புதன், 30 ஆகஸ்ட், 2023

கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகம்: அறிவின் அடையாளம் - இமையம்

 

    மதுரையில் கட்டப்பட்டிருக்கிற கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகம் குறித்து ஒரே பேச்சாக இருக்கிறதே என்ற ஆச்சரியத்தில் அண்மையில்தான் நான் ஒரு வாசகனாக, ஒரு எழுத்தாளனாக அங்கு போனேன். சென்னையில் இருக்கிற அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்திற்கு அடுத்த பெரிய நூலகம். அரசு நூலகம் என்றாலே வாடகை கட்டடத்தில் அதுவும் பழைய கட்டடத்தில் இயங்கும் எந்த வசதியும் இருக்காது, போதிய புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல, வெளிச்சம், காற்றுக்கூட இருக்காது என்ற நம்முடைய கற்பனையைப் பொய்யாக்குகிறது கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகம்.

சமணர் படுக்கை, மதுரை காஞ்சி, வைகை நதி, கண்ணகி நீதியை நிலைநாட்டிய இடம், பாண்டியர்களின் தலைநகரம், மீனாட்சி அம்மன் கோயில், சித்திரைத் திருவிழா, நாயக்கர் மகால், தமிழ்நாட்டிலேயே மிகப் பெரிய மாரியம்மன் குளம், சங்கம் வைத்துத் தமிழ் வளர்த்த, இலக்கியம் வளர்த்த மண் என்று மதுரைக்குப் பல அடையாளங்கள், பெருமைகள் இருக்கின்றன. வரலாற்று அடையாளங்களோடு, நிலவியல், பண்பாட்டு, இலக்கிய அடையாளங்களோடு மற்றுமொரு அறிவுசார் அடையாளமாகச் சேர்ந்திருப்பது கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகம்.




கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகத்தின் பிரம்மாண்ட கட்டடம், நுழைவுவாயிலில் எழுதப்பட்டிருக்கும் தமிழ் மொழியின் அடையாளங்களான பழந்தமிழ் இலக்கிய நூல்களின் பெயர்கள், மாற்றுத் திறனாளிகளுக்காகச் செய்யப்பட்டிருக்கும், திருநங்கைகளுக்காகச் செய்யப்பட்டிருக்கும் வசதிகள், பார்வை குறைபாடு உடையவர்கள் படிப்பதற்காகச் செய்யப்பட்டிருக்கும் ஏற்பாடுகள், அரிய நூல்கள், சிறுவர்கள் பிரிவு, அறிவியல் பிரிவு, தமிழ், ஆங்கில இலக்கிய நூல்களின் பிரிவு, கலைஞர் பிரிவு, போட்டித் தேர்வு எழுதுபவர்களுக்கான பிரிவு, கூட்ட அரங்கம், ஆய்வரங்கம், வாசகர்களுக்கான வசதிகள், வெளிச்சம், செண்ட்ரல் ஏசி, நகரும் படிகட்டுகள், வண்ணமயமான விளக்குகள், ஸ்டார் ஹோட்டலில் இருப்பது மாதிரியான ஷோபாக்கள் என்று ஒவ்வொரு விஷயமும் ஆச்சரியப்படுத்தினாலும் - எல்லாவற்றையும்விட எனக்கு முக்கியமானதாக இருந்தது வேலை நாட்களில் மூவாயிரம் முதல் ஐந்தாயிரம் பேர் வருகை தருகிறார்கள்,  சனி, ஞாயிறுகளில் ஏழாயிரம் முதல் ஒன்பதாயிரம் பேர் வருகை தருகிறார்கள் என்பதுதான். வருகிறவர்களில் ஒன்றிரண்டு சதவிகிதம் பேர்தான் படிக்கிறார்கள். நூலகத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். மற்றவர்கள் எல்லாம் வேடிக்கைப் பார்ப்பதற்காக வருகிறார்கள் என்ற பேச்சு இருக்கிறது. அது உண்மைதான். ஒரு நூலகத்தை வேடிக்கைப் பார்ப்பதற்காக ஒரு நாளைக்கு ஒன்பதாயிரம் பேர் வருகை தந்த நூலகம் வேறு உலகில் இருக்கிறதா? முப்பது நாட்களில் ஒரு லட்சத்து முப்பத்து மூன்று பேர் வருகை தந்திருக்கிறார்கள். உலக அதிசயம்தான். கேட்பதற்கே நம்ப முடியாத விஷயம். ஆனால் உண்மை, நிஜம்.

ஒரு நூலகக் கட்டடத்திற்குள் வாழ்நாளில் ஒரு முறைகூடச் செல்லாதவர்கள் தமிழ்நாட்டில் எத்தனை லட்சம் பேர் இருப்பார்கள்? நூலகம் என்ற ஒன்று இருக்கிறது என்பதுகூடப் பல பேருக்கு இன்றுவரை தெரியாது. அதிசயமாக சிறியவர்கள் முதல் பெரியவர்கள்வரை ஒரு நூலகத்திற்குள் மூன்று மணி முதல் நான்கு மணி நேரம்வரை செலவிடுவது, புத்தகங்களைக் கண்குளிரப் பார்ப்பது, எடுத்துப் பார்ப்பது, புத்தகத்தின் அட்டையைத் தடவி புரட்டிப் பார்ப்பது, புத்தகங்களின் வாசனையோடு இருப்பது என்பது  அதிசயம். அந்த அதிசயத்தைக் கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகம் நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறது. வேடிக்கைப் பார்ப்பதற்காகவாவது, செல்ஃபி, போட்டோ எடுப்பதற்காகவாவது நூலகத்திற்குள் படைபடையாகத் தமிழ் மக்கள் வருகிறார்களே. ஆச்சரியம்தான். இப்போது நூலகத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள். நாளை நூலகத்தைப் பயன்படுத்துவார்கள். போட்டித் தேர்வு எழுதுகிறவர்கள் நூலகத்தைச் சௌகரியத்துடன் பயன்படுத்திக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். புதுக்கோட்டை, தஞ்சாவூர், தூத்துக்குடி, ராமநாதபுரம், விருதுநகர், தென்காசி ஆகிய மாவட்டங்களிலிருந்து ஒரு நாளைக்கு சராசரியாக ஐந்து கல்லூரி மாணவர்கள், பத்துக்கும் அதிகமான பள்ளி மாணவர்கள் பேருந்துகளில், வேன்களில் வந்துபோகிறார்கள். ஒரு நூலகம் சுற்றுலாத் தலமாக மாறி இருப்பதை முதன்முறையாக உலகம் கண்டிருக்கிறது. அதைக் கலைஞர் நூற்றாண்டு நூலகம் சாதித்திருக்கிறது. நூலகத்தை, புத்தகங்களை வேடிக்கைப்பார்ப்பதற்காக மக்கள் வருவது முக்கியமான பண்பாட்டு மாற்றம்.

நூலகத்தின் நுழைவு வாயிலில் இருக்கிற கலைஞரின் சிலையின் முன், கலைஞரின் நூலகப் பிரிவிற்குள், கலைஞரின் அரிய புகைப்படங்கள் வருகிற திரையின் முன், கலைஞர் நேரில் நம்மோடு பேசுகிற மாதிரி இருக்கிற காட்சித் திரையின் முன் நின்று, உட்கார்ந்து செல்ஃபி நிழற்படம் எடுத்துக்கொள்வதற்காக நீண்ட வரிசை காத்திருக்கிறது. அக்காட்சியைப் பார்த்தபோது கலைஞர் இறப்புக்குப் பின்புதான் பெரும் புகழ் ஈட்டியிருக்கிறார் என்பது தெரிந்தது. அடுத்தடுத்த தலைமுறையினரிடமும் கலைஞர் தன் எழுத்தால், தன் பேச்சால், தான் இயற்றிய சட்டத்தால் நிலைபெற்றிருப்பார் என்று தோன்றியது.

படிப்பும், நூலகமும் ஒருநாளில் பலன் தருவதில்லை. அறிவு வளர்ச்சி, கலாச்சார மாற்றம் ஒரு நாளில், ஒரு மாதத்தில் ஏற்பட்டுவிடுவதில்லை. ஒரு நாட்டுக்கான வரலாறு மட்டுமல்ல, கல்வியும், அறிவும் நூலகத்திற்குள்தான் இருக்கிறது. மனிதர்கள் இறந்துவிடுவார்கள். நல்ல புத்தகங்களுக்கு என்றுமே மரணமில்லை. மரணமிலா பெருவாழ்வைப் பாதுகாக்கிற நூலகத்திற்கும் பெரு வாழ்வுதான். மரணமிலா செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதும், பலரும் அதை பயன்படுத்த வைப்பதும்தான் அரசின், சமூகத்தின் கடமை. நாம் அடுத்தடுத்து வரும் தலைமுறைக்குச் சேர்த்துவைத்திருக்கிற சொத்து.

நூலகம் கட்டுவது பெரிதல்ல, அதைப் பராமரிப்பதுதான் பெரிது. சவாலானது. தமிழ்நாடு அரசு நூலகத்தை நன்றாகப் பராமரிக்கிறது என்றால் தமிழ்ச் சமூகப் பண்பாட்டை, கலாச்சாரத்தை, அறிவைப் பாதுகாக்கிறது என்று அர்த்தம். சென்னை, மதுரை என்று மேம்பட்ட நூலகத்தை உருவாக்கிய தமிழ்நாடு அரசு கோவையிலும் இதுபோன்ற ஒரு அதிசய நூலகத்தை உருவாக்க வேண்டும். ‘அறிவிற் சிறந்த தமிழ்நாடு’, ‘நூலகத்தில் சிறந்த தமிழ்நாடு’ என்பதற்கு நூலகமே சாட்சியாக இருக்க வேண்டும். நிகழ்கால சமூகத்திற்கு மட்டுமல்ல வருங்கால சந்ததியினருக்கும் நாம் செய்யவேண்டிய அரிய, உயரிய பணி.

தி இந்து தமிழ் - 26.08.2023



ஞாயிறு, 6 ஆகஸ்ட், 2023

அமெரிக்கா அதன் இயல்பில் இருக்கிறது – இமையம்

என்னுடைய எட்டாவது சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘திருநீறு சாமி’யை FeTNA விழாவில், தமிழ்நாடு அரசின் பள்ளிக் கல்வித் துறை அமைச்சர் மாண்புமிகு அன்பில் மகேஷ் பொய்யாமொழி அவர்கள் வெளியிட்டார். முதல் பிரதியை மருத்துவர் சோம இளங்கோவன் பெற்றுக்கொண்டார். இரண்டாவது பிரதியை புகழ்காந்தி பெற்றுக்கொண்டார். முதல் முறையாக என்னுடைய நூல் ஒன்று வெளிநாட்டில் வெளியிடுவது இதுவே முதல் முறை. இந்த நிகழ்வில் நியூ ஜெர்ஸி பாலா, டெக்ஸாஸ் பாண்டி, வாஷிங்டன் சிவா ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர்.

.

பதினைந்து நாட்கள் பயணமாக அமெரிக்காவுக்குப் போகிறோம் என்பது மனதிற்கு உற்சாகமளித்த விஷயம். அந்த உற்சாகம் விமானப் பயணத்திலேயே வடிய ஆரம்பித்துவிட்டது. விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு விமானப் பயணம். துபாய்க்கு மூன்றரை மணிநேரப் பயணம். அடுத்து மூன்று மணிநேரக் காத்திருப்பு. பிறகு துபாயிலிருந்து சான்பிரான்சிஸ்கோவுக்குப் பதினெட்டு மணிநேரப் பயணம். உட்கார்ந்த இடத்திலேயே உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். தூக்கமின்மை, உடம்பு வலி எல்லாம் சேர்ந்து, ஏன்தான் அமெரிக்காவுக்குச் செல்ல சம்மதித்தோம் என்றாகிவிட்டது. அமெரிக்காவை விலைக்கா வாங்கப்போகிறோம், வேடிக்கைப் பார்க்கப்போவதற்காகவா இவ்வளவு சிரமம்? எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எனக்குப் போதிய அளவுக்கு ஆங்கிலமும் தெரியாது. நான் பேசுகிற ஆங்கிலம் எனக்கு மட்டுமே புரிந்தது. மற்றவர்கள் பேசுகிற ஆங்கிலமும் உச்சரிப்பும் எனக்குச் சுத்தமாக விளங்கவில்லை. ஆங்கிலம் தெரியாமல் ஒருவன் அமெரிக்காவுக்குப் பதினைந்து நாட்கள் பயணமாகப் போவது ஒரு விதத்தில் சாகசப் பயணம்தான். நெருப்பு வளையத்திற்குள் நுழைந்து வருவதைப் போன்றதுதான். அமெரிக்காவில் உறவினர்கள், நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள், அறிந்தவர்கள் என்று யாருமில்லை. தெரிந்த ஒன்றிரண்டு நண்பர்களும்—நான் செல்கிற நிகழ்ச்சிக்கு வர முடியாத சூழல் என்று கூறிவிட்டார்கள். எந்தத் துணிச்சலில் அமெரிக்காவுக்கு விமானம் ஏறினேன்? தெரியவில்லை.

சான்பிரான்சிஸ்கோவில் யார் வந்து FeTNA நிகழ்ச்சி நடக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். எதுவும் தெரியாது. மனக்குழப்பம், ஒருவிதமான கவலையுடன் 

சான்பிரான்சிஸ்கோ விமானநிலையத்தில் இறங்கினேன். 

வட அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் தன்னார்வலர் என்று பல பேர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்த பிறகு, பேசிய பிறகு, காரில் ஏறி உட்கார்ந்த பிறகுதான் மனம் சமநிலை அடைந்தது. தனி காரில் சான்பிரான்சிஸ்கோவிலிருந்து கலிஃபோர்னியா மாகாண தலைநகரான சாக்ரமண்டோவுக்கு மூன்று மணிநேரப் பயணம். கிட்டத்தட்ட இருபத்து நான்கு மணிநேரத்திற்கு மேல் நான் சிகரெட் குடிக்காமல் இருந்தேன். அதுவே என் மனதையும், உடலையும் போதிய அளவுக்குத் தளர்வடைய செய்திருந்தது. காரை நிறுத்தச் சொல்லி ஒன்றுக்கு இரண்டு சிகரெட்டாகக் குடித்தேன். நான் சிகரெட் குடித்த இடம் Bay area ஒன்றிரண்டு நிமிடங்களிலேயே குளிரில் உடம்பு நடுங்க ஆரம்பித்துவிட்டது. எனக்கு அந்தக் குளிர் புதியது. என்னை அழைத்துச் சென்ற நண்பர் பிரதீப் – கோவில்பட்டிக்காரர். சாக்ரமண்டோ நகரில் Hyatt Regency ஹோட்டலில் நுழைந்த பிறகுதான் என் மனம் அமைதியானது. “நீங்கள்தான் ‘கோவேறு கழுதைகள்’ நாவலை எழுதிய இமையமா?” என்று ஒருவர் கேட்டார். அவர் பெயர் ஹரி. அவர்தான் அன்றிரவுக்கான உணவை வாங்கித் தந்தார். பிறகு நண்பராகிவிட்டார். அவருக்கு நான் கொடுத்தது ‘பெத்தவன்’ – நெடுங்கதையும், ‘செல்லாத பணம்’ நாவலும்தான். 

