞ்சி வயசிலியே டியூசன் படிச்சி அவனுங்க ஒண்ணும் புடுங்க வேணாம். எல்.கே.ஜி. யூ.கே.ஜி.யிலேயே டியூசன் படிச்சிட்டுத்தான் நீயும் நானும் வேலக்கி வந்தமா? போயி ரெடியாவு. மணி ஆவறது தெரியாம” என்று சொன்ன ராஜு வேகமாகக் குளியலறை பக்கம் போனான்.


உயிர்மை ஜூன் 2025