மறுநாள் காலையில் Hyatt Regency முழுவதும் தமிழ் முகங்கள்தான். எனக்குப் பயம் தெளிந்துவிட்டது. நியூஜெர்ஸி பாலா, டெக்சாஸ் பாண்டி என்று இரண்டு பேர் என்னைப் பார்ப்பதற்காக வந்தார்கள். அவர்களோடு பேசி, பழகிய பிறகு, அவர்கள் இருவரும் எனக்குத் தம்பிகளாகிவிட்டார்கள். FeTNA மூன்று நாள் விழாவில் என்னுடன் இருந்தார்கள். நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்பதில் எனக்கு எந்தக் குழப்பமும் ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

FeTNA விழா முடிந்த மறுநாள், FeTNA அமைப்பினர் ஏற்பாடு செய்திருந்த நூவாடா மாகாணத்திலுள்ள லேக் தஹோவுக்குப் பேருந்தில் மூன்று மணிநேரப் பயணம். பயணத்தில் என்னுடன் பயணம் செய்தவர்கள், அண்ணன் திருமூர்த்தி குடும்பத்தினர். திருமூர்த்தி என்னுடைய பெரும்பாலான புத்தகங்களைப் படித்தவர்.

சாக்ரமண்டோ நகரத்திலிருந்து லேக் தஹோ செல்கிற பயணத்தில் இரண்டரை மணிநேரம் மலைகளுக்கிடையேதான் பேருந்து சென்றது. ஒரு சில இடங்களில் காட்டுத் தீயால் எரிந்துபோன மரங்களைப் பார்ப்பதற்குச் சங்கடமாக இருந்தது. தங்கத்தைத் தேடி அமெரிக்கர்கள் அலையும் ஒரு நதியையும் பார்க்க முடிந்தது. தங்கத்திற்கான தேடுதல் அதற்கான வேட்கை – மனித மனதின் தீராத அலைச்சல் பற்றி யோசிக்கவைத்தது. அதோடு இயற்கையின் அதிசயங்களையும்தான். மனிதர்களின் எல்லா விதமான சாகசங்களும் இயற்கையின் முன் தோற்றுப்போகும் என்பதையும் நான் பார்த்த காட்சிகள் நினைவூட்டிக் கொண்டேயிருந்தன. மலைகளும் அடர்ந்த காடுகளும் நீர்வீழ்ச்சிகளும், 110, 120 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பத்திலும் உருகாத பனிப் பாறைகளும், இயற்கையின் இன்னொரு அதிசயமான முகத்தைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தன.

லேக் தஹோ – 17 கிலோ மீட்டர் சுற்றளவு கொண்ட நன்னீர் ஏரி. பனிப் பாறைகள் உருகுவதால் வரும் நீர். ஏரியைப் பார்ப்பதற்கும் ஏரியில் குளிப்பதற்கும், ஏரியின் கரையில், மணற்பரப்பில் படுத்துக்கொண்டு வெயில் காய்வதற்கும் குடும்பம்குடும்பமாக வருகிறார்கள். லேக் தஹோ ஏரி தன்னுடைய அதிசயத்தால் எத்தனையோ நூறு ஆண்டுகளாக மனிதர்களைத் தன்னை நோக்கி ஈர்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது. மனம் முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. அன்று அந்த ஏரியில் குளிக்காத ஒரே மனிதன் நான்தான். வீட்டிலிருந்து எடுத்து வந்த ரப்பர் படகுகளில், சிறு படகுகளில், சற்றுப் பெரிய நீராவிப் படகுகளில் என்று மனிதர்கள் தங்களை மறந்து நீர் விளையாட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

நான் சாதாரணமாக எந்த விஷயத்திலும் ‘ரிஸ்க்’ எடுப்பதற்குத் தயங்குகிற ஆள். மலைகளின் மீது ஏறுவது, கடலில் போவதெல்லாம் என் மனதிற்கு ஒவ்வாத செயல். என் வாழ்க்கையில் முதன்முதலாக ரிஸ்க் எடுத்தேன். அதுவும் நான் எடுத்ததல்ல, அண்ணன் திருமூர்த்தியும், அவரது குடும்பத்தினரும் எடுத்த முடிவுதான். பதினேழாயிரம் மீட்டர் உயரமுள்ள மலைக்கு ரோப் காரில் செல்கிற சாகசப் பயணம். மேலே ஏறுவதற்கு 45 நிமிடம், திரும்பிக் கீழே வருவதற்கு 45 நிமிடம். மூன்று இடங்களில் இறங்கி நின்று பார்க்க முடியும். பனிப் பாறைகள் மூடியிருந்த மலைகளை, மலைகளின் அழகை பார்த்து அதிசயித்தேன்., 


மலையின் மேலே போகும்போதும், மலையிலிருந்து கீழே இறங்கும்போதும், ‘என் உயிர் என்னிடமில்லை’ என்று சொல்வதைப் போலதான் இருந்தேன். மலைகளின் அதிசயத்தைக் காண்கிற அதே கணத்தில் எத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இந்த மலைகள் இருக்கின்றன, எத்தனை ஆயிரம் மனிதர்கள் இந்த மலைகளின் உச்சிக்கு வந்து சென்றிருப்பார்கள், என்ற கேள்வியும் ரோப் காரிலிருந்து தவறி விழுந்தால் என்னாகும் என்ற பயமும் மனதில் இருந்துகொண்டேயிருந்தது. மனிதர்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். மலைகள் அப்படியே இருக்கின்றன. மலைகளின் இருப்பு மனிதன் ரொம்ப அற்பமானவன் என்பதை நிரூபித்துக்கொண்டேயிருக் கிறது. மலைகளின் உச்சியில் உருகாத பனிப் பாறைகள் என்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிப்பதாக உணர்ந்தேன். மலைகளிலிருந்த உயரங்களும், பள்ளங்களும், மரங்களும் காட்சிகளாக இல்லாமல் உணர்வுகளாக மாறிப்போயின.

அமெரிக்காவில் ஜூன், ஜூலை மாதங்களில் சூரியன் இரவு ஒன்பதுவரை இருக்கிறது. நீண்ட பகல் நேரம் கொண்ட காலம். எனக்கு அதிசயமாக இருந்தது. மாலை ஆறு, ஏழு மணிக்கே அமெரிக்கர்கள் சாப்பிட்டுவிட்டுப் படுக்கைக்குப் போய்விடுகிறார்கள் என்பது நம்ப முடியாத விஷயமாக இருந்தது. ஆனால், அதுதான் அமெரிக்காவில் இயல்பாக இருந்தது. ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் ஒரு பழக்கம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு பழக்கம். 

சான்பிரான்சிஸ்கோவில் வசிக்கும் பாண்டியன் என்பவருடன் ஒரு பகல் முழுவதும் இலக்கியம் பற்றி, தமிழ் நாட்டு எழுத்தாளர்களின் எழுத்துகள் பற்றி, அமெரிக்க எழுத்தாளர்களின் எழுத்துகள் பற்றி, உலகெங்கும் எழுத்தாளர்கள் தொடர்ந்து ஏன் எழுதிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள், சமூகத்திற்கு இலக்கியப் படைப்புகள் தருகின்ற செய்திகள் என்ன என்பதைப் பற்றியெல்லாம் பேசினோம். பாண்டியன் காபி பிரியர். அடிக்கடி காபியைப் பற்றியும் அமெரிக்கர்கள் அரை லிட்டர் அளவுக்கான காபியை எப்படி விரும்பிக் குடிக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றியும் சொன்னார். நான் எப்போதும்போல, தமிழ் நாட்டில் குடிப்பது போலவே ஒரு தம்ளர் அளவுக்கே குடித்தேன்.

பாண்டியன் வீட்டில் ஏழெட்டு நண்பர்களுடன் இரண்டு மணிநேரத்திற்கும் அதிகமாக ஒரு உரையாடல் நடந்தது. அந்த உரையாடலுக்கு ஏற்பாடு செய்தவர் சுந்தர பாண்டியன், அமைதியானவர். நல்ல படிப்பாளி. எழுத்தாளர்களுடன் தொடர்பில் இருப்பவர். தமிழ் நாட்டில் எழுதப்படும் இலக்கியப் போக்குகள் பற்றிப் பேச்சு நடந்தது. தமிழ்நாட்டில் நடக்கிற எல்லா அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கும் நான்தான் பொறுப்பாளி என்பதுபோல கேள்விகள் கேட்டார்கள். தமிழ்நாட்டில் ஒரு எழுத்தாளனுக்கான மதிப்பு என்னவென்று எனக்குத்தான் தெரியும். தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர்களில் பலர் எனக்கும் அரசியலுக்கும், அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று பொறுப்பான முறையில் அறிக்கை விடுவார்கள் என்பது. அமெரிக்கவாழ் தமிழர்களுக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறது. அமெரிக்காவில் வாழ்ந்தாலும் தமிழர்களுக்குத் தமிழ்நாட்டு அரசியல் நடவடிக்கைகள் மீதும், இந்தியாவில் நடக்கும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் மீதும், கடுமையான கோபமும், ஆதங்கமும் இருப்பது தெரிந்தது.

FeTNA நடத்திய மூன்று நாள் விழாவில், நான் FeTNA நிகழ்ச்சிகளில் பேசியதோடு, பெரியார் பன்னாட்டு அமைப்பாளர், மருத்துவர் சோம. இளங்கோவன் ஏற்பாடு செய்திருந்த, ‘மொத்த உலகிற்கும் ஏன் பெரியார் தேவைப்படுகிறார்’, ’கலைஞர் 100’ என்ற கூட்டத்திலும் பேசினேன். சோம. இளங்கோவன் அமெரிக்கத் தமிழர்களிடையே செல்வாக்கு மிக்கவர். பெரியாரின் கொள்கைகளைத் தீவிரமாக அமெரிக்க மண்ணில் பரப்பிக்கொண்டிருப்பவர்.

நான் சான்பிராசிஸ்கோவிலிருந்து தனியாக சிகாகோ நகரத்திற்கு மூன்றரை மணிநேரம் பயணம் செய்தேன். திகில்தான். லேப் டாப், செல்போன், பாஸ்போர்ட் மூன்றையும் ஒரே பையில் வைத்துவிட்டேன். லேப் டாப், செல்போன் போன்றவற்றை ஸ்கேன் செய்யும்போது பையில் வைக்கக் கூடாது, தனியாகத்தான் வைக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியாது. என்னுடைய பை மட்டும் ஸ்கேன் செய்யப்பட்டு வரவில்லை. ஐந்து நிமிடமாயிற்று, பத்து நிமிடமாயிற்று. பயத்தில் வியர்த்துவிட்டது. முக்கியமாக பாஸ்போர்ட் போய்விட்டால் என் நிலைமை? செல்போன் போய்விட்டால் நான் யாருடனும் தொடர்புகொள்ள முடியாது. உண்மையாகவே மிரண்டுபோனேன். ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கரை ‘கறுப்பர்’ என்று சொன்னால் கோபம் வந்துவிடும் என்று தமிழர்கள் எனக்குச் சொல்லியிருந்தார்கள். ஒரு கறுப்பர் சந்தேகத்தின் பெயரில் என்னுடைய பையைத் தனியாக எடுத்துவைத்திருப்பது தெரிந்தது. அவரிடம் போய் பேசி, ( எனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில்தான்) என்னுடைய பையைக் கேட்டேன். அவர் மீண்டும் ஸ்கேன் செய்ய வேண்டும் என்றார். லேப் டாப், செல்போனைத் தனியாக எடுத்துவைத்தேன். மீண்டும் ஸ்கேன் செய்யப்பட்டது. என்னுடைய பொருட்கள் குறிப்பாக பாஸ்போர்ட், செல்போன் கைக்கு வந்த பிறகுதான் என்னுடைய பதற்றம் தணிந்தது. இருப்பதிலேயே மிகவும் கடுமையான நாடு – அமெரிக்கா. அந்த நாட்டில் அதுவும் ஏர்போர்ட்டுக்குள் பாஸ்போர்ட்டைத் தொலைத்துவிட்டு நின்றால் என்னுடைய நிலைமையை நினைத்துப்பார்க்கவே பயங்கரமாக இருந்தது.

FeTNA 36ஆவது ஆண்டு விழாவுக்கு வந்த நாட்டுப்புற கலைஞர்களின் ஏழு பேரின் பாஸ்போர்ட்டுகள் திருடுபோய்விட்டன என்ற தகவல் எனக்குத் தெரியும். சான்பிரான்சிஸ்கோவிலிருந்து சாக்ரமண்டோ நகருக்கு காரில் வரும்போது இடையில் டீ குடிப்பதற்காக வேனை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அப்போதுதான் வேனிலிருந்து பைகள் காணாமல் போயிருக்கின்றன, நாட்டுப்புற இசைக் கருவிகளும்தான். மலேசியாவில்தான் கார் கண்ணாடியை உடைத்து காருக்குள் இருக்கும் பொருட்களைத் திருடுவார்கள் என்று மலேசிய நண்பர் நவீன் சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன். அமெரிக்காவிலும் திருடர்கள் இருக்கிறார்கள். காரில் இருக்கும் பொருட்கள் திருடுபோகும் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது. திருடர்கள் இல்லாத நாடு என்று உலகில் ஒன்றைக் காட்ட முடியுமா?

எது எப்படியோ என்னுடைய பாஸ்போர்ட் இருக்கிறது. செல்போனும் இருக்கிறது என்ற நிம்மதியில் விமானத்தில் பயணம் செய்தேன். சிகாகோவில் எனக்காக யார் காத்திருப்பார்கள்? அவர் என்னை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பார்? அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்ற கவலையுடன்தான் என்னுடைய பிரயாணம் அமைந்தது.

சிகாகோ சரவணக்குமார் பொருட்களை எடுக்கும் இடத்திற்கே வந்து காத்துக்கொண்டிருந்தார். சந்தித்த பத்திருபது நிமிடங்களிலேயே அண்ணன் தம்பியாகிவிட்டோம். சிகாகோ தமிழ்ச் சங்கம் சார்பாகக் கூட்டம். சிறப்பான ஏற்பாடு. திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் கி. வீரமணி அவர்களுடைய மகள் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தார். சரவணக்குமார் அன்பான மனிதர் என்பதைவிடவும் நிதானமானவர். சிகாகோ நகர் முழுவதையும் சுற்றிக்காட்டினார். சிகாகோ நகரின் மையத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது ஒரு நதி. நதியின் இரண்டு பக்கமுமிருந்த வானுயர்ந்த கட்டடங்கள். நதிக்கரையோரம் அமைந்திருந்த கட்டடத்தில்தான் நம்முடைய முன்னாள் Reserve Bank கவர்னர் திரு. ரகுராம் ராஜன் பணி செய்துகொண்டிருப்பதாக சரவணக்குமார் சொன்னார். நதியில் தனிமனிதர்களாகவும், ஸ்ட்ரீம் படகிலும், சிறு கப்பல் போன்ற படகிலும் ஓயாமல் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். நதியும், நதிக்குப் பக்கத்திலேயே இருந்த 

park-க்கும் சுற்றுலாத் தளமாக இருந்தது. சிகாகோ நகரத்திற்கு வெளியே 170 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கிறது ஒரு பெரிய ஏரி. அந்த ஏரிக்கரையிலிருந்து பார்க்கும்போது சிகாகோ நகரின் அழகிய தோற்றம் தெளிவாகத் தெரியும். நாங்கள் ஏரிக்கரையில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது ஒரு பெண்னும் மற்றொரு பெண்ணும் திருமணம் செய்துகொண்ட காட்சியைப் பார்க்க முடிந்தது. வானுயர்ந்த கட்டடங்களும் நகரத்தின் மையத்தில் ஓடும் நதி மட்டுமல்ல பெண்ணும் பெண்ணும் திருமணம் செய்துகொள்வதும் சிகாகோவின், அமெரிக்காவின் ஒரு முகம்தான் என்று தோன்றியது. ஒரு பேருந்தில் வந்து, ஏரிக்கரையோரம் நின்று, திருமணம் செய்துகொண்டு, கால் மணிநேரத்திலேயே கிளம்பிப் போன குழுவையும் காண முடிந்தது. ஒவ்வொரு நாட்டினருக்கும் ஒரு பழக்கம். நம்முடைய தமிழ்நாட்டில் உறவினர், நண்பர்களுடன் ஒரு வேனில் சென்று கோவிலில் திருமணம் செய்துகொண்டு வருவதை நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன், அந்த மாதிரியான கல்யாணங்களுக்கு நானும் போயிருக்கிறேன். 

சான்பிரான்சிஸ்கோ விமானநிலையத்தில் செய்த தவறை மீண்டும் சிகாகோ விமானநிலையத்திலும் செய்தேன். லேப் டாப், பாஸ்போர்ட், செல்போன் மூன்றையும் பையில் வைத்து ஸ்கேன் செய்வதற்குத் தள்ளிவிட்டேன். சான்பிரான்சிஸ்கோவில் நடந்த அதே குழப்பமான விஷயம் மீண்டும் நடந்தது. ஒரே ஆறுதல் அப்போது ஊடகவியலாளர் செந்தில் என்னுடனிருந்தார் என்பதுதான்.

சிகாகோவிலிருந்து நியூ ஜெர்ஸிக்கு விமானப் பயணம். அமெரிக்கா திணை அமைப்பின் சார்பில் மாலையில் கூட்டம். நியூ ஜெர்ஸி பாலாவும், இளமாறனும்தான் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். நிறைய பேர் வந்திருந்தனர். என்னுடைய ‘எங் கதெ’ நாவலைப் படித்திருந்த ஒரு தம்பதி, ஆறு மணிநேரம் காரில் பயணம் செய்து கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தது நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவர்களுடைய வருகை ஒரு எழுத்தாளனுக்கு, ஒரு படைப்பிற்குக் கிடைத்த மரியாதையாகவே நான் கருதினேன். கூட்டத்தில் என்னுடைய புதிய சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘திருநீறு சாமி’ குறித்துப் பேசினேன். என்னுடைய சிறுகதைகளின் தன்மை குறித்து நானே பேசிய கூட்டம். ஒரு எழுத்தாளன் தன்னுடைய படைப்புகள் குறித்து அவனே பேசுவது சரியா, பிறர் பேசுவது சரியா? ஒரு எழுத்தாளனின் எழுத்துகள் குறித்து, சம்பந்தப்பட்ட எழுத்தாளன் பேசுவதைக் காட்டிலும் பிறர் பேசுவதுதான் சரியானது, நியாயமானது.

நியூஜெர்ஸியில் பாலாவும் இளமாறனும் நிலம் போல் என்னைத் தாங்கினார்கள். அன்பின் மதிப்பை, உயர்வை எந்த வார்த்தைகளாலும் சொல்லித் தீர்த்துவிட முடியாது. அதுதான் அன்பின் ரகசியம்.

வாஷிங்டன் டி.சி.க்கு காரில் பயணம். மூன்று மணிநேரம். வழி நெடுகிலும் இரண்டு பக்கங்களும் மரங்கள், காடுகளாக இருந்தன. பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னால் அழைத்துச்செல்வது போல் இருந்தது. சாலை வசதிகள் ஏற்படாத காலத்தில், மனிதர்களின் பெருக்கம் அதிகம் இல்லாத காலத்தில் இந்தக் காடுகள் எப்படி இருந்திருக்கும்? விவரிக்க முடியவில்லை. மண்ணின் அதிசயத்தை உலகில் இதுவரை எழுதப்பட்ட மொத்த இலக்கியமும் விவரித்து விடவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. மண்ணும் அதன் மீது இருக்கும் மலைகளும், நதிகளும், மரம், செடிகளும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு அதிசயத்தைக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அதை மனிதன்தான் புரிந்துகொள்வதில்லை.

பாலா, அமெரிக்க வாழ்க்கை முறை, அமெரிக்கர்கள் பூர்வ குடிகளை எப்படி ஒழித்தார்கள் என்பது பற்றியெல்லாம் வழி நெடுக பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

வெர்ஜினியா மாநிலத்தின் வாசலாக அப்பலேச்சியன் மலைத்தொடர் அமைந்திருக்கிறது. 1600-களில் ஆரவாரமில்லாத வனப்பகுதியாக இருந்தது. வகுண்சேனாக்கவ் என்பவர் 30-க்கும் மேற்பட்ட பூர்வ குடிகளின் தலைவனாக இருந்தார், அவருடைய மகள் போகண்ட்ஸ். அட்லாண்டிக் கடலைக் கடந்து, கேப்டன் ஸ்மித் – அமெரிக்க மண்ணில் காலடி வைத்தார், ஜேம்ஸ் டவுன் உருவானது, 1613இல் போகண்ட்ஸ் பிணைக்கைதியானாள், ஜான் ஸ்மித்தைத் தொடர்ந்து, ஜான் ரால்ப், புகையிலை வியாபாரத்திற்காக வந்தார். அமெரிக்கப் பழங்குடியினர் புகையிலையைப் பயிரிட்டு வந்தனர். அந்த ரகசியத்தை ஜான் ரால்ப் தன்னுடைய மக்களுக்குக் கற்றுத் தந்தார். சகஜீவியா, ஷோஷோன் பழங்குடி இனத் தலைவனின் ஐட ஹோ மாநிலத்துக் காட்டுமிராண்டி என்று வர்ணிக்கப்பட்ட பெண்தான் வழிநடத்தினாள் பசிபிக் பெருங்கடலை மேற்குலகம் காண்பதற்கு.

1800-களில்தான் புதிய உலகம் என்று அமெரிக்கா கொண்டாடப்பட்டது. அமெரிக்கா, பழங்குடிகளை அழித்து உருவான வரலாறு குறித்துப் பேசினோம். அமெரிக்காவின் மொத்த வரலாறு முந்நூறு நானூறு ஆண்டுகளுக்குள்தான் இருக்கும். தமிழர்களின் வரலாறு எத்தனை நூறு ஆண்டுகள் என்பதையும் பேசினோம். பேச்சு மனித உறவை வளர்க்கிறது. மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது

பாலா அதிகம் பேசக்கூடியவர். அரசியல் அறிவு பெற்றவர். அரசியல்வாதியாக ஆக வேண்டியவர். நல்ல பேச்சாளி. இளமாறன், பாலாவுக்கு நேரெதிர் அமைதியானவர், அன்பானவர். ஒரு காரியம் என்றால் அதை செய்து முடிப்பதிலேயே குறியாக இருப்பவர்.

அரசு செல்லய்யாவால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த வாஷிங்டன் டி.சி. தமிழ்ச் சங்கக் கூட்டத்தில் பேசினேன். அந்தக் கூட்டத்தில் இலக்கியம் அரசியல் என்று எனது பேச்சு இருந்தது. இலக்கியம் அரசியலைப் பேசுகிறது. அரசியல் இலக்கியத்தைப் பேசுகிறது. இரண்டையும் தனித் தனியாகப் பிரித்துவிட முடியாது. அரசு செல்லய்யா சூழலியல் ஆர்வலர். அன்பானவர். தமிழ் மொழிக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர். பழகுவதற்கு எளிமையானவர். அந்தக் கூட்டத்தில் திராவிடர் கழகப் பொதுச் செயலாளர் துறை சந்திரசேகரின் மகள் அறிவுப் பொன்னி, மருமகன் எழில் வடிவன் கலந்துகொண்டனர். எழில் வடிவன் அதிகம் பேசாதவர். காரியத்தில் கெட்டிக்காரர்.

லூசியானாவிலிருந்து நியூயார்க் நகரத்திற்கு விமானப் பயணம். குட்டி விமானம். அப்படியொரு விமானத்தை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை. பயணம் செய்ததில்லை. நியூயார்க் தமிழ்ச் சங்கத்தில் பேச்சு. வழமையானது. கூட்டம் குறைவுதான். கேள்விகள் அதிகமாக இருந்தன. வந்திருந்த நண்பர்கள் இலக்கிய வாசகர்களாக இருந்தது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நியூயார்க் தமிழ்ச் சங்கத் தலைவரும், கதிர்வேல் குமாரராஜாவும்தான் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். வட அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவை, FeTNA-வின் தலைவர் முனைவர் பால சுவாமிநாதன் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள இயலாமல்போனது வருத்தமாக இருந்தது. நான் நியூயார்க்கில் இருந்த சமயத்தில் அவர் ஒரு சுற்றுப் பயணத்தில் இருந்தார். தன்னுடைய சொந்தப் பணத்தில் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் இருக்கை அமைத்திருக்கிறார். நல்ல மனிதர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சந்திக்க வாய்ப்பு அமையவில்லை. அவர்தான் கதிர்வேல் குமாரராஜாவிடம் கூட்டம் நடத்துவதற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார். 

நியூயார்க்கில், குஜராத்தி ஒருவர் ஹோட்டல் வைத்திருக்கிறார். திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. நான் எழுத்தாளன் என்றதும் அவருடைய முகமே மாறிவிட்டது. கூகிளில் என்னுடைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளைப் பார்த்துவிட்டு, அவர் பேசியது நினைவுகொள்ளத் தக்கது.

பெருமாள்தான் அழைத்துச் சென்றார். நியூயார்க் விமானநிலையம் பெரியது. பத்திரமாகவும் நேரத்துடனும் செல்ல வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார். அந்த ஹோட்டலில் சமையலராக வேலை செய்தவர் ஒரு ஈழத் தமிழர். முதன்முதலாக அமெரிக்காவில் ஒரு ஈழத் தமிழரின் முகத்தைப் பார்த்தேன். நானும் பேசவில்லை. அவரும் பேசவில்லை. தமிழ் நாட்டில் கிடைப்பது போன்று பொடி தோசை கிடைத்தது.

பெருமாள், நியூயார்க்கிலிருந்து மான்ஹாட்டன் என்ற இடத்திற்கு காரில் அழைத்துச்சென்றார். அவர், மான்ஹாட்டன் தீவு உருவான வரலாறு, இப்போது அங்கு எழுந்துள்ள வானுயரக் கட்டடங்கள், மான்ஹாட்டனுக்குச் செல்வதற்கு 200-ஆண்டுகளுக்கு முன் கட்டப்பட்ட பாலம் பற்றியெல்லாம் விவரித்தார். நம் நாட்டில் கட்டப்படும் பாலங்களின் நிலை பற்றியும் சொன்னார். பாலத்தில் காரில் பயணம் செய்வது அலாதியானது. நடந்து சென்றால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். அதற்கு வாய்ப்பில்லை. ஐக்கிய நாடுகளின் சபை கட்டடத்தின் முன்பு நிற்க வைத்து புகைப்படம் எடுத்த பெருமாள்- அமெரிக்காவின் இன்னொரு முகத்தையும் காட்டினார். அது ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் நிரோத் பாக்கெட் வைக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதுதான். பள்ளியில் படிக்கும்போதே கர்ப்பமாகிவிடும் பிள்ளைகளின் கர்ப்பத்தைக் கலைத்துவிடாமல் அரசு பாதுகாக்கிறது, பள்ளியில் படிக்கும்போதே குழந்தை பிறந்துவிட்டால் அக்குழந்தையை அரசே தத்தெடுத்துப் பராமரிக்கிறது என்பதைச் சொன்னபோது நான் ஆச்சரியப்படவில்லை. எல்லாவிதமான ஆச்சரியங்களுக்கும் இடமளிக்கிற நாடுதானே அமெரிக்கா.

பெருமாள் மற்றொரு விஷயத்தையும் சொன்னார். சென்னை ஐ.ஐ.டி.யில் படித்துவிட்டு அமெரிக்காவுக்கு ஒரு இளைஞர் சென்றார். திருமணத்திற்காகப் பெண் தேடினார். தமிழ்ப் பெண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்டார். பெண் கிடைத்தது. ஆனால், திருமணத்திற்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அமெரிக்காவில் பிறந்து வளர்ந்த பெண். முதன்முதலாக அமெரிக்காவுக்கு வந்தவர் என்றால், எதற்கெடுத்தாலும் கணக்குப் பார்ப்பார். செலவு செய்யும்போதெல்லாம், அமெரிக்கா பணத்தையும், இந்திய பணத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பார். அதனால் அந்த மாப்பிள்ளை வேண்டாம், அமெரிக்காவிலேயே பிறந்து வளர்ந்த பையன் என்றால் சரி என்று சொல்லிவிட்டாள் அந்தப் பெண்.

முதல் தலைமுறையாக அமெரிக்காவுக்குச் சென்று வாழ்கிறவர்களுக்கும், அமெரிக்காவிலேயே பிறந்து வளர்கிற பிள்ளைகளுக்குமான மன வேறுபாடு என்ன என்பதை பெருமாள் சொன்னார். அமெரிக்கவாழ் தமிழர்களின் வாழ்க்கைப் போக்கு, மனப்போக்கு என்னவாக இருக்கிறது என்பதை பல மனிதர்களின் கதைகளைச் சொல்லி விளக்கினார்.

நியூயார்க் நகரத்தைச் சுற்றிக்காட்டுவதற்கு தம்பி பாலாவும், இளமாறனும் கோசலும் வந்திருந்தனர். வால் மார்ட், இரட்டை கோபுரம் இடிக்கப்பட்ட இடம் என்று பார்த்தேன். உலக வர்த்தக மையமாக விளங்கிய இரட்டை கோபுரக் கட்டடங்கள் இடிக்கப்பட்ட இடத்தில் இப்போது சிறு குளம் போன்றும் அமைத்திருக்கிறார்கள். அதன் சுற்றுச் சுவரில், தாக்குதலின்போது உயிரிழந்தவர்களின் பெயர்களும் எழுதப்பட்டிருந்தன. இரட்டை கோபுரம் இடிக்கப்பட்ட நாளன்று உயிர்பிழைக்க முடியும் என்ற எண்ணத்தில், மாடியிலிருந்து குதித்து இறந்தவர்களைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருக்கிறேன். உலகின் உயரமான கட்டடமாக, அமெரிக்காவின் பெரிய அடையாளமாக இருந்த கட்டடங்கள் இப்போது தரைமட்டமாக இருக்கிறது. தற்போது பக்கத்தில் புதிதாக ஒரே ஒரு கட்டடம் கட்டப்பட்டிருக்கிறது.

வால் மார்ட் தெருவில் நடக்கும்போது உலகப் பொருளாதாரத்தை அமெரிக்கர்கள் எப்படித் தீர்மானிக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு அந்த அதிகாரம் எப்படி வந்தது? வளைகுடா நாடுகளில் எண்ணெய் கிணறுகளிலிருந்து எடுக்கப்படும் எண்ணெயை அமெரிக்காவின் டாலர் மதிப்பில்தான் விற்க வேண்டும் என்று அமெரிக்கர்கள் எப்படித் தீர்மானித்தார்கள். அதற்கான அதிகாரம் எப்படி அவர்களுக்கு வந்தது என்பதைப் பற்றி யோசித்தேன். அந்தத் தெருவில் சீறிப்பாயும் ஒரு காளையின் சிலை வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் காளையுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதற்கு நீண்ட வரிசை நின்றது. பாலாவும், இளமாறனும் எவ்வளவு சொல்லியும் நான் காளை மாட்டுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அமெரிக்காவில் இருக்கிற எண்ணெய் வளத்தைப் பயன்படுத்தாமல் ஏன் பிறநாட்டு எண்ணெய் வளத்தை அமெரிக்கா சுரண்டிக்கொண்டிருக்கிறது. பிற நாட்டு வளங்கள் அழிந்த பிறகு தன்னுடைய நாட்டின் வளத்தை அதிக விலைக்கு விற்பதற்குத் திட்டம் போடும் அமெரிக்காவின் மனநிலை எத்தகையது?

அமெரிக்காவில் ஐம்பது மாகாணங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொன்றின் தலைநகரமும் சிறு நகரங்களில் மட்டுமே இருக்கின்றன. தொழில் நகரங்கள் வேறு ஒரு இடத்தில் இருக்கின்றன. கலிஃபோர்னியா என்பது ஒரு மாகாணம். ஆனால், அதன் தலைநகரம் சாக்ரமண்டோ. வாஷிங்டனும் அப்படித்தான்.

வாஷிங்டனில், நாடாளுமன்ற கட்டடம், அதிபரின் வெள்ளை மாளிகையைப் பார்த்தேன். காவல் துறையினரின் அச்சுறுத்தல் எங்குமே இல்லை. அமெரிக்காவிலிருந்த 15 நாட்களில் நான் காவல்துறையினரை அரிதாகவே பார்த்தேன். சான்பிரான்சிஸ்கோ, சிகாகோ, நியூஜெர்ஸி, வாஷிங்டன், நியூயார்க் லூசியானா என்று நான் போன எந்த விமானநிலையத்திலும் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் என்று யாருமே என்னுடைய கண்ணில் படவில்லை. சோதனையிட்டவர்கள்கூட அரசு அதிகாரிகளாகவே இருந்தனர். சென்னை மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் இருக்கிற எல்லா விமானநிலையங்களிலும் மத்திய பாதுகாப்புப் படையினர் நிறைந்திருப்பார்கள். அவர்கள் பார்க்கிற பார்வை, பயணிகளைக் குற்றவாளிகளைப் பார்ப்பதுபோலவும் குற்றவாளிகளை நடத்துவதுபோலவும்தான் இருக்கும்.

அமெரிக்காவில் நான் பயணித்த எல்லா விமானநிலையங்களிலும், டிக்கெட் வாங்குகிற, உடமைகளை ஒப்படைக்கிற இடம்வரை, நண்பர்கள், உறவினர்கள் வர முடியும். அதே மாதிரி பயணம் முடிந்து உடமைகளை எடுக்கிற இடம்வரை நண்பர்கள், உறவினர்கள் வந்து காத்துக்கொண்டிருக்க முடியும். இந்த இரண்டு வசதிகளால்தான் என்னால் அமெரிக்காவில் எளிதாக விமானத்தில் பயணம் செய்ய முடிந்தது. ஏற்கனவே அமெரிக்காவிற்குச் சென்ற தமிழர்கள், இந்தியர்கள், பயமுறுத்தியதுபோல எச்சரிக்கை செய்தது போல, எனக்கு எதுவுமே நிகழவில்லை.

அமெரிக்காவில் அடிப்படையான பணிகளைச் செய்பவர்களாக இருப்பவர்கள் ஸ்பானியர்கள்தான். ஒரு காலத்தில் ஸ்பானியர்கள் அமெரிக்காவின் பூர்வ குடிகளாக இருந்தவர்கள். இப்போது இரண்டாம் தர குடிமக்களாக இருக்கிறார்கள். இந்தியர்கள் குறிப்பாகத் தமிழர்கள் அடிமட்ட வேலை செய்பவர்களாக எங்குமே இல்லை. நாகரிகமான, நல்ல வேலையில் இருக்கிறார்கள். ஏற்றமான பொருளாதார நிலையிலும் இருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் திருட நினைப்பவர்கள் இந்தியர்களின் வீடுகளில் மட்டுமே திருட திட்டம் போடுகிறார்கள். இந்தியர்கள்தான் பணமும், நகையும் நிரம்ப வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் அமெரிக்கவாழ் திருடர்களின் மனதில் இருக்கிறது என்று சான்பிராசிஸ்கோ பாண்டி கூறினார். 

தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த பல நண்பர்களின் பேச்சில் அமெரிக்காவில் கொட்டிக் கிடக்கும் பணம், சட்டவிதிகள், தனிமனித, குடும்ப, சமூக ஒழுங்குகள், வேலை வாய்ப்பு குறித்த பெருமிதம் வெளிப்பட்டது. தமிழ்நாடு, இந்தியா குறித்த மதிப்பீடும் வெளிப்பட்டது. இந்தியாவின் மக்கள்தொகையையும், அமெரிக்காவின் மக்கள்தொகையையும், இந்தியாவின் நிலப்பரப்பையும், அமெரிக்காவின் நிலப்பரப்பையும் அடிக்கடி மறந்துவிடுகிறார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

தமிழர்கள், இந்தியர்கள், அதிலும் குஜராத்திகள் பொருளாதார ரீதியாக வலுவாக அமெரிக்காவில் இருக்கிறார்கள். மக்கள்தொகை கணக்கின்படி குஜராத்திகள் தெலுங்கர்களுக்கு அடுத்த நிலையில்தான் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள். வட மாநிலத்தவர்கள் குறிப்பாக இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலத்தவர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது.

தமிழர்கள் அமெரிக்காவில் பொருளாதார ரீதியாக நல்ல நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் மனதில் கொஞ்ச வருத்தமும் இருக்கிறது என்றே நான் நினைக்கிறேன். பள்ளிக்கல்வி வரைதான் பெற்றோர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உறவு இருக்கிறது. கல்லூரிப் படிப்பிற்குச் சென்ற பிறகு ஆண்டுக்கு ஒன்றிரண்டு முறைதான் பெற்றோர்களைப் பார்ப்பதற்காக வருகிறார்கள். அதுவும் இஷ்டம் இருந்தால் மட்டுமே.

பல பெற்றோர்கள் தங்களுடைய மகன், மகள் திருமணம் செய்துகொள்வார்களா என்ற சந்தேகத்துடன் இருக்கிறார்கள். தன்னுடைய மகன் ஒரு ஆணையோ, திருநங்கையையோ திருமணம் செய்துகொள்வானோ என்ற அச்சத்தில் இருக்கின்றனர். தன்னுடைய மகன் ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் போதும். பெண் எந்த நாடாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்ற மனநிலையில் இருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். வயதுக்கு வந்த மகனிடமோ, மகளிடமோ, அவர்களுடைய திருமணம் குறித்துப் பேசுவதற்கே அச்சப்படுகிறார்கள். பன்னாட்டுக் கலாச்சாரத்திற்குள் வாழ்கிற தங்களுடைய குழந்தைகளின் எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்த கவலையும் அச்சமும் பல பெற்றோர்களிடம் இருப்பது தெரிந்தது. முதல் தலைமுறையாக அமெரிக்காவுக்குச் சென்ற பெற்றோர்களிடம்தான் இந்தக் கவலை அதிகமாக இருக்கிறது. இரண்டு, மூன்று தலைமுறைகள் கடந்துவிட்டால் எந்த அச்சமும் எந்தக் கவலையும் இருக்காது என்றே நான் கருதுகிறேன். எல்லாம் பழகிவிடும்தானே. கனடாவில் ஒரு இலங்கைத் தமிழரைச் சந்தித்தேன். அவருடைய ஒரு மகள் கனடியரைத் திருமணம் செய்திருக்கிறார். மற்றொருவர் நைஜீரியாவைச் சேர்ந்தவரைத் திருமணம் செய்திருக்கிறார்.

குழந்தைகளை அடிக்கிற உரிமை பெற்றோர்களுக்குக் கிடையாது. மனைவியை அடிக்கிற, துன்புறுத்துகிற உரிமையும் கிடையாது. மீறினால் கடுமையான தண்டனை கிடைக்கும். தண்டனைக்குப் பயந்துகொண்டே பல தமிழர்கள், இந்தியர்கள், மனைவி, கணவன், குழந்தைகள் செய்கிற தவறுகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளவில்லை, சகித்துக்கொள்கிறார்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன். எல்லாம் நண்பர்கள் சொல்லக் கேட்டதுதான். 

அண்மை காலமாக அமெரிக்கர்கள் திருமணம் செய்துகொள்வதையும் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்வதையும் தவிர்க்கிறார்கள் என்று ஒரு தகவல். உண்மையா, பொய்யா, தெரியாது. பிள்ளைகளின் திருமணம் பற்றி பேசுவதற்கான முழு உரிமை பெற்றோர்களுக்கு இருப்பதில்லை. அவர்களுடைய வாழ்க்கை, அவர்கள் முடிவெடுக்கிறார்கள். அதில் தலையிட முடியாது. அமெரிக்க சட்டம் அப்படி இருக்கிறது என்று ஆதங்கத்தோடு பல நண்பர்கள் பேசினார்கள்.

என் மனதும், சிந்தனையும், யோசனையும், தமிழ் மண் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றன. அதன் இயல்புக்குப் பழக்கப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. அது ஒருபோதும் அமெரிக்காவின் இயல்புக்கு ஒத்துப்போகாது.

அமெரிக்காவில் சனி, ஞாயிறுகளில் பெரும்பாலான லாட்ஜ்கள் நிரம்பியே இருக்கின்றன. அமெரிக்கர்கள் சனி, ஞாயிறுகளில் ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்க கிளம்பிவிடுகிறார்கள். நாளை என்னாகும் என்ற இந்திய மனதின் கவலை, அச்சம் அமெரிக்கர்களின் மனதில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அமெரிக்காவில் 50 மாகாணங்கள்தான் இருக்கின்றன. ஆனால், 70-க்கும் மேற்பட தமிழ்ச் சங்கங்கள் இருக்கின்றன. தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவர் தேர்தல் என்பது நம்மூரில் M.L.A., M.P. தேர்தலுக்கு ஓட்டு கேட்பதற்குப் போவதுபோல போவோம் என்று டெக்ஸாஸ் பாண்டி சொன்னார். தமிழ்நாடு வேண்டாம், இந்தியா வேண்டாம், வேலை வாய்ப்பில்லை, பொருளாதர ஏற்றமில்லை என்று சொல்லி அமெரிக்காவுக்குச் சென்ற தமிழர்கள் தமிழ்ச் சங்கங்களை அமைப்பதிலும், தமிழ்ச் சங்க நிகழ்வுகளை நடத்துவதிலும் ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள். மொழி ஒன்றிணைக்கிறது. இனப் பற்று ஒன்றிணைக்கிறது, தமிழ்நாட்டில், இந்தியாவில் இருக்கிற தமிழர்களைக் காட்டிலும் அமெரிக்கவாழ் தமிழர்களிடம்தான் அதிகமான மொழிப் பற்று, இனப் பற்று இருக்கிறது. வள்ளுவர் குறித்த, சங்க இலக்கியங்கள் குறித்த பெருமிதம் இருக்கிறது. தமிழ்ப் பண்பாட்டின் அடையாளங்களைத் தங்களுடைய அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கடத்த வேண்டும் என்ற உத்வேகமும் காண முடிகிறது.

சான்பிரான்சிஸ்கோ, கலிஃபோர்னியா, நுவாடா, சிகாகோ, நியூ ஜெர்ஸி, லூசியானா, வாஷிங்டன், நியூயார்க் போன்ற நகரங்களில் இருக்கும் வானுயர்ந்த கட்டடங்கள் மனதை ஈர்க்கத்தான் செய்தன. பிரமிப்பை உண்டாக்கத்தான் செய்தன. பரந்த பசுமையான நிலப்பரப்பு மயக்கத்தான் செய்தன. அதே நேரம் அமெரிக்காவில் அழிக்கப்பட்ட பூர்வ குடிகளின் வரலாறுகளும் அமெரிக்கா குறித்து ஜான் ஸ்டீன் ஃபெக் எழுதிய The Grapes of Wrath என்ற நாவலும், டோனி மாரிசனின் - The Bluest eye என்ற நூலும், ஹேரியட் ஜேக்கபிஷ் எழுதிய ‘ஓர் அடிமை சிறுமியின் வாழ்க்கை நதி’ என்ற தன்வரலாறு நூலும் நினைவுகளில் வந்துகொண்டேயிருந்தன. ஒரு நாட்டின் மதிப்பு என்பது அந்த நாட்டிலுள்ள கட்டடங்கள் அல்ல, அந்த நாட்டில் எழுதப்பட்ட படைப்புகளே, கட்டடங்கள் ஒருபோதும் மனித மனம் குறித்துப் பேசுவதில்லை.

அமெரிக்காவில் வீடற்ற மனிதர்களை நிறைய பார்க்க முடிந்தது. பிச்சைக்காரர்களும் இருக்கிறார்கள். என்னிடமே மூன்று பேர் சிகரெட் வாங்கி குடித்தார்கள்.

நான் அமெரிக்காவில் 26 மணிநேரத்திற்கும் மேலாகப் பல இடங்களுக்கு காரில் பயணம் செய்திருக்கிறேன். எந்த ஒரு ஹைவேயிலும் தவறிபோய்க்கூட ஒரு மனிதரைக் கண்டதில்லை. சைக்கிள், டூவீலர் என்று எதுவுமே இல்லை. கார்கள் மட்டும்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அமெரிக்காவில் டஸ்ட் அலர்ஜி வருவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. கிராமம், நகரம் என்று எல்லா இடத்திலும் எல்லாத் தெருக்களிலும் தூய்மை நிறைந்திருந்தது. தெருவின் தூய்மைக்கு, சாலையிலிருக்கும் போக்குவரத்துக்குக் காரணம் கடுமையான சட்டங்களும் அபராதங்களும்தான் காரணம்.

கிராமப்புற நூலகங்கள்வரை எல்லாமே மேம்படுத்தப்பட்டவையாக இருக்கின்றன. தனியாகப் படிப்பதற்கும் இடம் ஒதுக்கிவைத்திருக்கிறார்கள். குழந்தைகளுக்குத் தனியாக, முதியோர்களுக்குத் தனியாக இடம் ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். நம்முடைய அரசு நிறுவனங்கள் இது குறித்து அக்கறைப்படலாம். அமெரிக்காவின் தொழில் வளர்ச்சிக்கு, பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அவர்கள் படிப்பை முதன்மைப்படுத்துவதுதான் காரணமாக இருக்க முடியும்.

சிகாகோவில் ஒரு கிராமத்தில் காதுகேளாத குழந்தை இருக்கிறது என்பதற்காக அந்தத் தெருவில் காரில் போகிறவர்கள் ஹாரன் அடிக்கக் கூடாது என்று எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள். கார் ஓட்டிகள் அந்தத் தெருவைக் கடக்கும்போது ஹாரன் அடிக்காமல்தான் போகிறார்கள். அதே மாதிரி இன்னொரு கிராமத்தில் ஒரு வீட்டின் முன் ஒரு பெட்டி இருக்கிறது. அதில் புத்தகங்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. யார் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொண்டு போய் படித்துவிட்டுத் திரும்ப கொண்டுவந்து வைத்துவிடலாம் என்று சரவணக்குமார் கூறினார்.

தனிமனித சுதந்திரத்தைக் கொண்டாடுகிற நாடு, கட்டற்ற சுதந்திரம் குழந்தைகள் அளவில், பள்ளிக் குழந்தைகள் அளவில் இருப்பது ஏற்றதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னுடைய இந்திய மனம் பல விஷயங்களை ஏற்க மறுக்கிறது.

நம்முடைய ஊரில் மருந்துக்கடைக்குச் சென்று தலைவலி மாத்திரை வாங்குவதுபோல அமெரிக்காவில் பல மாகாணங்களில் போதைப் பொருள் வாங்க முடியும். போதைப் பொருள் சட்டப்பூர்வமாக இருக்கிறது. தனக்கு மாற்று உறுப்பு அறுவைச் சிகிச்சை செய்யும்போது, போதைப் பொருள் தந்ததாக சான்பிரான்சிஸ்கோவில் வசிக்கும் பாண்டியன் கூறினார். 

இப்படிப் பல விஷயங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். அதற்கான இடம் இதுவல்ல. இப்போது அமெரிக்காவில் எனக்கு நிறைய அண்ணன்களும் நிறைய தம்பிகளும் இருக்கிறார்கள. அமெரிக்கப் பயணம் எனக்கு அளித்த அரியச் செல்வங்கள்.  

என்னுடைய அமெரிக்கா பயணம் என்பது அசோகன் தங்கராஜ் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருந்தது. நான் விசாவுக்கு விண்ணபித்தது முதல் நான் சென்னையில் விமான ஏறியதுவரை, நான் அமெரிக்காவிலிருந்து சென்னை வரும்வரை அனைத்துவிதமான உதவிகளையும் செய்தவர், என்றும் நினைவில் இருப்பவர். அசோகன் இல்லாவிட்டால் என்னுடைய அமெரிக்கப் பயணமே சாத்தியமாகி இருக்காது. அசோகனும் என்னுடைய ஆசைத் தம்பிதான்.

அமெரிக்கா எப்போதும் போல அதன் இயல்பில் இருக்கிறது. நான் என் இயல்பில் தமிழ்நாட்டிற்கு வந்தேன். அவரவருக்கு அவரவர் நாடு மனதுக்கு உகந்தது.


அந்திமழை ஆகஸ்ட் 2023

திங்கள், 31 ஜூலை, 2023

அமெரிக்க மண்ணில் தமிழ் உணர்வு - இமையம்


    வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச் சங்கப் பேரவை FeTNA  36ஆவது ஆண்டு விழா கலிஃபோர்னியா மாகாணம், சாக்ரமண்டோ நகரில் ஜூன் 30, ஜூலை 1, 2 ஆகிய தேதிகளில் நடைபெற்றது. அமெரிக்காவில் எழுபதுக்கும் அதிகமான தமிழ்ச் சங்கங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. அவற்றின் கூட்டமைப்புதான் FeTNA.  இந்த அமைப்பு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒவ்வொரு மாகாணத்தின் தலைநகரில் விழாவைக் கொண்டாடிவருகிறது.

FeTNA  36ஆவது ஆண்டு, மூன்று நாள் விழாவில் ஐந்து வெவ்வேறு விதமான நிகழ்வுகளில் பங்கேற்றுப் பேசுவதற்கான வாய்ப்பு எனக்கு வழங்கப்பட்டது. அதிலொன்று ‘நாளைய தமிழ் நானிலத்தில்’ மற்றொன்று  ‘தமிழின் தொன்மையும் பெருமையும்’. பொது அரங்கம், கலை அரங்கம், பட்டிமன்றம், நடனம், கலை நிகழ்ச்சிகள், இசை, தொழில்முனைவோர் மாநாடு என்று ஒரே நேரத்தில் பல அரங்குகளில் பல நிகழ்வுகள் நடைபெற்றன.

மூன்று நாள் விழாவில் பார்வையாளர்கள், பங்கேற்பாளர்கள், சிறப்பு அழைப்பாளர்கள், தன்னார்வலர்கள் என்று பெரும் கூட்டம். நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் நேர்த்தியாகவும் சிறப்பாகவும் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தன. விழாவில் என்னை மிகவும் வியப்படையவைத்த விஷயம் பல மாகாணங்களிலிருந்து குடும்பம் குடும்பமாகப் பலர் வந்திருந்ததுதான். நான் இதுவரை இப்படியொரு விழாவைக் கண்டதில்லை. அமெரிக்கத் தமிழர்கள் FeTNA  விழாவுக்குக் குடும்பத்தோடு வருவது இயல்பானது என்று பலரும் சொன்னார்கள்.

அமெரிக்காவில் தெலுங்கர்கள், குஜராத்திகள் அதிகமாக வசிக்கிறார்கள். தெலுங்கர்களும் குஜராத்திகளும் கூட்டமாகக் கூடவே செய்கிறார்கள். கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தவே செய்கிறார்கள். அவர்களின் கூடுகை என்பது பெரும்பாலும் வியாபாரம், பொருளாதாரம் சம்பந்தப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. ஆனால், தமிழர்கள் FeTNA  விழாவில் மொழியின் பெருமையைப் பேசுவதற்காகக் கூடுகிறார்கள். பொதுவாகவே, தமிழர்களுக்கு மொழி மீதான பற்றும் பெருமிதமும் எப்போதும் இருந்துவந்திருக்கிறது. அந்த உணர்வை அமெரிக்கத் தமிழர்களிடம் அதிகமாகக் காண முடிந்தது. “விமானத்தை விட்டு அமெரிக்காவில் இறங்கியதும் தமிழ்நாட்டின் மீதும் தமிழ் மொழியின் மீதும் தானாகவே பற்று வந்துவிடுகிறது” என்று பலரும் சொன்னார்கள்.

தமிழர்கள் – தமிழ்நாட்டிலிருந்து சென்றவர்கள் – தமிழ்நாடு சரியில்லை, வேலை வாய்ப்பில்லை என்று சென்றவர்கள், தமிழ்நாட்டில் நிலவுகிற இன, மத, வட்டார வேறுபாடுகள் எதுவுமின்றித் தமிழராய் மட்டுமே FeTNA விழாவில் பங்கேற்றது ஆச்சரியமளித்தது. விழாவிற்கு வந்திருந்த ஒவ்வொருவருடைய மனதிலும் பேச்சிலும் செயலிலும் தமிழ் மொழியை, அதன் இலக்கியப் பெருமையை, பண்பாட்டு அடையாளங்களைப் பாதுகாப்பது, அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கடத்துவது மட்டுமே லட்சியம் என்பது தெளிவாகவே வெளிப்பட்டது. தமிழ்நாட்டில் இருக்கும்போது இல்லாத உணர்வு அமெரிக்காவுக்குச் சென்றதும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. வரவேற்க வேண்டிய விஷயம்.

இலங்கையில், மலேசியாவில், சிங்கப்பூரில், கனடாவில் காணாத அதிசயத்தை அமெரிக்காவில் பார்க்க முடிந்தது. அது என்னவென்றால் கூட்டுழைப்பு. வட அமெரிக்கச் சங்கப் பேரவையின் நிர்வாகிகள் மட்டுமல்ல, தன்னார்வலர்கள் காட்டிய அன்பும் அக்கறையும் பராமரிப்பும் வியப்பூட்டும் வகையில் இருந்தன. விருந்தினர்களைக் கைக்குழந்தையைக் கவனித்துக்கொள்வதுபோலக் கவனித்துக்கொண்டார்கள். ஒவ்வொருவரின் பேச்சிலும், செயலிலும் தமிழராய் உணரவைத்தார்கள். தமிழராய் உணர்வோம், தமிழராய் உயர்வோம் என்ற வாக்கியம் அடிக்கடி மனதில் தோன்றியது. உண்மையைச் சொன்னால் அமெரிக்க மண்ணில் என்னைத் தாங்கிப் பிடித்தது தமிழ் மொழிதான். தமிழன் என்ற அடையாளம்தான்.

FeTNA விழாவில் மட்டுமல்ல, சிகாகோ தமிழ்ச் சங்க, நியூ ஜெர்ஸி தமிழ்ச் சங்க, திணை அமெரிக்க, வாஷிங்டன் டி.சி. தமிழ்ச் சங்க நிர்வாகிகள், பெரியார் பன்னாட்டு அமைப்பினர், நியூயார்க் தமிழ்ச் சங்க நிர்வாகிகள் என்று எல்லாருமே அன்பால் நிறைத்தனர். எல்லாருடைய நோக்கமும் தமிழை, அதன் பெருமையைப் பேசுவதாக மட்டுமே இருந்தது. தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்திருக்கும் ஒரு தமிழரை வரவேற்பதில், உபசரிப்பதில், கொண்டாடுவதில் பலரிடம் போட்டியைக் காண முடிந்தது. எனக்குக் கிடைத்த அன்பு, வரவேற்பு, மதிப்பு என்பது எனக்கானது அல்ல, தமிழ் மொழிக்கானது, அதன் இலக்கிய செழுமைக்கானது. தமிழன் என்ற அடையாளத்திற்கானது. 

FeTNA விழாவும் சரி, சிகாகோ, நியூ ஜெர்ஸி, வாஷிங்டன் டி.சி., நியூயார்க்கில் நடைபெற்ற இலக்கியச் சந்திப்புகளிலும் சரி, நான் கண்ட உண்மைத் தமிழர்கள் தமிழ் மொழியைப் பெரிய பொக்கிஷமாகக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்பது. உலகில் வேறு எந்த மொழிக்காரர்களிடம் இந்த மாதிரியான உணர்வு மேலோங்கி இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.  ‘தமிழ் மொழி ‘தமிழ்ச்செல்வம், தமிழ்ச்செல்வன், தமிழ்ச்செல்வி’ என்று பெயர் வைத்துக்கொள்கிற மரபு வேறு இனத்தவரிடம் இருக்குமா என்பது சந்தேகமே. சான்பிரான்சிஸ்கோவிலிருந்த சாக்ரமண்டோவுக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றவரின் காரின் பின்னால் ‘தமிழண்டா’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. 

அமெரிக்கத் தமிழர்களிடம் அதிகமாகக் காணப்பட்ட உணர்வு தமிழுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்பதுதான். மொழியை, பண்பாட்டை, கலாச்சாரத்தைக் காப்பதற்கான ஒரே வழி புதிய நூல்களை எழுதுவதும் படிப்பதும்தான். எந்த மொழியில் அதிகமாக இலக்கிய நூல்கள் எழுதப்படுகின்றனவோ, எந்த மொழி நூல்கள் அதிகமாகப் படிக்கப்படுகின்றனவோ – அந்த மொழிதான் நிலைத்திருக்கும். நீடித்திருக்கும். மொழியை வளர்ப்பதற்கான, வளப்படுத்துவதற்கான ஒரே வழி தரமான இலக்கிய நூல்களை எழுதுவதும், எழுதப்பட்ட நூல்களைப் படிப்பதும், படிக்கச் செய்வதும்தான்.

புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் புதிய சொற்களை உருவாகிக்கொண்டே இருக்கின்றன. தமிழ் மொழி என்ன ஆகுமோ என்ற கவலை யாருக்கும் தேவையில்லாதது. தமிழ் மொழி காலத்துக்கேற்றவாறு உருமாறிவந்திருக்கிறது. எத்தனை படையெடுப்புகள் நடந்திருக்கின்றன, எத்தனை மொழிக் கலப்புகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. எத்தனையோ சவால்களைத் தாங்கிக்கொண்டு தமிழ் நிலைத்திருக்கிறது, நீடித்திருக்கிறது. காரணம், தமிழ் மொழி இன்றும் மக்கள் பேசும் மொழியாக இருக்கிறது, இலக்கிய மொழியாக இருக்கிறது. 

மொழிப் பற்று வேறு, மொழி வெறி வேறு. நான் எப்போதும் மொழி வெறியனாக, மாற்று மொழி வெறுப்பாளனாக இருக்க மாட்டேன். அந்தப் பண்பைத் தமிழ் மொழி இலக்கியங்கள் கற்றுத்தரவில்லை.

வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச் சங்கப் பேரவைத் தலைவர், பால சுவாமிநாதன், ஜான் பிரிட்டோ, அசோகன் போன்றவர்களோடு ஜான் பிரான்சிஸ்கோவில் வசிக்கும் பாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன், நியூ ஜெர்ஸி பாலா, இளமாறன், கோசல், சிகாகோ சரவண குமார், மருத்துவர் சோம. இளங்கோவன், நியூயார்க் கதிர்வேல் குமாரராஜா, டெக்ஸ்சாஸ் பாண்டி போன்ற பல புதிய நண்பர்களைப் பெற முடிந்தது. இந்தப் பயணம் புதிய உறவுகளையும் ஏற்படுத்தித்தந்தது. புதிய நண்பர்களோடு அறிமுகமாவதும் பழகுவதும் சிறந்த நூல்களைப் படிப்பது போன்றதுதான். மனிதர்களைத் தவிர்த்துவிட்டு இலக்கியம் இருக்க முடியாது. படித்துத் தீராத புத்தகம் மனித உறவு.

சினிமாக்காரர்களுக்கும் பட்டிமன்ற பேச்சாளர்களுக்கும்  பிரபலங்களுக்கும் தருகிற முன்னுரிமையை எழுத்தாளர்களுக்குத் தருவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் FeTNAமீதும் இருக்கிறது. வெகு மக்களுடைய ரசனையை ஒரு அமைப்பு கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு அமைப்பு பலதரப்பட்ட மக்களின் கருத்துக்கும் ரசனைக்கும் முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

FeTNA நடத்தும் ஒவ்வொரு ஆண்டு விழாவும் தமிழ் மொழியை வளர்க்கிறதா, இல்லையா என்று தெரியாது. ஆனால், தமிழ் உணர்வை வளர்க்கிறது என்று நிச்சயம் சொல்லலாம். அதற்காகவே ஒவ்வொரு ஆண்டும் FeTNA விழா நடத்தப்பட வேண்டும்.


தமிழ் தி இந்து நாளிதழ்

27-07-2023 


சனி, 20 மே, 2023

எஸ் சார் - இமையம் (சிறுகதை)

                                                எஸ் சார் - இமையம்


பணியாளர் கதவைத் திறந்துவிட, ஆளுநர் அலுவலகத்திற்கு முன்பாக இருந்த பார்வையாளர்கள் காத்திருப்பு அறைக்குள் வந்தார் டி.ஜி.பி. பணியாளர் தண்ணீர் பாட்டில், காபி, ஸ்நாக்ஸ் என்று எடுத்துக்கொண்டு வந்து டீபாயில் வைத்தார். “காபி கலக்கட்டுமா ஐயா?” என்று பணியாளர் கேட்டதற்கு, “வேண்டாம்” என்று சிடுசிடுப்புடன் சொன்னார். சத்தம் எழுப்பாமல் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே போனார் பணியாளர். தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து மூடியைத் திறக்க ஆரம்பித்தார் டி.ஜி.பி. அப்போது பணியாளர் கதவைத் திறந்துவிட தலைமைச் செயலாளர், அறைக்குள் வந்ததைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத டி.ஜி.பி., “குட் ஈவினிங் சார்” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து நின்று சல்யூட் அடித்தார்.

“ப்ளீஸ் சிட் டவுன்” என்று சொல்லிவிட்டு சோபாவில் உட்கார்ந்தார் தலைமைச் செயலாளர். அவருக்கு எதிரில் இருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்தார் டி.ஜி.பி.

“வாட் எ சர்ப்ரைஸ்” டி.ஜி.பி. சொன்னார். அப்போது பணியாளர் தண்ணீர் பாட்டில், காபி, ஸ்நாக்ஸ் என்று எடுத்துக்கொண்டு வந்து தலைமைச் செயலாளர் உட்கார்ந்திருந்த சோபாவிற்கு எதிரில் இருந்த டீபாயில் வைத்துவிட்டு மிகவும் சன்னமான குரலில், “காபி கலக்கட்டுமா ஐயா?” என்று கேட்டார். 

“வேண்டாம்.” தலைமைச் செயலாளர் சொன்னதும் பணிவுடன் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே போனார் பணியாளர்.

“எனிதிங் ஸ்பெஷல் சார்.” டி.ஜி.பி. கேட்டார்.

“சார் பாக்கணும்னு சொன்னாரு. ஃபைவ் டென்னுக்கு அப்பாயிண்மண்ட்னு கவர்னரோட செகரட்டரி சொன்னாரு.” தலைமைச் செயலாளர் சொன்னதைக் கேட்டு வியந்துபோன டி.ஜி.பி., “அஞ்சி மணிக்கு வரச் சொல்லி எனக்கும் அவர்தான் போன் பண்ணி சொன்னார்” என்று சொன்னார்.

“அப்படியா” என்று கேட்ட தலைமைச் செயலாளர் மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைத்துவிட்டு மீண்டும் போட்டுக்கொண்டார்.

“ஒங்களையும் என்னையும் ஒரே நேரத்தில் வரச் சொன்னது புதுசாவும் இருக்கு, ஆச்சரியமாவும் இருக்கு.” டி.ஜி.பி. சொன்னதற்குத் தலைமைச் செயலாளர் சன்னமான குரலில், “எஸ்” என்று மட்டும் சொன்னார். சாதாரணமாகத் தலைமைச் செயலாளர் அதிகம் பேச மாட்டார். இவர் மட்டுமல்ல பொதுவாக ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகளே அப்படித்தான். கோபத்தை, அதிகாரத்தைப் பார்வையில் மட்டும்தான் காட்டுவார்கள். ஆனால், ஐ.பி.எஸ். அதிகாரிகள் அவர்களுக்கு நேரெதிர். தனக்குக் கீழே இருக்கிற அதிகாரிகளை டி.எஸ்.பி.களாக இருந்தாலும் ‘இடியட்’ என்று சொல்லித் திட்டுவார்கள். மிரட்டுவதன் மூலமாகவே தங்களுக்கான அதிகாரத்தைக் காட்டுவார்கள். 

“சென்ட்ரல் கவர்மண்ட்டுலயிருந்து ஏதாவது ரகசியமா சர்க்குலர் அனுப்பி இருக்காங்களா?”

“இதுவர என்னோட நாலேஜிக்கு எதுவும் வரல.” தலைமைச் செயலாளர் பட்டும்படாமலும் சொன்னார். அவர் எப்போதுமே இப்படித்தான் பதில் சொல்வார். அவருடைய பதிலிலிருந்து யாரும் எதையும் அனுமானித்துவிட முடியாது.

“சாதாரணமா கவர்னர் ஆட்சி நடக்கும்போதுதான் சீஃப் செகரட்டரியையும் டி.ஜி.பி.யையும் ஒரே நேரத்தில் வரவழைச்சிப் பேசுவாங்க. இவரு கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்காரு. ஸ்டேட் கவர்மண்ட் ‘ஆ’ன்னா சென்ட்ரல் கவர்மண்ட் ‘ஊ’ங்குறாங்க, சென்ட்ரல் கவர்மண்ட் ‘ஆ’ன்னா ஸ்டேட் கவர்மண்ட் ‘ஊ’ங்குறாங்க. நடுவுல இந்த கவர்னரு வேற, இதுவர எந்த கவர்னரும் செய்யாத புது பாலிட்டிக்ஸ் பண்றாரு. பொலிட்டிக்கல் பார்ட்டிங்கக்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு நாமதான் சாக வேண்டியிருக்கு.” 

டி.ஜி.பி. சலிப்பாகச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது, “சி.எம்.க்குத் தகவல் சொல்லிட்டீங்களா?” என்று தலைமைச் செயலாளர் கேட்டார்.

“எஸ் சார்.”

“நானும் சொல்லிட்டுத்தான் வந்தன்.” தலைமைச் செயலாளர் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது பணியாளர் கதவைத் திறந்துவிட ஆளுநரின் செயலாளர் அறைக்குள் வந்தார்.

“ஹலோ சார்” என்று சொல்லிவிட்டு தலைமைச் செயலாளருக்குப் பக்கத்தில் இருந்த சோபாவில் ஆளுநரின் செயலாளர் உட்கார்ந்தார். அவரும் ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிதான். எத்தனை ஆளுநர்கள் மாறிமாறி வந்தாலும் அத்தனை ஆளுநர்களுக்கும் தனிச் செயலாளராகவும், பிடித்தமான செயலாளராகவும் இருக்கிற வித்தை அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம். 

 “காபி சாப்பிட்டீங்களா?” ஆளுநரின் செயலாளர் கேட்டார். அவர் கேட்ட விதம் ஸ்டார் ஹோட்டலில் வரவேற்பாளராக இருக்கும் பெண் கேட்பதுபோல இருந்தது. 

“எஸ்” என்று தலைமைச் செயலாளர் சொன்னதும், நாட்டில் நடக்கிற விஷயங்கள் எதுவுமே தனக்குத் தெரியாது என்பதுபோல, “வேலை எப்படிப் போகுது?” என்று ஆளுநரின் செயலாளர் கேட்டார்.

“குட். வழக்கம்போலத்தான்” என்று தலைமைச் செயலாளர் நாடகப் பாணியில் சொல்லி முடித்ததும், டி.ஜி.பி. “எனிதிங் ஸ்பெஷல்?” என்று ஆளுநரின் செயலாளரிடம் கேட்டார்.

“நத்திங்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தார். ஆளுநரின் செயலாளர் சிரித்த விதம் சினிமா நடிகை போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுக்கும்போது  சிரித்தது போல் இருந்தது.

“ஒன் மினிட் ப்ளீஸ், சார்கிட்ட கேட்டுட்டு வந்திடுறன்” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து வெளியே போனார் ஆளுநரின் செயலாளர். போன வேகத்திலேயே திரும்பிவந்து டி.ஜி.பி.யைப் பார்த்து, “சார் கூப்பிடுறாங்க. ப்ளீஸ் கம்” என்று சொல்லிவிட்டு முன்னால் போனார். அவருக்குப் பின்னால் டி.ஜி.பி., தன்னுடைய உடை, இடுப்பில் போட்டிருந்த பெல்ட், தலையிலிருந்த தொப்பி எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை சரிபார்த்துவிட்டு, உடலை விறைப்பாக்கிக்கொண்டு போனார். 

ஆளுநரின் இருக்கைக்குப் பத்திருபதடி தூரம் தள்ளி நின்றுகொண்டு உச்சபட்ச உயர் அதிகாரிகளுக்கு எப்படி சல்யூட் அடிக்க வேண்டுமோ அதே முறையில் சல்யூட் அடித்தார். அதே நேரத்தில் சத்தம் வராமல் பார்த்துக்கொண்டார். அப்போது ஆளுநரின் செயலாளர் அறையைவிட்டு வெளியே போனார். மணலில் பாம்பு ஊர்ந்து போகும்போது எப்படிச் சத்தம் உண்டாகாதோ அதே மாதிரிதான் ஆளுநரின் செயலாளர் வெளியே போகும்போது சிறு சத்தமும் எழவில்லை. காற்றின் அசைவுகூட இல்லை.

“நேத்து என்னோட புரோகிராம் ஷெடியூல் உங்களுக்குத் தெரியும்தான?” ஆளுநர் கேட்டார்.

அதிகப்படியான மரியாதை வெளிப்படும் குரலில் டி.ஜி.பி. சொன்னார். “எஸ் சார்.”

“நேத்து பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு யூனிவர்சிட்டிக்குப் போய்க்கிட்டு இருக்கும் போது ரெண்டு மாடுங்க குறுக்க வந்துடுச்சி. டிரைவர் பிரேக் போட்டான். அடுத்த பத்தாவது நிமிஷத்துல பன்றிங்க கூட்டமா ரோட்ட கிராஸ் பண்ணுதுங்க. டிரைவர் பிரேக் போட்டான். ஒரு ஆளு பொறுமையா மாட்டு வண்டிய ஓட்டிக்கிட்டுப் போறான். ஹாரன் அடிச்சா மாடுங்க ஒதுங்க மாட்டங்குது. தெரியுமா?”

“எஸ் சார். நோ சார். சாரி சார். செக்யூரிட்டிய டைட் பண்ணியிருந்தன் சார்.”

“என்னத்தப் பண்ணியிருந்திங்க மிஸ்டர்” ஆளுநரின் குரலில் நக்கல் இருப்பது தெரிந்தது. முன்பைவிடக் கூடுதல் கவனத்துடன் ஆளுநரைப் பார்த்தார் டி.ஜி.பி. ஆளுநரின் அலுவலக அறை பெரிய பங்களா அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. அவ்வளவு பெரிய இடத்தில் ஆளுநர் உட் கார்ந்திருந்தது ஒரு பூச்சி உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பதுபோல் தெரிந்தது. தானும் ஒரு பூச்சியைப் போலத்தான் நின்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைத்தாலும் உடலை விறைப்பாக்கிக்கொண்டு டி.ஜி.பி. சொன்னார்: “எஸ் சார், சாரி சார். இனிமே அப்படி நடக்காம பாத்துகிறது என்னோட டூயூட்டி சார்.”

“நடந்த பிறகு பாத்துக்கிறதுக்கு நீங்க எதுக்கு டி.ஜி.பி.யா இருக்கணும்.” ஆளுநரின் குரலில் சூடேறியிருப்பது டி.ஜி.பி.க்கு நன்றாகவே தெரிந்தது. ‘மாடு எப்ப குறுக்க வரும், பன்றிங்க எப்ப ரோட்ட கிராஸ் பண்ணும்னு எப்படி சார் தெரியும்? தெரிஞ்சாலும் அதப் பாக்கிறதா சார் போலீஸோட வேல’ என்று டி.ஜி.பி.க்குக் கேட்கத் தோன்றியது. மனதிலிருந்ததைக் கேட்கவில்லை. கடைநிலை ஊழியர் மாதிரி மிகவும் பணிவான குரலில், “எஸ் சார். யூனிவர்சிட்டி இருக்கிற இடம் ஃபாரஸ்ட் ஏரியா. அதனால தவறு நடந்துடுச்சி. இனிமே இப்படி நடக்காது. ஐயாம் ஸ்ஷுயூர் சார்” என்று சொன்னார்.

மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றி வேகமாக விட்டெறிவதுபோல் மேசைமீது வைத்தார். ஆளுநர் கண்ணாடியைக் கழற்றி வைத்த விதம் அவர் ரொம்பவும் கோபத்தில் இருக்கிறார் என்பதைக் காட்டியது. நாமாகப் பேச வேண்டாம். அவராகப் பேசட்டும் என்று டி.ஜி.பி. காத்துக்கொண்டிருந்தார். கேட்டால் மட்டும்தான் வாயைத் திறக்க வேண்டும் என்று டி.ஜி.பி.யே தனக்குக் கீழே வேலை செய்கிற அதிகாரிகளிடம் அடிக்கடிச் சொல்வார். உயர் அதிகாரிகள் கேட்கிற கேள்விகளுக்கு மட்டும்தான் கீழ் அதிகாரிகள் பதில் சொல்ல வேண்டும். கேட்காத கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதோ, தானாகவே ஒரு வார்த்தை கூடுதலாகப் பேசுவதோ குற்றம் என்பதுதான் காவல்துறையின் நடைமுறை. அதிகாரம் செய்தலும் கீழ் பணிதலும்தான் காவல்துறையின் சட்டம்.  அதைச் சரியாகவே டி.ஜி.பி. கடைப்பிடித்தார். பேச்சில் மட்டுமல்ல, அவர் நின்றுகொண்டிருந்த விதமும் காவல்துறையின் நடைமுறைபடியே இருந்தது. ஆளுநரின் முகத்தைத் தவிர அறையிலிருந்த பொருட்களை, சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த நவீன ஓவியங்களை, பிரதமர், ஜனாதிபதி, பழைய ஆளுநர்களின் புகைப்படங்களைக்கூட அவர் பார்க்கவில்லை. ஐ.பி.எஸ். பயிற்சியின் போதுகூட அவர் தன்னுடைய உடலை இவ்வளவு விறைப்பாக வைத்துக்கொண்டு நின்றதில்லை. சாதாரணமாக ஆளுநரை ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். அதிகாரிகள் சந்திக்க வரும்போது உட்காரவைத்துப் பேசுவதுதான் நடைமுறை. டீ கொடுப்பது வழக்கம். ஆனால், ஆளுநர் ‘உட்காருங்கள்’ என்றுகூடச் சொல்லாதது வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால் அதை வெளிகாட்டாமல் சாமி சிலையின் முன் நிற்பதைவிடவும் கூடுதலான பயபக்தியுடன் நிற்பதுபோல் டி.ஜி.பி. நின்றுகொண்டிருந்தார்.

“போகும்போதுதான் நான்சென்ஸா இருந்ததுன்னா, திரும்பி வரும்போது ரெண்டு கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு, குரங்குங்க அங்கங்க கூட்டம் கூட்டமா நடுரோட்டுல ஒக்காந்திருக்குது. ஹாரன் அடிச்சாலும் போகல. கார ஸ்லோ பண்ற நேரத்தில ரெண்டு மானுங்க குறுக்க ஓடுது. அந்த நான்சென்ஸ் டிரைவர் அடிக்கடி பிரேக் போடுறான்.” ஆளுநர் பல்லைக் கடிக்கிற சத்தம் கேட்டதும் டி.ஜி.பி.யின் உடல் மேலும் விறைப்பானது. அவர் நின்றுகொண்டிருந்த விதம் ஒரு இரும்புக் கம்பியை நிறுத்திவைத்ததுபோல் இருந்தது. மாநிலத்தின் மொத்த போலீஸும் சட்டம் ஒழுங்கும் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கின்றன. ஆனால், எங்கு வந்து எப்படி நின்றுகொண்டிருக்கிறோம்? அதிகாரத்தின் வலிமை என்ன என்பதையும், அதிகாரத்தின் முன்பு நின்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் முழுமையாக உணர்ந்தவராக டி.ஜி.பி. நின்றுகொண்டிருந்தார்.

“எனக்கு எதுவும் தெரியாதுன்னு நெனைக்கிறிங்களா மிஸ்டர்? நான் ரெண்டாவது முறையா கவர்னரா இருக்கன் தெரியும்தான?” ஆளுநரின் குரலில் வேகம் கூடியிருப்பது நன்றாகவே தெரிந்தது. மொழுமொழுவென்றிருந்த அவருடைய கன்னத் தசைகள் துடிப்பது தெரிந்தது.

“எஸ் சார்.”

“ரூட்ட முடிவு செஞ்சது யாரு? 

டி.ஜி.பி.யால் சட்டென்று பதில் சொல்ல முடியவில்லை. சம்பந்தப்பட்ட மாவட்ட எஸ்.பி., டி.ஐ.ஜி.யைக் காட்டிக்கொடுக்க வேண்டாம் என்று நினைத்தார். கொஞ்ச நேரம் கழித்து சத்தமில்லாமல் சொன்னார்: “அது கொஞ்சம் ஃபாரஸ்ட் ஏரியா சார்.” 

“ஃபாரஸ்ட் ஏரியாவுல யார் யூனிவர்சிட்டியக் கட்டச் சொன்னது?” கோபமாகக் கேட்டார் ஆளுநர். 

பல்கலைக்கழகம் கட்டுவது காவல்துறையின் கட்டுப்பாட்டில வராது. அது மாநில அரசின், ஒன்றிய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்று சொல்லலாமா? உயர் அதிகாரிகளின் முன், அதிகாரத்தின் முன் கூடுதலாகப் பேசுவது குற்றச்செயல், அது பதவியைக் காலி செய்துவிடும் என்று அவருடைய போலீஸ் மூளை சொன்னதும் பேசாமலிருந்தார் டி.ஜி.பி.

“டைரக்ட்டா எஸ்.பி.யா?”

“எஸ் சார்.”

“ட்ரெயினிங்கில ஒண்ணும் சொல்லித் தரலியா?”

“...”

“போயி டூயூட்டிய ஒழுங்கா பாருங்க.”

“எஸ் சார். தேங்க் யூ சார். அது ஃபாரஸ்ட் ஏரியாங்கிறதாலதான் தவறு நடந்துடிச்சி. கன்சர்ன் ஆபிசர்ஸ் மேல இன்னிக்கே நடவடிக்க எடுத்துடுறன் சார்.” டி.ஜி.பி.யின் குரலில் முழுமையான பணிவு நிறைந்திருந்தது.

“ஃபாரஸ்ட் ஏரியாவாவே இருக்கட்டுமே. கவர்னரோட காருக்கு முன்னால மாடு போறதும், பன்றிங்க போறதும், மாட்டு வண்டி போறதும், மான் ஓடுறதும், கூட்டம்கூட்டமா குரங்குங்க ஒக்காந்திருக்கிறதும் சரியா? கவர்னருக்கும், கவர்னரோட காருக்கும் என்ன மரியாத? அந்த ரூட்டுல இந்த மாதிரி இருக்கும்னு போலீஸ் டிபார்ட்மெண்டுக்கு முன்னாடியே தெரியும்தானே. அதுக்காக என்ன நடவடிக்க எடுத்திங்க? லோக்கல்ல என்ன நடக்குது, என்ன இருக்குதுன்னு தெரியாம எதுக்கு டி.ஜி.பி.யா இருக்கிங்க? கவர்னர கார்ல ஒக்கார வச்சிக்கிட்டுத்தான் ரோட்டுல இருக்கிற டிஸ்டபென்ஸ கிளியர் பண்ணுவாங்களா? அதுக்குப் பேர்தான் செக்யூரிட்டியா? போலீஸ் டிபார்ட்மண்டா?” 

“இனிமே அப்படி நடக்காது சார்” சத்தியம் செய்வதுபோல சொன்னார். டி.ஜி.பி. சிறிது நேரம் பேசாமல் இருந்தார். “உங்க அனுமதியோட ஒரு வார்த்த பேசலாமா சார்?” கடைநிலை ஊழியர் மாதிரி அனுமதி கேட்டார். முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டே, வேண்டா வெறுப்பாக, “சொல்லுங்க” என்று ஆளுநர் சொன்னார்.

“இனிமே சாரோட புரோகிராம் எல்லாத்தயும் என்னோட நேரடிக் கட்டுப்பாட்டுல வச்சி நானே பாத்துக்கிறன் சார். அதே மாதிரி சாரோட கார் போற ரூட்ல குரங்கு இருக்கா, மான் இருக்கா, பன்றிங்க இருக்கா, ஆடுமாடுகள் இருக்கானு செக் பண்ண தனியா ஒரு டீம் போட்டுடுறன். குரங்கப் புடிக்கிறதுக்கு, மானப் புடிக்கிறதுக்கு வலையோட ஒரு டீம் போடுறன். ஆடு, மாடு, பன்றி வச்சியிருக்கவங்கக்கிட்ட முன்னாடியே அலர்ட் பண்ணிடுறன். மாட்டு வண்டி, டயர் வண்டி, லோடு வண்டினு எதுவும் போகாம பாத்துக்கிறன் சார். சாரோட புரோகிராமுக்கு முதல் நாளிலிருந்து புரோகிராம் முடிஞ்ச மறுநாள் வரைக்கும் ஆடுமாடுகள வீட்டிலியே கட்டி வச்சியிருக்கணும். கோழியக் கூண்டவிட்டு வெளிய விடக் கூடாது. பன்றியிருந்தா காட்டுக்கு ஓட்டிக்கிட்டுப் போயிடணும். மீறுறவங்க மேல தேச விரோத வழக்கு, குண்டாஸ் போடப்படும்னு இன்னிக்கே ஆர்டர் போட்டு எல்லா எஸ்.பி.களுக்கும் அனுப்பிடுறன். சாரோட கார் போகும்போது வானத்தில காக்கா, குருவினு எது பறந்தாலும் முன்கூட்டியே சுடச் சொல்லிடுறன். ரோட்டுல ஈ, எறும்பு இருந்தாக்கூடப் பூச்சி மருந்து தெளிக்கச் சொல்லிடுறன். தெரு நாயிங்க இருந்தா அதுகளப் புடிக்கிறதுக்கு நாய் வேன் ஒண்ணு அரேன்ஞ் பண்ணிடுறன் சார். ஒங்களோட பாதுகாப்புத்தான் சார் எங்களுக்கு முக்கியம். ஒங்களப் பாதுகாக்கறதுக்காகத்தான் நாங்க இருக்கம். ஏன்னா அது நாட்டோட பாதுகாப்பு, கௌரவம்” என்று சொன்ன டி.ஜி.பி.க்குத் தான் அதிகமாகப் பேசிவிட்டோமே என்ற கவலை வந்தது. ஆளுநர் என்ன நினைக்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வதற்காக அவருடைய முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தார். ஆளுநரின் முகத்தில் எந்தச் சலனமுமில்லை. 

“என்ன செய்யனுமோ செய்ங்க.” ஆளுநர் வேண்டாவெறுப்பாகச் சொன்னார்.

“எஸ் சார்.”

“நீங்க போகலாம்.”

“தேங்க் யூ சார்” என்று சொன்ன டி.ஜி.பி. எந்த அளவிற்குத் தன்னுடைய உடலை விறைப்பாக்கிக்கொண்டு சல்யூட் அடிக்க முடியுமோ அந்த அளவிற்கு ஆளுநருக்கு சல்யூட் அடித்தார். பிறகு, தண்ணீருக்குள் மீன் போவதுபோல எந்தச் சத்தமும் எழாமல் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். முன்பு உட்கார்ந்திருந்த அறைக்குள் வந்தார். அறையில் தலைமைச் செயலாளர் மட்டும்தான் இருந்தார். டி.ஜி.பி. வெளியே வருவதற்காகவே காத்துக்கொண்டிருந்ததுபோல எங்கிருந்தோ அறைக்குள் வந்த ஆளுநரின் செயலாளர், “ப்ளீஸ் கம் சார்” என்று சொன்னார். தலைமைச் செயலாளர், எஜமானருக்குப் பின்னால் போகும் பணியாளர் மாதிரி ஆளுநரின் செயலாளருக்குப் பின்னால் போனார். 

டி.ஜி.பி. டீபாய் மீதிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் குடித்தார். அவருக்கு இன்னும் ஒரு பாட்டில் தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது. தலையிலிருந்த தொப்பியை எடுத்து டீபாயின் மீது வைத்தார். வியர்த்துவிட்டதோ என்ற சந்தேகத்தில் நெற்றியை, கழுத்தின் பின்பகுதியைத் தடவிப்பார்த்தார். லேசாக ஈரமாக இருப்பதுபோல உணர்ந்தார். இடுப்பு பெல்ட், நெஞ்சுக்கிடையே குறுக்காகப் போட்டிருந்த பெல்ட், இறுக்கமாக இருப்பதுபோல் தெரிந்ததால் லேசாகத் தளர்த்திவிட்டார். கிளம்பி போய்விடலாமா? என்று யோசித்தார். தலைமைச் செயலாளர், ஆளுநரின் அறைக்குள் இருக்கும்போது சொல்லாமல் போவது சட்டச் சிக்கலாகிவிடும் என்று நினைத்தார். “ஐ.ஏ.எஸ். பசங்களே திமிர் பிடிச்சவனுங்க. ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ற அதிகாரம் அவங்கக்கிட்டதான இருக்கு” என்று சொல்லி முனகினார்.

டி.ஜி.பி.யாகப் பதவி உயர்வு பெற்று நான்காண்டுகள் முடிந்துவிட்டது. ஆனாலும் அதிகாரம்மிக்க மாநில சட்டம் ஒழுங்கு டி.ஜி.பி.யாகவோ, மாநில தலைநகரின் கமிஷனராகவோ பதவி வகிக்கவில்லை. ஓய்வுபெற இருக்கிற காரணத்தினால்தான் அவருக்குக் கடைசியாகப் பாவம் பார்த்து சட்டம் ஒழுங்கு டி.ஜி.பி.யாகப் பதவி கொடுத்தார்கள். அதுவும் மூன்று மாதமே இருக்கும்போது, அவர் ஓய்வுபெறுவதற்கு இன்னும் முப்பத்தி ஆறு நாட்களே இருக்கின்றன. இந்த நேரத்தில் இப்படியொரு சிக்கல் வந்துவிட்டதே என்று நினைத்த டி.ஜி.பி.க்குச் சம்பந்தப்பட்ட மாவட்ட எஸ்.பி.யின் மீது ஆத்திரம் உண்டானது. “இடியட்” என்று சொன்னார்.

ஐந்து, பத்து நிமிடங்களிலேயே தலைமைச் செயலாளர் திரும்பிவந்த தலைமைச் செயலாளர், “நீங்க இன்னும் போகலியா?” கேட்டுக்கொண்டே களைப்படைந்த மாதிரி தளர்ந்துபோய் சோபாவில் உட்கார்ந்தார்.

“சார்கிட்ட சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு இருந்தன் சார்.” டி.ஜி.பி. சொன்னார். 

“வேல முடிஞ்சா போக வேண்டியதுதான? எதுக்கு ஃபார்மலிட்டிஸ்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தலைமைச் செயலாளர் சிரிக்க முயன்றார். அவருக்குச் சிரிப்பு வரவில்லை. அவர் சிரித்துப் பேசி இதுவரை யாரும் பார்த்ததில்லை என்று தலைமைச் செயலகத்தில் பேச்சு இருந்தது. அவர் யாருக்கும் நன்மை செய்ய மாட்டார். அதே மாதிரி தனக்கும் செய்துகொள்ள மாட்டார். அவரிடம் ஒரு ஃபைலில் கையெழுத்து வாங்குவது எளிதல்ல என்பது தலைமைச் செயலகத்தில் வேலை செய்கிற கடைநிலை ஊழியர்கள்வரை தெரியும். ‘மிஸ்டர் கிளின்’ என்ற பெயருக்காகப் பிச்சைக்கூடப் போட மாட்டார். அவர் தலைமைச் செயலகத்திற்கு வரும்போதும் போகும்போதும், ‘ரூல்ஸ் வருது, ரூல்ஸ் போவுது’ என்று கடைநிலை ஊழியர்கள்கூடக் கிண்டலடிப்பார்கள்.

டி.ஜி.பி.க்கு ஆளுநர் என்ன சொன்னார் என்று கேட்க வேண்டும்போல இருந்தது. கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டார் என்பது நன்றாகவே தெரியும் என்றாலும், “எனிதிங் ராங் சார்?” என்று கேட்டார்.

“வெளியே போயிடலாமா?”

“எஸ் சார்” என்று டி.ஜி.பி. சொன்னதும் எழுந்து நின்ற தலைமைச் செயலாளர், “நேத்து புரோகிராம்ல ஏதாவது பிரச்சனயா?” என்று கேட்டார். டி.ஜி.பி.யும் எழுந்து நின்றுகொண்டு, “நேத்து சார் போகும்போது மாடு, பன்றிங்கனு குறுக்க வந்திருக்கு. திரும்பி வரும்போது ரோட்டுல குரங்குங்க இருந்திருக்கு. மாட்டு வண்டி போயிருக்கு. மான் குறுக்க ஓடியிருக்கு. டிரைவர் பிரேக் போட்டிருக்கான்” என்று சொன்னார். 

“ஓ” என்று தலைமைச் செயலாளர் சொன்னார்.

“அனிமல்ஸுக்கு மாநில மந்திரியோட காரு, மத்திய மந்திரியோட, கவர்னரோட, முதலமைச்சரோட, பிரதமரோட, ஜனாதிபதியோட, நீதிபதியோட காருனு தெரியுமா சார்?” என்று கேட்டார் டி.ஜி.பி. 

 “---"

“மனுசனுக்குத்தான் கவர்னர், முதலமைச்சர், பிரதமர், ஜனாதிபதி, எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., ஸ்டேட் மினிஸ்டர், சென்ட்ரல் மினிஸ்டர் தேவ. போலீஸ், கோர்ட், நீதிபதி தேவ. பணம், செல்வாக்கு, அதிகாரம் தேவ. இதெல்லாம் அனிமல்ஸுக்கு என்ன தெரியும்? கொரானா காலத்தில சனங்க சோத்துக்கு இல்லாம செத்துக்கிட்டிருந்தப்பதான் நம்ப நாட்டுல ஒரு கட்சியோட தலைவரு ஒரே ஒரு நாள் போட்டுக்கிற கோட்டுக்காக பதிமூணு லட்சம் செலவு செஞ்சாரு. எதனால? அதிகாரத்தினாலதான்” என்று சொல்லி டி.ஜி.பி. முடிப்பதற்குள்ளாகவே அவசரப்பட்ட மாதிரி, “பாலிடிக்ஸ் வேண்டாம் ப்ளீஸ்” என்று தலைமைச் செயலாளர் சொன்னார். அவருடைய குரலில் எச்சரிக்கையும் அதிகாரத் தொனியும் வெளிப்பட்டது. 

“எஸ் சார்.”

“கவர்னர் கேட்டதுக்கு என்ன சொன்னிங்க?”

“கவர்னர் எந்த ரூட்டுல போனாலும், அந்த ரூட்டுல குரங்கு இருந்தாலும், மான் இருந்தாலும் புடிக்கறதுக்கு வளையோட ஒரு போலீஸ் டீமயே போடுறன். ஆடு, மாடு, பன்றி வளர்க்கிறவங்க வீடுகளுக்கு ஒரு போலீஸுனு போட்டு, ஆடு, மாடுகள எதயும் அவிழ்த்துவிடாம பாத்துக்கிறனு சொல்லி அஷ்யூரன்ஸ் கொடுத்திருக்கன்.”

“குட்” தலைமைச் செயலாளர் சொன்னார். அவர் சொன்ன விதம் இதுதான் சரியான சட்ட ரீதியான நடவடிக்கை என்பது போலிருந்தது.

“ஒரு சின்னத் தகவல் சார்.”

“நாம வெளிய நின்னுகூடப் பேசலாம். ஜர்னலிஸ்ட்ங்க பாத்தாங்கன்னா சீஃப் செகரட்டரியும், டி.ஜி.பி.யும் கவர்னரை ஒன்றாகச் சந்தித்தனர்னு நியூஸ் போட்டு பெரிய புரளியக் கிளப்பிடுவாங்க. அதிலயும் யூடியூப் சேனல்காரங்களுக்குக் குண்டூசி கீழ விழறதும் இப்ப நியூஸ்தான். அதுக்குப் பயந்துகிட்டுத்தான் ரூமுலியே பேச வேண்டியிருக்குது. ரூலிங் பார்ட்டிக்குப் பயப்படுறமோ இல்லியோ, மீடியா பீப்பில்ஸுக்கு பயந்து சாக வேண்டியிருக்கு. இதுதான் அதிகாரத்தோட மர்மம். அதிகாரத்தோட தன்மை. தனிமையும்கூட” என்று சொன்னார். தலைமைச் செயலாளரின் பேச்சு டி.ஜி.பிக்குப் பிடித்திருந்தது. ‘மத்தவங்ககிட்டத்தான்னு இல்லை, நம்மகிட்டகூட நாமே பேசிக்க முடியாது. அதுதான் அதிகாரத்தோட பெரும. மகிம’ என்று சொன்ன வார்த்தை கூடுதலாகப் பிடித்திருந்தது.

“கேரளாவில் ஒரு ஜட்ஜ் ரயில் ஏறுறதுக்குப் போயிருக்காரு. பிளாட்பார்மில அவர ஒரு கொசு கடிச்சிடிச்சிபோல. அதுக்காக ஸ்டேட் கவர்மண்டுக்கும், செண்ட்ரல் கவர்மண்டுக்கும் அவர் போட்ட உத்தரவு இருக்கே, அது மாதிரி உத்தரவ ஒலகத்தில எந்த நீதிபதியும் போட்டதில்ல. இதுக்கே அவர் கீழ் லெவல்ல உள்ள நீதிபதிதான்” என்று சொல்லிவிட்டு டி.ஜி.பி. சிரித்தார். தலைமைச் செயலாளரும் சிரித்தார். அவர் சிரித்தது அரசாங்க சிரிப்புப்போல இருந்தது.

“நானும் பேப்பர்ல அந்தச் செய்தியப் பாத்தன், போன குடியரசு விழாவுக்காக ஜனாதிபதிய அழைச்சிக்கிட்டு வரும்போது ஒரு குதிர அப்பப்ப தலை ஆட்டிக்கிட்டே இருந்திருக்கு. இன்னொரு குதிர யூரின் போயிருக்கு. குதிரைக்கு ஏன் சரியா ட்ரெயினிங் கொடுக்கல? பப்ளிக்கில அதுவும் ஜனாதிபதிய அழைச்சிக்கிட்டு வரும்போது, குதிர எப்பிடித் தலய ஆட்டலாம், குதிர எப்படி யூரின் போகலாம்னு கேட்டு, பிரதமர் அலுவலகத்திலிருந்து, ஜனாதிபதியோட அலுவலகத்திலிருந்து என்கொயரி மேல என்கொயரி செஞ்சதோட, குதிரைப் படை சம்பந்தப்பட்ட டீமையே டோட்டலா காலிப் பண்ணிட்டாங்க. நியூஸ் தெரியும்தான? என் சர்விஸ்ல இது மாதிரி பல விஷயங்களச் சொல்ல முடியும். ஒங்களாலயும் சொல்ல முடியும். அதுக்காக நாம என்ன செய்ய முடியும்? அதிகாரம்” சீரியஸாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு தலைமைச் செயலாளர் சொன்னார். 

“ட்ரூ சார். ஒன் மோர் திங் சார். ஒலகத்திலியே செல்வாக்கான அமெரிக்காவையே மிரள வைக்கிற சீன அதிபரும், நம்ம நாட்டு பிரதமரும் மகாபலிபுரத்தில சந்திச்சப்ப இரு நாட்டு போலீஸையும் உளவுத் துறையையும் ஏமாத்திட்டு ஒரு நாய் ஓடிப்போனதுக்கு நாம பட்டமே சார். வாழ்க்கயில மறக்கக்கூடிய விஷயமா சார்? அதுதான் அன்னிக்கி உலக நியூஸா இருந்துச்சி. அந்த டென்ஷன் ஒரு வாரத்துக்கு இருந்துச்சி. என் வாழ்க்கயில அந்த நாய மறக்க முடியாது சார். அந்த நாயி எப்படி அங்க வந்துச்சிங்கிற ரகசியத்த மட்டும் என்னால புரிஞ்சிக்கவே முடியல சார். ஒரு நாயிக்கு முன்னால சீனா நாட்டு போலீஸும் உளவுத் துறையும், நம்ம நாட்டு போலீஸும் உளவுத் துறையும் தோத்துப்போயிடிச்சி. சொல்றதுக்கே அசிங்கமா இருக்கு. நாயிக்குத் தெரியுமா இவர் பிரதமர், இவர் ஜனாதிபதினு. அதிபர் பதவியெல்லாம் மனுசங்களுக்குத்தான். அனிமல்ஸுக்கு இல்ல” என்று டி.ஜி.பி. சொல்லி முடிப்பதற்குள், “நான் ஐ.ஏ.எஸ். ஆனதும் நீங்க ஐ.பி.எஸ். ஆனதும் பதிவிக்காகத்தான், அதிகாரத்திற்காகத்தான். யூ நோ.” தலைமைச் செயலாளர் சொன்னதும், சட்டென்று டி.ஜி.பி.யின் முகம் மாறி விட்டது. “ட்ரூ சார்” என்று சொன்னார் டி.ஜி.பி. 

“வாங்க போகலாம்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தலைமைச் செயலாளர் கதவைத் திறந்துகொண்டு முதலில் வெளியே போக, அவருக்கடுத்து டி.ஜி.பி.யும் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். இருவரும் வாசலை நோக்கி பேசிக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

“முதலமைச்சர்கிட்ட பர்மிஷன் வாங்கிட்டு, ஒங்கள ட்ரெயினிங் அகாடமி டி.ஜி.பி.யா ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ண சொல்லிட்டாரு. டிரைவருக்கு சஸ்பெண்ட், துணை வேந்தருக்கு நோட்டீஸ்.” 

“தேங்க் யூ சார். காத்திருப்போர் பட்டியல்ல வையிங்க. இல்லன்னா மாநகராட்சி ட்ரான்ஸ்போர்ட் கார்ப்பரேஷன் விஜிலென்ஸ் டி.ஜி.பி.யா போடுங்கன்னு சொல்லுவார்னுதான் நெனைச்சன் சார். அந்த ஆபிசில ஒக்காருறதுக்கு நாற்காலிகூட இல்ல. ஒங்களுக்குத் தெரியும். அப்படிச் செஞ்சியிருந்தா ரிட்டையர் ஆகப்போகிற சமயத்தில டிபார்ட்மண்டுல ரொம்ப அசிங்கமா ஆகியிருக்கும்.”

“என்னெத் தப்பா எடுத்துக்கக் கூடாது. முதலமைச்சரும் கவர்னரும் சொல்றதச் செய்யுறது மட்டும்தான் என்னோட வேல. அது மட்டும்தான். யூ நோ.”

“எஸ் சார். ஐ நோ சார்” என்று டி.ஜி.பி. சொன்னார். 

அப்போது நடைபயிற்சிக்காக அழைத்துக்கொண்டு போயிருந்த, கொழுத்த பன்றி போன்றிருந்த உயர் ரக வெளிநாட்டு நாயைக் காவலர் ஒருவர் இழுத்துக்கொண்டு ஆளுநரின் மாளிக்கைக்குள் போவது தெரிந்தது. தலைமைச் செயலாளரும் டி.ஜி.பி.யும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. 

சைரன் விளக்கு ஒளிர தலைமைச் செயலாளரின் காரும், டி.ஜி.பி.யின் காரும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்து வாசலில் நின்றன. இருவரும் அவரவர் காரில் ஏறிக்கொண்டனர்.


உயிர்மை மே - 2023







புதன், 21 டிசம்பர், 2022

வியாழன், 8 டிசம்பர், 2022

தாலிமேல சத்தியம் - இமையம்

தாலிமேல சத்தியம் 

இது என்னுடைய ஏழாவது சிறுகதைத்தொகுப்பு. 


தொடர்புக்கு:

க்ரியா

புதிய எண் 2, பழைய எண் 25, முதல் தளம், 17ஆவது கிழக்குத் தெரு, காமராஜர் நகர், 

திருவான்மியூர்,  சென்னை - 600 041. தொலைபேசி:  72999-05950